waarom je zomaar was geboren, wilde je weten
niet waar of wanneer - waarom
Nou, dat ging zo
ooit
heel stil binnen in me
-
deed ik een wens
en jij kwam uit.
you wanted to know why you were born
not how or when - why
well, what happened was
I made a wish
and you came true
P moest werken gisteren. Dat betekende dat hij anderhalf uur lang op de scooter moest zitten. In de stromende regen. Terwijl hij achteraf best met de auto had gekund, want Frankie's voetbalwedstrijd was afgelast, vanwege diezelfde regen.
Dus ik dacht, ik maak een lekker toetje, voor bij de koffie na het eten. Daar warmt een mens van op. En dat kwam van pas, want toen hij binnenkwam gisteravond kon hij amper nog bewegen. Dat soort koud.
Dit was weer zo'n bakmix die ik mee had genomen uit Duitsland. Eerst moest er een deegje worden gekneed. Boter, eitje, bakmix. Geen probleem.
Dat deeg moest verdeeld worden over een springvorm. Ik heb niet eens meer springvormen - die siliconenvormen van tegenwoordig zijn ZOVEEL handiger. In plaats van dat een een deuk in je aanrecht staat te rammen in een poging je cake er heel uit de krijgen, vouw je de vorm er gewoon vanaf.
Toen moesten er zes appels worden geschild, overdwars doorgesneden en ge-ont-klokhuisd. In goed Nederlands.
Dat laatste was overigens een enorm geklooi. Het zou veel handiger zijn gegaan als ik een apelboor had gehad. ALS.
'As is verbrande turf', zei mijn Volendamse opa dan vroeger altijd.
Handig joh, die fijne ouderwetse Westfriese behulpzaamheid.
De halve appels gingen op de taartbodem. Toen werden ze gevuld met rozijntjes en werd de rest van de ruimte opgevuld met blokjes appel.
Nu moest er een pakje poeder worden gemengd met 200 ml slagroom.
Het rook ernstig naar custardpoeder. Het maakte de slagroom geler. Maar verder heb ik geen idee wat het was voor spul.
Als ik vanaf nu een paar dagen offline ben, dan was er misschien wel een reden voor het feit dat dit pak mix bij de muurverf stond. Stuur hulp. Zo rond dinsdag.
Vervolgens moest er 400 ml slagroom aan de kook worden gebracht.
Toen het kookte moest het van het vuur gehaald worden. Weet je wanneer slagroom kookt? Ongeveer tien seconden VOOR het branderig gaat ruiken.
Leermomentje.
De slagroom-met-poeder moest er bij worden gevoegd. Toen moest het afkoelen.
Dacht ik.
Behalve dat er toen wel erg weinig gebeurde. Het spulletje stond daar maar. Te staan. Wacht even... aubkochen...
Shit! Opkoken!
Google translate is mijn vriend.
Pan weer op het vuur, en onder flink roeren met een garde weer aan de kook brengen.
Daarover ging dan weer een laagje kaneelsuiker. Dat geheel ging een uur in de oven op 180 graden, en moest daarna twee uur afkoelen.
Maar dan - het resultaat, mensen.
HET RESULTAAT. Oh, mijn hemel. Het resultaat van dit alles is the one and only reden dat het gisteren regende...
... maar vandaag niet.
We bedachten ons ineens, een tijdje geleden alweer, dat we 12.5 jaar getrouwd waren (en dus al bijna 18 jaar bij elkaar - hoe omgevlogen is dat?). Daarom gingen we uit eten, gisteren.
Niets bijzonders. Gewoon een restaurant niet al te ver uit de buurt, zodat we zo weer thuis was in-case-of-emergency. Met echte servetten en echt bestek, dat wel. En een Chinese meneer die achter de bar alvast de nieuwsjaarskalenders telde.
Maar toch.
In de auto praatten we wat over het leven zoals we dat nu hebben samen. We kletsten over werk. De kinderen. Het huishouden. De onderwerpen die na al die jaren horen bij iedere dag. Maar toen we het restaurant binnenliepen, hield hij de deur voor me open, liet zijn arm om mijn middel glijden en zei tegen de Chinese meneer, in dat vertrouwde licht Amsterdamse accent:
'Mijn meissie en ik willen graag een tafel voor twee'.
