Stukje bij Beetje

Ondertussen...

2012-02-02T16:27:00.000Z

... haalde hier iemand haar B diploma!

Ik was er niet bij. Toen ze haar afzwembriefje meekreeg, was mijn vlucht al geboekt - en zelfs al was dat niet zo, dan had ik niet onder mijn werkreis uitgekund. Ik baalde best... het gebeurt me niet vaak, dat ik echt 'mama-momenten' moet missen. Doorgaans kan ik het wel zo plannen dat ik overal bij ben. Nu niet, en even was ze best verdrietig. Maar papa was er, en Robin mocht van zijn juf speciaal vrij om te komen kijken, en 's avonds belde ze me dat het hardstikke goed was gegaan, en ze HEEFT HEM!

B!!!!!!

Ik kocht in Praag een extraspeciaal kadootje voor haar, en terwijl ze opgewonden aan de telefoon hing om te vertellen hoe alles was gegaan deed ik, aan de andere kant van Europa, een vreugdedansje. Voor haar.

En stiekem ook voor ons. GEEN KINDEREN MEER OP ZWEMLES! WHIIIIEEEE!

Terug uit Praag!

2012-02-01T16:55:00.000Z

Zondagmiddag brachten P en de kinderen me naar het vliegveld. En ik weet niet waarom precies, maar het afscheid viel me zwaarder dan anders.

Het was al donker aan het worden, want het was 5 uur. Ik vloog pas om half acht, maar ik was vroeg, want ik moest een heleboel conferentiespullen inchecken. En dan loop je daar, op zo'n schemerig vliegveld, en dan voel je je ineens zo allenerig, tussen misschien wel vijftienduizend andere mensen. Dus belde ik P.

En ik ging even winkelen.

'The Prague cemetery'? Ja, nee, DAAR knap je van op #maarnietheus. Die liet ik dus liggen, maar ik vond wel een tijdschrift voor in het vliegtuig en een hele coole hoofdtelefoon voor Frankie.

Om zeven uur kon ik boarden.

In het vliegtuig smste ik P nog even, en om negen uur landde ik in Praag. Daar was al mijn zavazadel (?) aangekomen, netjes op de lopende band. Ondertussen belde ik P.

Toen ik mijn zooi had nam ik een taxi naar het Praag Hilton. Daar aangekomen belde ik...

nou ja, je begrijpt het punt wel.

De beste man heeft nog nooit zoveel met me gepraat als toen ik duizend kilometer verderop zat.

Het Praag Hilton, mensen, is geen straf. Echt niet. Geloof me, er zijn heel veel plaatsen waar het veel naarder is, in de wereld.

Het was hardstikke avond toen ik in mijn kamer kwam, dus de foto is wat donker, maar you get the idea.

Ik moest meteen aan het werk. Spullen uitladen, mensen inchecken, mijn hoofd laten zien bij de borrel. Geen tijd voor avondeten, maar ik had gelukkig had ik op Schiphol al een mueslireep gehaald en vond ik er in mijn minibar nog eentje.

Kijk, dit is de hal van het Hilton, de volgende ochtend:

Om kwart voor zes stond ik naast mijn bed, want het hotel heeft een prachtige gym, dus ik ging eerste sporten. Vijf kilometer rennen, en daarna een kwartiertje roeien.

Over de conferentie zelf kan ik niet veel vertellen, en dat terwijl ik er 12 uur per dag aan heb gewerkt. Maar ja, werk is werk, en dit blog niet, zeg maar.

Weet je wat, ik doe de korte versie.

Je bent in een conferentiezaal...

...er komen vijfhonderd mensen en elventachtigtiljoen powerpoint slides....

...en dan is er lunch! lunchlunchlunch!

Nou, en dan bikkel je weer verder, en aan het eind van de dag ben je dit soort moe, maar moet je nog tot half 1 's nachts.

Dus.
Da's alles.
Over weer naar de recreatie!

De volgende dag stond ik weer om zes uur in de gym. Vijf kilometer hardlopen weer, daarna 5 kilometer fietsen. Douchen, ontbijten en om kwart voor negen moest ik weer aantreden.

In de middag had ik eindelijk een paar uurtjes tijd om te spijbelen. De sessies die er waren hadden inhoudelijk niet direct met mijn werk te maken, en ik hoefde ze ook niet te organiseren, dus ik kon even ontsnappen.

Dit was het uitzicht vanaf de parkeerplaats van het Hilton.

Het centrum was maar vijf minuutjes lopen!

De rivier de Vlatva stroom door Praag. Traag en breed en weids. En door de sterke stroming niet bevroren, ook al was het er -8.

Praag heeft iets melancholieks.

Het lijkt een beetje op Wenen. Prachtige barokke gebouwen, heel veel art deco... maar dan met hier en daar zo'm enorme oostblok baksteen ertussen die je kent uit de beelden van toen de Berlijnse muur viel.

Er zijn prachtige winkelcentra.

Deze had een speelgoedwinkel, waar ik meteen even een kadootje vond voor Marleentje.

En er was een Starbucks! Met dezelfde koffie als in Amsterdam en yoghurt met honing en noten en ook nog wifi, zodat ik P was fotootjes kon sturen.

In het centrum zijn overal souvenirwinkeltjes. Kon ik mooi een Tjechisch voetbalshirtje scoren voor Robin.

Er was een winkel vol marionetten.

Ik liep er ademloos rond en ik wilde er zo graag eentje, maar ik deed het niet. Want, wat moet je daar nou mee, zoiets koop je toch niet voor jezelf als volwassen vrouw, daar ben ik toch veel te oud voor en al die dingen meer. Dus ik deed een zelfsbeheersingsdingetje en liep er weer uit.

[[[[SPIJT]]]]]

Oh, ze waren zo mooi...

Ik vond de trams geweldig.

In de sjiekere winkelstraten waren alle grote merken te vinden, zoals tegenwoordig in alle Europese hoofsteden wel. Dior, Cartier, Hermes.