En ik voelde kippenvel op mijn onderrug.
Nog net als 12.5 jaar geleden.
It occured to us, a little while ago, that we had been married for 12.5 years (and togehter for almost 18, can you believe it). Twelve-and-a-half is a serious anniversary, over here.
So, we went out to dinner yesterday. Nothing special. A restaurant in the enighbourhood, so we'd be home quickly in case of an emergency. With napkins made out of fabric and actual silverware. And a Chinese guy who was counting new years calendars behind the bar.
On our way there we talked about life, as we have it now. We chatted about work. The kids. Things around the house. The subjects that have comes to define our every day lief, after all those years. But when we got there, P held the door open for me, let his arm slide around my waist and said to the Chinese guy: ' My girl and I would like a table for two.'
And just hearing him say that gave me that tingling feeling all the way down my spine.
Just like 12.5 years ago.
<------ Dit is mijn grote stapel Jodi Picoult boeken. Ik ben een Fan. Nooit gedacht dat dan kon, fan zijn van een specifieke auter, maar het is echt zo. Ik kijk met smart uit naar ieder nieuw boek dat uit gaan komen. Ik zoek online naar recenties van boeken die nog niet in Nederland zijn uitgebracht, en baal dan weer als er teveel van het verhaal wordt weggegeven. Ik dans rondjes in boekwinkels als ik er een vind die ik nog niet gelezen heb - meestal bij WH Smith op het vliegveld als ik reis voor mijn werk, of bij Waterstones in de Kalverstraat.
Er is gewoon niets lekkerders dan wegdrijven in een verhaal dat je helemaal grijpt. Verdwalen op een stroom van worden die je meenemen naar een wereld die niet de jouwe is, maar waar de mensen en gebeurtenissen zich afspelen alsof je erbij bent. Sommige schrijvers kunnen dat. Jodi Picoult kan dat voor mij.
Haar verhalen gaan altijd over gewone mensen met gewone levens, die om de een of andere reden voor een enorm dilemma komen te staan. Dan moeten ze keuzes maken, over hun heden, hun verleden of hun toekomst. Altijd zijn die keuzes vrijwel onmogelijk en weet je, wanneer duidelijk wordt wat er staat te gebeuren, dat de levens van de hoofdpersonen nooit meer hetzelfde zullen zijn.
Soms, zoals bij 'Plain Truth', gebeurt dat in de eerste bladzijden van het boek en moeten de hoofdpersonen leren leven met wat er is gebeurd.
Soms, zoals bij ' My Sisters Keeper', gebeurt dat pas aan het einde, omdat je sommige beslissingen nou eenmaal gewoon niet kunt nemen.
Soms, zoals bij 'Change of Heart', is aan het eind van het boek nog steeds niet helemaal duidelijk wat er nu precies aan de hand was.
Het zijn altijd boeken die je in hun greep houden, omdat het verhaal zo levendig en gedetailleerd wordt beschreven dat je het gevoel krijgt dat als je het boek weglegt, de hoofdpersonen verder gaan met hun leven terwijl jij er niet bij bent. En straks gebeurt er van alles! Terwijl jij gewoon op je werk bent! Het zijn boeken waarvan de hoofdpersonen je nog lang bijblijven. Ik heb nog weken gedacht aan Josie uit ' Nineteen Minutes', die het slachtoffer maar toch ook een beetje de dader was van een schietpartij op school. Aan het eind van het boek was ze 'echt' .
Ken je dat gevoel, dat je iets zo goed of leuk of mooi vindt dat je eigenlijk wilt dat iedereen het ziet?
Ja. Dat. Daarom dacht ik, ik doe een weggeefje: het Jodi Picoult boek van je keuze, in het Nederlands of Engels, te bestellen bij Bol.com. Laat je naam achter in de comments, dan 'random-generate' ik je er woensdag aan het eind van de dag misschien wel uit!
Hij is jarig. Onze kleine tornado. Het mannetje met de lichtjes in zijn ogen. Het jochie dat niet uit mijn buik komt, maar wel in mijn hart zit.
Gefeliciteerd met je derde verjaardag, lieve kleine grote vriend.
It's his birthday. Our very own tornado. The little man with the stars in his eyes. The boy that has a very special place in my heart.