Praag is prachtig. Koud, maar PRACHTIG.

Je mag er niet met je paard en wagen over de brug ☺

Het hardrock cafe! Hoe mooi is die muur? Jemig!

Ik was ruim op tijd terug voor het deel waarin ik weer moest werken. Toen ik eenmaal klaar was, ging ik zwemmen. Oh, dat zwembad... Ik deed 50 baantjes, en toen ging ik in de hot tub en met al die bubbels vergat ik bijna hoeveel hardstikke heimwee ik had.

Helemaal rozig kwam ik in mijn kamer, en toen bestelde ik room service. Geen zin meer om in het restaurant te eten. In je eentje in een restaurant zitten is iets waar ik nog steeds niet aan gewend ben, na al die jaren werkreizen.

Ik bestelde een Caesar salade en geloof me, dat kunnen ze best daar, bij de room service afdeling.

Daarna ging ik slapen. Want, om 4 uur ging de wekker, om 4:30 checkte ik uit en om 4:35 zat ik in de taxi naar Prague airport.

ECHT VROEG was dat. Zelfs voor mij. Maar ja, ik vloog ook al om 7 uur.

Het vliegveld was nog uitgestorven.

Inchecken...

... en een uurtje tijd verdoen in de tax free shop. Ik had nog niet ontbeten, maar ik had niet veel Tjechisch geld meer, en de laatste kronen die ik had wilde ik bewaren voor R

Dus, ik gaf achttien hele cent uit aan een drinkyoghurtje, had ik al gezegd dat het er erg goedkoop is, en om half zeven mocht ik boarden.

In de zonsopgang vloog ik naar huis.

Hallo Schiphol!

P stond me op te wachten Droeg mijn koffers. Reed me naar huis. Maakte crackers voor me met pindakaas. Zette de verwarming hoog in de slaapkamer. Stuurde me naar boven om een uurtje bij te slapen. Zorgde voor me.

Ik was lekker weer thuis.

Naar Praag

2012-01-29T14:30:00.004Z

Op naar Praag, voor werkdingen. hard hard hard aan gewerkt de afgelopen weken, en nu snel de kinders stukknuffelen en een vliegtuig halen. :)

Ik ben er woensdag weer!

Wicked!

2012-01-29T14:27:00.002Z

Vrijdagavond had ik een pretje ☺

Mijn moeder, mijn zusje en ik gingen naar Wicked! Eerst gingen we lekker samen wat eten langs het strand.

Mijn moedertje vond het allemaal maar ver en ingewikkeld en waar zijn we nou toch en laten we nou maar niet te ver bij het theater wegwandelen want straks weten we de weg niet meer.
En toen we uitgebreid gingen beschrijven hoe we haar gingen koppelen aan Jim Bakkum, we zaten tenslotte helemaal vooraan en hjj kon haar vast zien, zei ze streng 'DENK erom hoor, niet zulke rare taal tegen mij jullie'.

Dus toen bonden we in.
Want ze is mijn moedertje he, en ze is dan wel een kop kleiner dan wij, maar ze meent business. Zeker als ze een mattenklopper in de buurt heeft.

Na het eten wandelden we naar het theater.We hadden stoelen op de tweede rij! Jim Bakkum speelde niet, zijn understudy was er, maar dat is ook een prima exemplaar. Hee, understudy-van-Jim, als je dit leest? We hebben een vrijgezellig moedertje in de aanbieding!

*bukt voor de mattenklopper* ;-)

(foto's hieronder van internet)

Wicked was geweldig. Oh het was GEWELDIG. Willemijn Verkaik speelde de sterren uit de lucht. Sommige mensen hebben zoveel talent dat je mond er gewoon van open valt.

Het verhaal, de kostuums, het decor, het was echt gewoon overweldigend. Een wervelend, meeslepend, ontroerend, dramatisch adembenemend sprookje over hoe niets is wat het lijkt, en over echte vriendschap.

Pas om elf uur liepen we naar buiten. Helemaal stil ervan. En stiekem een beetje verliefd op Chantal Janzen.

Behalve mijn moedertje dan. Die heeft liever Bill van Dijk.

Hai mam!

[ZOEKT DEKKING]

Deze week op mijn iPhone

2012-01-26T16:27:00.001Z

Over taart en vetrollen

2012-01-25T07:29:00.000Z

In het afgelopen half jaar heb ik mijn hardstikke allerbeste best gedaan om 'schoon' te eten. Schoon in de zin van, geen 'processed foods'. Gewoon, dingen die bedoeld zijn als eten, dingen die je lijf nodig heeft om goed mee te functioneren. Geen dingen met toegevoegde conserveringsmiddelen, kleurstoffen, of andere additieven.

Het is niet echt heel moeilijk. Een stuk makkelijker dan ik dacht, zelfs. Ik eet groenten, fruit, magere zuivel, vlees, vis en kip, en (met mate) zilvervliesrijst, volkoren pasta en andere volkoren producten. Crackers, bijvoorbeeld. Het meeste is biologisch. Het lijkt allemaal vrij beperkt, maar dat is het echt niet.

Ik ontbijt bijvoorbeeld met magere yoghurt met een hand bosbessen.. Dan is lunch bijvorbeeld sushi. En avondeten bijvoorbeeld kip, met daarbij peultjes en broccoli.

Of ontbijt is een appelsandwich met pindakaas en biologische cruesli. En lunch is bijvoorbeeld een salade met babysla en aardbeien en amandelen en blokjes gerookte kip. En avondeten is bijvoorbeeld een moot kabeljauw, met daarbij worteltjes en doperwtjes.

Of ontbijt is een roereitje met een stukje gerookte zalm. En lunch is een kom biologische tomatensoep en twee crackers met roomkaas. En avondeten is een biefstukje en een heleboel rode kool met appel.

You get the idea.

Het plan hierachter was vooral dat me gezond en sterk wilde voelen. Dat ik me meer bewust wilde worden van hoe ik mijn lichaam behandelde. Dat ik meer energie wilde en dat ik een schonere huid wilde en dat ik heel erg oud wilde worden.

Oh.

En dat er in de tussentijd 45 kilo is verdwenen is ook geen straf, natuurlijk.
En dat terwijl ik niet het idee heb dat ik mezelf iets hoef te ontzeggen... ik mag tenslotte alles! Als het maar heeft gegraasd, gezwommen, gevlogen of aan een plant of een boom heeft gezeten.

Gisteren was Frank dus jarig. Gisteren was ik dertien jaar moeder. Gisteren was mijn huis vol ballonnen en slingers en junkfood en zo. En ik vond dat ik een stukje taart mocht. Want ik wilde nou ook weer niet zo'n sufmuts zijn die zichzelf altijd alles ontzegt en nooit eens mee kan gaan met de omstandigheden. En het was feest en zo. En er was taart. Met slagroom. En chocolaatjes erop. In mijn koelkast. En het was toch feest? Toch? FEEST! Dus. Ik sloeg mijn lunch over, vastte de hele dag tot Frank thuis was om half vier en de visite binnendruppelde, en ging me vervolgens te buiten aan een GROOT stuk. Ja, ik weet het - een hele reeks slechte beslissingen achter elkaar :(.

Lang verhaal kort: de taart was vooral heel zoet. Na 7 maanden geen geraffineerde suiker was de taart vooral een OVERDOSIS aan zoetigheid en vettigheid - hoe kan het dat ik dat vroeger nooit proefde? Hoe zoet dingen waren? En hij dreef in mijn maag. Misselijk-ig, was ik ervan. Ik begreep ineens wat ik wel eens van vegetariers had gehoord - dat als ze na jaren geen vlees ineens een hamburger eten, ze dan fysiek ziek worden. Mijn lichaam is niet meer gewend aan kunstmatig voedsel, en de combinatie marsepein/vet/suiker/deeg viel echt niet goed.

Maar weet je wat gek is? Na die initiele koolhydraat-stoot, die ik dus niet eens lekker vond, wilde ik de rest van de dag alleen maar meer. Ik deed het niet, hoor - ik scoorde nog een handje noten, at drie geroosterde kippenpootjes en noemde het een dag.
Maar ik WOU HET WEL.
Oh ik wou het echt. Ik wou eigenlijk gewoon nog een stuk taart en vier toastjes met camembert en een ~~handje~~ zak paprika chips en een glas wijn. Of drie. Of vier. Anders heb je maar restjes in een fles niet waar, en da's ook weer zonde.

Uiteindelijk viel ik ik 's avonds in slaap op de bank, nog voor de kinderen goed en wel in bed lagen. En echt, ik zweer het, ik voelde me gewoon verdoofd. Suiker-stoned.

Toen ik wakker werd om half 2 en mezelf naar bed sleepte kon ik eerst maar niet bedenken waarom ik me zo'n vaatdoek voelde. Maar toen ineens herinnerde ik me de taart van eerder die dag en ineens was het glashelder:

Als je waardeloos eet, ga je je waardeloos voelen. Het is echt dat soort simpel.

Jaaaahaa - iedereen weet dit natuurlijk allang. Alleen ik kom er rijkelijk laat achter (mooi is dat - jullie vertellen me ook niks ;-)).

In alle eerlijkheid, ik wist het ook wel, hoor. Al die tijd eigenlijk wel, en het laatste half jaar zeker.

Maar toch.

Soms heb je zo'n moment waarin harder dan anders landt dat goed eten invloed heeft op veel meer dan je vetrollen.

Crackertje, iemand?

Er was er een jarig hoera, hoera...

2012-01-24T20:27:00.000Z

Dat kon je wel zien dat was hij ☺

Bijna dertien

2012-01-22T10:54:00.000Z

Dag jongen,

Je bent bijna dertien, en dus is het tijd voor mijn jaarlijkse brief aan jou.

Het was een woelig jaar voor je. Voor ons allemaal. De overgang van de lagere school naar de middelbare school was een keerpunt in ons gezin... we moesten allemaal wennen aan het nieuwe ritme, je nieuwe verantwoordelijkheden, je nieuwe sociale kringetje, en je nieuwe uithuizigheid, vooral ook. Je bent veel weg, je maakt lange dagen, en alhoewel ik je vaak nog achter je broek zit ook moet ik eerlijk toegeven dat ik diep in mijn hart vind dat je wel erg veel op je bord krijgt.

Met de middelbare school kwam ook de puberteit, met volle kracht. Je weet wel, de puberteit - die periode in je leven waarin je ouders ineens niet meer voor rede vatbaar zijn?

Ja, dat.

We botsen over van alles. Huiswerk, school, hoe laat je thuis moet zijn, maar vooral - en deze is structureler - hoe je je dient te gedragen tegenover anderen. Leraren, vrienden, familie. We hebben altijd enorm gehamerd op beleefdheid en respect, en omdat jij nou eenmaal een puber bent en wij nou eemaal je ouders, kies je feilloos deze 'hot button' om ons en de wereld mee uit te dagen.

Je bent erg bezig met je imago, en dat is ok, want dat hoort bij deze periode in je leven. Je gaat zoeken naar wie je bent en naar hoe je in het leven staat, en je vader en ik weten uit ervaring dat die zoektocht een kronkelige weg is.
Dat is niet erg. Niet iedereen die ronddwaalt is de weg kwijt. Maar vlieg niet uit de bocht, kind. En twijfel niet steeds aan de mensen langs de kant, die je proberen te vertellen waar de weg eindigt en het ravijn begint.

Je bent een coole jongen. Daar werk je ook zorvuldig aan. Laat me je wat vertellen over coolheid, goed?