Happy birthday, my dear sweet big little friend.
Zondagmiddag. Het regent. Dikke druppels worden in vlagen tegen de ramen geslagen.
Binnen hebben we al kaarsjes aan, overal.
Ik heb spook-cakejes gebakken, want ik was nog in de Halloween stemming. De keuken ruikt nog steeds naar suiker en naar deeg.
De jongens doen boven een spelletje. Af en toe hoor ik ze praten.
Twee kleine elfjes, Leentje en haar beste vriendinnetje, bedenken in de vensterbank van de woonkamer hun eigen wereld.
Ik rommel wat rond. Schenk mezelf uiteindelijk een glas wijn in en kruip weg in de hoek van de bank.
Buiten wordt het ondertussen steeds guurder, maar binnen blijft het warm.
Langzaam valt de avond, als een zachte deken over een van zichzelf al zo comfortabele dag.
Ik luister naar de vertrouwde geluiden om me heen, naar de wind rond het huis, naar het spelen van de kinderen, en hoop met heel mijn hart dat wanneer ze later terugdenken aan thuis, het gevoel van deze middag bij hun herinnering hoort.
Sunday afternoon. Raindrops are slammed against the windows. I lit a bunch of candles; it's not dark outside, but not really light either.
I made ghost-cakes today. I was still in a Halloween-mode. The kitchen smells like sugar and cookie dough. The boys are upstairs playing a game. Every once in a while I can hear them talking and laughing. In the living room, two little fairies are making up a world all of their own.
I pour myself a glass of whine and crawl up in the corner of the sofa. Outside the weather is getting worse, but inside it's warm. Slowly the evening falls - like a soft blanket gently thrown over a day that was already comfortable to begin with. And I listen to the familiar sounds of this house, to the wind around it, to the kids playing, and I hope that one day when they think o f home, the feeling of this afternoon will be part of their memory.
Gisteren was het Halloween, en de in heel Waterland wereldberoemde Halloweentocht was er weer. Het is een speurtocht voor kinderen van 6 tot 12, en meisjes-die-weliswaar-wel-vijf-zijn-maar-twee-grote-broers-hebben-en-nergens-meer-van-schrikken.
Wij gingen dus ook, en oh, wat was het weer COOL. In de menigte liepen we achter elkaar in het donker, de kinderen met hun zaklantaarns. Langs het kerkhof. Over de stadswallen. Dan over de keien van de middeleeuwse straatjes het dorp in, door alle kleine steegjes die dit plaatsje rijk is (en dat zijn er een heleboel, bleek maar weer eens).
Er waren spoken, geesten, mummies en tovenaars. Er waren rookgordijnen en vuurkorven. Een heus riddergevecht, met zwaarden en afgehakte ledematen. Er was een echt spookhuis in de vorm van een schedel, waar je naar binnen moest kruipen om terecht te komen in een donkere kamer vol mist waar een heks spinnensoep zat te brouwen.
Wat wordt er een tijd en moeite en creativiteit in gestoken. Wat wordt er een werk van gemaakt. Wat is het bijzonder dat zoveel mensen helemaal belangeloos ieder jaar hun huizen, tuinen en garages openstellen om daar een hele gemeenschap een plezier mee te doen.
Dit dorp is het beste dorp van de wereld.
So yesterday was Halloween, and the world-famous-in-Waterland Halloween walk in our little town took place again. It's a puzzle type of thing where you follow directions and collect letters to form a word. It's meant for kids from 6-12 and five-your-old-girls-who-have-tw0-big-brothers-so-nothing-scares-them-anymore.
So we went and oh, it was so COOL. We walked along with the crowds, the kids with flashlights in their hands. Along the graveyard. Across the city walls. Then across the middle aged streets into town, through every narrow alley there was.
There were ghosts and wizards and mummies. There as smoke and there were fires. There was a real knight fight, with swords and chopped off limbs. There was a haunted house shaped like a skull, that you had to crawl into to get to a room where witches were making spider soup.
So much time, effort and creativity is put into this. So much work. It' s amazing how many people freely open up their homes, yards and garages each year to make this night fun for the whole community.
This is the best little town in the whole world.
PS: veel meer foto's op het blog van buurvrouw ans!