Er zullen dagen zijn dat je het idee hebt dat je de hele dag toneel loopt te spelen. Dat je fake bent. Dat niemand ziet wie je echt bent, dat je de hele dag maar de schijn ophoudt, en dat als mensen de echte jou zagen, dat ze je dan misschien wel helemaal niet leuk zouden vinden.
Vriend, geloof me, iedereen in jouw vriendenkring doet alsof. Iedereen is bezig met het zorvuldig in stand houden van wat ze willen dat de wereld van ze ziet. Onder al die maskers is iedereen ook even onzeker. Bij sommigen prik je daar doorheen, als je dichterbij ze komt, en dan zie je hoe niemand echt is, en dat is zelden zo mooi of stoer of cool als de buitenkant je deed geloven. Ongeveer zoals je papa en mij nu op een andere manier leert kennen, nu je groter wordt: je vader blijkt niet de superheld was die de wereld kan redden en een kusje op je knie van je moeder doet helemaal niks voor die voetbalblessure van zaterdag. Ik hoop dat we je niet teveel teleurstellen ;-)

Ik wil dat je begrijpt, of in ieder geval gelooft, dat niet iedereen zo cool is als ie lijkt. Zelfs de meest beheerste, gepolijste, vet lauwe gast op school is van binnen af en toe net zo verloren als jij. Sommige mensen kunnen beter doen alsof dan anderen, da's alles. Maar soms zie je hun gezicht als ze denken dat niemand naar ze kijkt, of zie je er eentje stomdronken worden op een schoolfeest, of deelt iemand een jeugdtrauma met je als je samen bij een kampvuur zit, en dan zie je dat ook zij maar wat aanklooien, in het dagelijks leven.

Als je je dat realiseer gaat dat je helpen, ooit. Je wordt er niet beter van in het Cool Doen. Dat dan weer niet. Maar als een of andere eikel je finaal voorbij Coolt, voel je je wel wat zekerder van jezelf.

Het komende jaar wordt er vast weer een vol uitdagingen, vriendje. We verkennen opnieuw onze grenzen. Ik ben je moeder, niet je mattie. Ik hou in de gaten wat je doet en met wie. Ik kom overal achter. Ik stalk je hyves pagina. Ik check je telefoonrekening. Ik preek, ik verlies mijn geduld af en toe, en ik schreeuw tegen je, ook al heb ik daar overigens achteraf altijd spijt van. Ik achtervolg je als het moet, en ik drijf je tot het uiterste.

Dat is allemaal omdat ik om je geef, hoe afgezaagd dat ook klinkt. De dag dat je je dat realiseert, is de dag dat je volwassen bent geworden.

In de tussentijd is er niemand op de hele wereld die zo met je begaan is als je vader en ik, ook op de momenten dat we lijnrecht tegenover je staan. En als ik tegen je zeg dat ik van je hou, als je de deur uit loopt naar je vrienden of naar school, dan is dat nooit uit gewoonte.

Dan is dat omdat moeder worden, toen jij dertien jaar geleden in mijn armen werd gelegd, het beste is dat me ooit is overkomen.

Liefs,
Mama

Verjaardagswinkelen 2012 - een lijstje

2012-01-20T20:33:00.002Z

1. Dit was het eerste jaar dat hij geen speelgoed wilde voor zijn verjaardag. Hij wilde sportkleren. Geen playmobiel. Geen lego. Geen racebaan. Sportkleren.

2. *snik*

3. We hingen twee uur in een winkel die een atletiekbaan had als vloer.

4. We gingen weg met een voetbalshirt dat hij van oma krijgt, een leren bal die hij van tante krijgt, inter Milan trainingspak, want dat is Een Ding blijkbaar, en een voetbaltenue. En een paar neonkleurige sneakers.

5. 1986 heeft gebeld. Ze willen hun gympen terug.

6. Het allermeestblijste was ie met de New York Yankees pet die hij vond, en kocht van zijn eigen zakgeld, voor zijn broertje. Voor zijn verjaardag in maart.

7. Behalve dat ie meteen naar huis belde en dat ie het toen meteen vertelde, want hij was nou eenmaal zelf zo blij, en toen we thuis kwamen mocht R zijn pet ook meteen op, want ach, dan koopt ie als R jarig is wel weer een nieuw kadootje.

8. We gingen eten bij Burger King.

9. Hij nam geen kindermenu meer.

10. *snik*

11. In een melige bui probeerden we in een andere winkel de carnavalskleding uit,.

11. In de dierenwinkel kochten we GEEN wit babykonijntje.

12. Ik herhaal, GEEN wit babykonijntje. Met blauwe ogen.

13. Dat kwam omdat ik P belde, en het gesprek ging ongeveer zo: 'Hai. We zijn in een winkel en er is een lief wit babykon-'
'GEEN SPRAKE VAN! ECHT NIET! NIET! ABSOLUUT NIET!'

14. *snik*

15. Mijn zoon wordt bijna dertien. Nog vier dagen.

16. Het is wat. :-}

Vandaag

2012-01-19T10:48:00.000Z

Buiten mijn raam regent het.

Ik denk dat ik wentelteefjes maak als de kinderen straks thuiskomen voor lunch. Daar rekenen ze stiekem een beetje op, als ik thuiswerk.

Ik ben dankbaar voor fleece dekentjes, goede vrienden, wit bevroren weilanden, cracottes met pindakaas en mooie zonsopgangen als ik in de file sta.

Ik leer dat het leven niet gaat over jezelf vinden, maar over jezelf creeeren.

In de keuken staan bloemen op tafel. Ik heb behoefte aan lente om me heen :)

Ik draag sloffen, een spijkerbroek en een grijs gebloemd vestje.

Ik maak vooral veel powerpointpresentaties. Ik ga naar Praag, over een tijdje, naar een grote conferentie met een hoop sprekers en ik ben bezig met het maken van de inhoud voor een deel van die sprekers. Deadline werk, waar ik de komende week echt hele lange dagen voor maak.

Ik ga vanavond verjaardagswinkelen met Frank! Hij kijkt er zo naar uit, en ik ook :). Zijn verjaardagskadootjes hebben we al online besteld, hij wilde graag bepaalde sportkleren, maar de traditie blijft. Gezellig wat eten samen, winkelen voor nieuwe schoenen voor ons allebei, en gewoon even bijpraten over het afgelopen jaar en het komende jaar.

Ik lees vooral veel analyst-rapporten over macro-economische, sociale en geo-politieke globale trends, en hun effect op bedrijfsvoering binnen multinationals in 2012. Ja, voor Praag, dus. Ik *snak* naar een Libelle, mensen.

Ik hoop dat het nog droog wordt, ergens vandaag. Ik wil zo graag nog even een rondje rennen. Ik zit al vanaf 5 uur vanochtend achter mijn pc. Ik moet even naar buiten.

Ik hoor helemaal niets, behalve het tikken van de regen. De kinderen zijn op school, P ook, want die doet de overblijf vandaag, en ik ben helemaal alleen.

*gelukzalige zucht*

Een van mijn favoriete dingen is het jurkje dat ik heb besteld voor het galadiner in, jawel, Praag. Rood, wijde rok, petticoat. Ik heb hem nog niet, dus ik juich voortijdig, maar ik vind hem ZO mooi. Ik hoop zo dat ie op tijd geleverd wordt!

Om het huis moet een en ander gebeuren. De krulwilg in onze voortuin was grotendeels dood, en werd gevaarlijk. We wonen aan de rand van het dorp, de wind komt zo aangezield over de weilanden, en we konden de boom horen kraken bij een flinke storm. Voor dat ie ongelukken zou veroorzaken, moest hij weg, dus hebben we hem omgezaagd.

Ik gebruik de term 'we' hier heel losjes. :-p

Nu ligt ie daar, en hij moet in stukken, zodat ie opgestookt kan worden in de vuurkorf. Eerdaags moeten we hem dus in kleinere blokken hakken.

We, ja. Als in, P hakt, en ik.... geef aanwijzingen.

Ik wil ook heel erg graag hakken natuurlijk, ik sta te trappelen, mijn handen jeuken, maar, maar, maar... maar het is zo zielig voor P als ik veel sneller ga dan hij. Ik laat hem graag winnen.

Dus.

Ik lak ondertussen mijn nagels wel even, of zo.

Winters

2012-01-18T06:43:00.000Z

Landgoed Ulvenhart, waar ik gister was voor werk ☺

Zoet

2012-01-16T07:00:00.000Z

'Mama', zei ze.

'Zullen we weer eens naar dat restaurantje gaan waar we altijd samen zitten? Want ik wil zo heel graag met jou in dat restaurantje zitten.'

Dus dat deden we.

Zij en ik.

Saampjes, zoals zij dat dan zegt.

Het zijn de zoetste herinneringen.

Angry birds

2012-01-15T14:28:00.004Z

R doet niets liever dan Angry birds spelen op mijn telefoon. Toen ik hem gister bezig zag, beloofd ik hem een speciaal ontbijtje als ie morgen wakker zou worden. Alleen voor hem. Niet voor de anderen, speciaal voor hem.

Het idee zag ik ergens op internet, een tijdje terug. Rond gesneden boterhammen, mozzarella, salami, olijven, kaas, augurkjes voor het gras. Angry birds!

Ik was alleen de wenkrauwen vergeten **slaat zichzelf voor hoofd**

''t kon hem niks schelen. Hij was gewoon een blij kind :)

Deze week

2012-01-14T19:19:00.002Z

Erwtensoep

We kwamen Hoessein en Eren tegen

Woensdagmiddag met Marleentje: kraaltjes rijgen en chipjes eten

Kleurtje in mijn haar. Chocladebruinpaarszwartroodachtigdonker.

Langs het voetbaldveld

Mijn moeder's huisje

Kip, gemarineerd in honing, thijm een een beetje zout en peper. En dan in de oven. Hmmmm.

Enorm hotel-ontbijt na enorme work out in hotel-fitness centrum

♥♥♥

Date met P

Vuur

2012-01-12T07:30:00.000Z

Gister was een vermoeiende dag. Ik had er een moe hoofd van.

Maar alles is tijdelijk, ook vermoeiende dagen hebben een einde, en deze eindigde op een windstil IJsselmeerstrand.

Daar was de jaarlijkse kerstbomenbrand. Alle kerstbomen worden opgehaald en op het strand aangestoken, in de week na driekoningen.

Een grote kring mensen. Een grote stapel bomen. Bijpratende volwassenen, opgewonden kinderstemmen wanneer de brandweer de stapel in lichterlaaie zet.

Het vuur bulderde. Naast me gloeiende gezichtjes, vol ontzag.

Wat is dat toch met vuur? Het hypnotiseert je, zo makkelijk. Je kijkt naar de woekerende vlammen, de vonken die de lucht in dansen, en je voelt dat het niet alleen je handen en je voeten warmt, maar ook je gedachten.

Dat was precies wat ik nodig had.

Broers

2012-01-11T19:41:00.002Z

Nu er eentje pubert en eentje bijna-pubert, staan ze elkaar soms verbaal zo naar het leven dat je je afvraagt of het ooit nog goedkomt.
Maar dan ineens tref je ze zo, op de grond, op de koeienhuid, pratend over van alles. En dan weet je, het is er nog.

En het blijft ook altijd.

Voor de buitenwereld worden ze groot, maar niet voor elkaar. Zij kennen elkaar zoals ze altijd al zijn geweest. Ze kennen elkaars hart. Ze delen grappen die alleen zij begrijpen. Ze herinneren zich hun ruzies en plezier. Het hoogtepunt van hun dag is als ze de ander zo hard laten lachen dat er cola uit zijn neus komt.

Ze zijn broers.

Huis

2012-01-08T17:11:00.002Z

Ik ben zo blij met hoe wij wonen.

Tisniezogroot. Tisookniezosjiek.

Maar ik vind de letters aan de muur mooi.

Ik wil ergens grote houten 'LIFE' letters vinden, voor eronder.

Ik vind de koeienhuid op de grond mooi. ' t Zal niet iedereens' smaak zijn, maar ik vind dat ons huis er warm van wordt.

Ik vind de keuken fijn. Nog steeds iedere dag. Hij is stoer en ruim en toch ook warm.

In ons huis is alles een beetje verweerd. De houten traptreden zijn helemaal kaal. Dat houden we zo. De trap mag niet geverfd.

Dan zijn al die kleine voetjes weg, die de trap afslopen om te kijken of er iets in hun schoen zat. Die de trap op klommen met hun knuffelkonijn aan een oor in een knuistje, op weg naar bed.

Ik vind mijn kast-met-dingetjes mooi. Alle dingetjes erin hebben een verhaal.

Ik ben zo blij met onze keukentafel. De stoelkussens zijn net zo rood als de de muur. Aan deze keukentafel worden maaltijden geserveerd, grappen gemaakt, avonden weggepraat, wereldproblemen opgelost.

Maar het aller-aller-fijnst aan ons huis,

vind ik de mensen waarmee ik het deel.

Brent @ 5 maanden

2012-01-07T19:04:00.003Z

-
-
-

Mijn zus zegt dat ie ook wel eens niet lacht.

*proest* ja hoor.

En elfjes bestaan zeker ook niet en dat centje onder mijn kussen waar eerst mijn melktandje lag kwam zeker ook gewoon van mijn moeder.

Ze kan me nog meer vertellen.

-
-
-

Voorbereid

2012-01-05T20:22:00.000Z

Als de jongens vakantie hebben, maar P nog niet, dan moeten ze af en toe een dagje mee om in de winkel te helpen.

Borden sjouwen, afstoffen, vegen, dat soort dingen. Zodat ze leren dat geld niet aan een boom groeit maar daadwerkelijk verdiend moet worden, en hoe hard je eigenlijk moet werken voor die ene keer bij Burger King eten met z'n allen of die ene keer naar het zwembad.

Ik wil dat ze dat doorhebben. Dat ze de waarde van geld begrijpen. Dat ze echt snappen dat een verdiende euro meer waard is dan een gevonden tientje.

Zo worden ze goed voorbereid op de wereld. Zodat ze, zodra ze groot zijn, in staat zijn om zelf bakken met geld te verdienen met iets ongelofelijk successvols, waardoor ze de mogelijkheid hebben de hele wereld rond te reizen naar allerlei mooie plekken, ergens een vriendin op te duiken die dan hun vrouw wordt aan de andere kant van de aarde, waarmee ze dan prachtige kleinkinderen krijgen die ik eens in de acht jaar zie als ze toevallig in Nederland zijn met kerst, maar dat is helemaal niet erg, want joh mam, we kunnen toch skypen?

Wacht eens even.

GEEF TERUG DAT KIND.

iPhone, instagram nashville filter

Een knusse dag

2012-01-03T15:38:00.001Z

Het was een rustige dag, hier. Dat hoort een beetje bij de eerste week van het jaar, lijkt het. Onze ginormische kerstboom is weg. Het is licht in huis, en ruim. Buiten is het donker en stormachtig. Het is een week om te stoppen, terug te kijken vooruit te kijken, los te laten, uit te ademen.... gevolgd door het gevoel van een schone lei, frisse lucht en nieuwe focus.

Wij waren thuis, vandaag. Toen ik vanochtend beneden kwam regende het.

We hebben gewerkt en gepraat en gespeeld.

P moest de deur uit voor een paar boodschappen. Ik niet. Ik ging nog maar eens thee zetten.

Nu de avond valt, regent het nog steeds.

Het was een fijne dag. Een warme, rustige, knusse dag.

Misschien kijken we vanavond wel een film. Over vreemde mensen in verre landen met rare levens. Of misschien dommel ik wel in slaap op de bank, met een dekentje , en een pot thee voor me op tafel, en de kat op mijn buik. .

Ja.

Ik denk dat dat het wordt.

2012

2012-01-01T16:30:00.002Z

Onze ouderjaarsanond was fijn. Met oliebollen, lieve vrienden, een grote tafel vol lekker eten, champagne, een lange wandeling door een donker dorp om ongegeneerd overal naar binnen te kijken, goede gesprekken, veel vuurwerk en uiteindelijk een spontaan buurtfeestje dat duurde tot een uur of drie.

Zo'n feestje waar kinderen met witte bekkies van de slaap de laatste sterretjes afsteken, iemand plotseling muziek regelt en iedereen de restjes lekkere dingen van de avond snel komt aandragen - hier, appelflappen, zelf gebakken.

2011 was geen onverdeeld goed jaar voor ons gezin. Maar er is altijd in iedere dag, meer geluk dan verdriet, en dus was 2011 per saldo helemaal ok.
2012 Daarentegen wordt geweldig. Ik voel het gewoon.

Gisteravond praatten we over voornemens... dat is tenslotte zoal wat je doet in deze tijd van het jaar, en met zijn achten opgekruld op de bank besloten we wat we allemaal anders gingen doen in de komende twaalf maanden. Een nieuw boek, met blanco bladzijden.

Ik wil meer manieren bedenken om de mensen die me lief zijn te laten weten hoe ik ze waardeer.

En ik ga nog meer loslaten... angsten, onzekerheden, alle dingen die me ervan weerhouden te doen wat ik weet dat ik kan. Wat ik voel dat ik heus wel kan, diep van binnen.

Gelukkig nieuwjaar, jij aan de andere kant van het scherm.

Maak het mooi. Volg je dromen.

80,7 kilometer

2011-12-30T15:38:00.000Z

rende ik in December.

Ruim 80 kilometer in totaal. Onder donkere hemels vol sterren. Onder dreigende wolken. Door regenbuien, striemende hagel, herfststormen. Ik rende op windstille koude dagen waarvan je longen gaan prikken als je diep inademt. Ik rende langs schapen, verlaten weilanden, dreigend water. Langs lange files en met kerstlichtjes versierde huizen waar de mensen nog maar net wakker werden. Langs de zwanen in de sloot bij de tweede bocht en de roofvogel die altijd op de paal zit vlak na de brug. Ik rende met zonnestralen op mijn huid en onder regenbogen.

TACHTIG kilometer.

Ben ik best wel trots van.

Sterretjes

2011-12-29T15:59:00.002Z

Ze konden niet wachten.

En gelijk hebben ze.

Het zijn sterretjes, he.

Sterretjes zijn net zoiets als bellenblaas en glitter. Die moet je niet bewaren voor speciale momenten.

Die moeten gewoon altijd.

Scheveningen

2011-12-28T10:06:00.000Z

Nadat we tot de middag in onze pyjama hadden gehangen vertrokken we naar Scheveningen. Want, traditie is traditie.

We deden een kiekje...

... behalve Frank, want die sliep nog (?!).

We wandelden langs het strand.

We slenterden door het winkelcentrum.

Buiten ging het al schemeren.

We kletsten, dronken wat, aten wat. keken naar lichtjes en dennenbomen en waren gewoon blij dat we daar waren. Met z'n allen. En dat we een parkeerplaats hadden gevonden, ook.

Toen was het tijd voor wat de kinderen het hoogtepunt vinden van de kerstdagen: de speelhal!

Tja, mensen. Niets zegt 'vrede op aarde en in de mensen een welbehagen' als je minderjarige kinderen leren gokken op 25 december. Hah.

Leentje vermaakte zich met het winnen van knuffels, want daar hebben we er namelijk nog maar 132874351 van, dus die hadden we Dringend NODIG.

Ze was er verbazingwekkend handig in.

Blij meidje ☺

Ondertussen onstond er even verderop een ware competitie in onze allerfavorietste sport: AIR HOCKEY!

De jongens speelden een uurtje, en wij moedigden ze aan met veel gejuich. Ze waren aan elkaar gewaagd.

En toen he. TOEN. Toen was het tijd voor de Slag Der Slagen. De Strijd der Strijden. De ultieme battle, de thriller van het jaar, die eigenlijk iedere dag herhaald zou moeten worden op Eurosport

PAPA TEGEN MAMA.

Ik was er klaar voor.

Ik ben hier goed in, snap je. Ik heb de juiste reflexen. Ik schiet sneller dan mijn schaduw.. Ik eet mijn tomatensoep met stokjes. Ik laat mijn boodschap al achter voor de piep. Ik sla draaideuren nog dicht met een klap.

WAT WETENSCHAPPERS DE OERKNAL NOEMDEN, WAS IN WERKELIJKHEID MIJN RINGTONE.

Be afraid. Be very afraid.

Gek genoeg zag P er niet zo afraid uit.

Wat nog wonderlijker was, was dat ik soort van een beetje leek te worden ingemaakt.

Maar ja.
Ook al rule ik the universe, ik eh, liet mijn echtgenoot toch maar winnen. Met zeven twee.

Niet tegen hem zeggen he. Dan kwetsen we zijn gevoelens.

Ik deed gewoon even gepast teleurgesteld. Voor de foto, snap je.

Toen we uitgespeeld waren was het al donker, en wandelden we naar het klasse-etablissement waar we sinds jaar en dag ons eerste-kerstdag-diner nuttigen:

Burger King.

Het was een culinair evenement met drie gangen:

frietjes

burgers

cola

Het was een fijne dag. Ik vind kerst leuk.

Vrede op aarde, mensen. En licht in je hart.

groetjes,

The Queen of Air Hockey.

Kerstontbijt

2011-12-27T08:39:00.003Z

Ik weet niet hoe het gegroeid is, maar alle feestdagen beginnen bij ons met een groots ontbijt. Meer nog dan het diner is het ontbijt een Ding Dat Niet Kan Worden Overgeslagen. Nu de kinderen wat groter worden en dus wat meer 'geschiedenis' hebben, moet het ontbijt ook aan strenge eisen voldoen, want anders is het Niet Hetzelfde. Er moet een tulband zijn van bakker Konings. Er moet een beetje worden gebekvecht over wie de binnenkant ervan mag hebben, gebaseerd op wie hem vorig jaar kreeg, en het jaar daarvoor, en het jaar daarvoor. Er moet duivenkater zijn en kerstbrood met spijs, en een grote pot thee op tafel op het mooie kleed. 'Want als we een grote pot thee op tafel zetten, krijgen we vanzelf van die LANGE gesprekken', zei Frank.

Kerst leverde - het ontbijt was precies zoals het zijn moest. Met thee en LANGE gesprekken.

En Leentje mocht de binnenkant van de tulband.

Het spelletje dat hij zo graag wou hebben

Het shirt dat hij zo graag wou hebben

De pop die ze zo graag wou hebben

Kerstavond

2011-12-26T15:30:00.002Z

Toen we terugkwamen uit de stad gingen we naar mijn moeder, voor onze traditionele kerstavond broodtafel. Mijn zus en haar gezin waren er niet, want Marleen en Lau waren ziek en Storm en Brentje hadden waterpokken in de allerergste mogelijk vorm:

Arm, arm jochie en arme, arme zus.

We waren dus met zijn zessen, in het kleine groene huisje aan de dijk, tien meter van het IJsselmeer. En het was er gezellig en warm, zoals altijd. Op tafel lag het kerstkleed dat mijn moeder borduurde in het jaar voor ze mij kreeg, zoals altijd. We aten vis, zoals altijd.

Maar we misten jullie, zus! We doen het gewoon over, ok? Iedere datum is reden voor feest, als je met zijn alleen bent,

Zaterdag

2011-12-25T12:48:00.001Z

De zaterdag voor kerst stortten we ons in het winkelgedruis, in het centrum van Amsterdam. We hadden niets meer nodig. Alle boodschappen waren binnen, alle kadootjes lagen ingepakt onder de boom.

We wandelenden over de Nieuwendijk naar de Dam. We keken naar de straatartiesten en de paarden. We bewonderden de tien meter hoge kerstboom in de bijenkorf, de prachtige etalages overal. We kochten boeken. Toen sloegen we linksaf, naar de Nieuwmarktbuurt. Waar de straatnaamborden in het Chinees zijn en restaurants kleine betegelde ruimtes zijn waar geglazuurde speenvarkens en eenden in de ramen hangen te roosteren. We kochten een halve pekingeend en deelden hem, wandelend naar de tempel en over de markt. Robbie kocht een Boeddha beeldje, voor zijn verzameling. Toen slenterden we terug naar de auto.

Kerstdrukte is leuk, als je toeschouwer bent. Al die mooie etalages, de lichtjes, de haatsende mensen met tassen vol pakjes. De sfeer in de stad - er gaat Iets Leuks gebeuren, morgen is een bijzondere dag, en iedereen die er loopt doet dat met het plan om er iets speciaals van te maken. Die energie is fijn.

Die zou je in een potje moeten kunnen doen voor de rest van het jaar, er er dan iedere maand een beetje uit kunnen halen.

Slapen bij de lichtjes

2011-12-23T19:15:00.000Z

Vorig jaar was ze ziek, vlak voor kerst. Toen moest ze steeds overgeven. Dus had ik haar naa beneden gehaald, met een deken en een teiltje op de bank geinstalleerd en was ik bij haar gebleven, de hele nacht. Met alle lichten uit, behalve die van de kerstboom. Hoe vreselijk beroerd ze was weet ze niet meer. Dat ik wel vijftien keer haar haar vasthield terwijl ze spuugde, dat is ze helemaal vergeten. Maar dat we samen bij de kerstboom hadden geslapen, daar had ze het nog lang over.

Of dat dit jaar weer mocht, vroeg ze al in de herfstvakantie. Kamperen bij de kerstboom? Are you kidding me? Tuurlijk mocht dat.

Gisteravond installeerden we ons op de bank, met plaids en kussens en een kruik. Ze plantte een kusje op mijn wang, we praatten nog even zachtjes, en voor ze het wist list ze zich wegdrijven op een grote wolk van slaap - vol elfjes en sneeuwvlokken en regenbogen, zoals dromen van kleine meisjes zijn.

Toen P de kaarsjes om ons heen uitblies en naar boven vertrok, kroop ik dichter tegen haar aan, zo dicht als kon, in het hoekje van de bank. Ik staarde naar de lichtjes aan de boom en ik was blij.

Soms moet ik mezelf nog steeds vertellen dat ik echt moeder ben. Dat ik twee geweldige jongens heb en een heerlijk meidje dat met me wil kamperen bij de kerstboom.
In de komende dagen sluiten we samen weer een jaar af, en voel ik zonder twijfel weer tranen achter mijn glimlach als ik mijn gezin elkaar zie omarmen.

Van die tranen, weet je wel, die je hebt als je hart zo vol is dat het overloopt.

Eraf

2011-12-22T18:23:00.003Z

Mijn haar eraf.

Veertig kilo eraf.

Ja, echt, veertig.
Kilo.
Gewoon eraf!

Ervoor terug kwam een wagonlading energie, een nieuwe garderobe, en een nieuwe kijk op mezelf. Op hoe sterk ik eigenlijk ben, en hoeveel ik eigenlijk kan, en hoe ik mezelf doelen kan stellen die onmogelijk lijken, en ze dan gewoon HAAL. Met hard werken en veel toewijding.
Ik leerde hoeveel ik waard ben, en hoeveel ik te bieden heb, en dat ik de mensen die ik liefheb het meest te geven heb als ik goed zorg voor mezelf.

Met mijn haar viel het laatste restje bagage naast me neer, op de grond. Ik ben niet meer degene die ik was.
Zoals ik was, was ik goed. Maar zoals ik ben, ben ik sterker.

Toen is toen, nu is nu. Ben blij ☺

*foto door Marleentje

deze week op mijn iPhone

2011-12-20T13:43:00.003Z

de laatste wedstrijd voor de winterstop

de kerstboom van mijn moeder

churros op de markt

Brent ♥

M tekende papa en mama

kerstversiering in de daklozenopvang

Drama Queen

2011-12-19T08:46:00.002Z

Ergens onder haar bed zwierf een waaier - zo'n papieren toeristending uit Italie, helemaal verfrommeld en allang vergeten. Dus, toen ik hem vond terwijl ik haar kamer opruimde, fatsoeneerde ik hem weer en hing hem aan de muur.

De wereld verging. Want, eerst was ze hem weliswaar kwijt en was ie helemaal stuk, maar

NU ZAT ER EEN PUNAISE GAATJE IN!

Een! Punaise! Gaatje! Hoe moest het nu verder! Er moest een parlementaire enquete komen! Een referendum! Eurocrisis? Eurocrisissen zijn voor watjes - wij hadden hier een punaisegaatjecrisis! Het was ONGEHOORD! Het kon niet waar zijn! Start een protest! Occupy HLDVN!

Na een half uur volledig genegeerd en dus effectloos drama schoof ze een brief onder de deur van haar kamer door.

Inclusief dramatisch gebroken hart op de envelop, zodat we wisten dat het hier om een zaak ging van Groot Emotioneel Belang.

Vertaling:

Lieve mam en pap.
Ik heb besloten dat ik boven ga wonen. want ik begin te denken dat niemand mij nog aardig vindt, behalve Robin.

Het was weer eens wat anders. Ze had tenslotte ook gewoon weg kunnen lopen.

Maar ja.

Het is koud. En ze is wel driftig, maar niet dom.

ZUCHT.

Post van Suus

2011-12-17T10:32:00.000Z

Terwijl ik in Brussel was, kreeg Frank post. Hij wist niet hoe snel hij me moest bellen, want zulke coole post was er in de geschiedenis van post nog niet geweest. Ik werd er blij van. Het moge duidelijk zijn dat het kind een moeilijke paar weken achter de rug heeft, en hem dan weer even horen praten met het enthousiasme van de onbezorgde kleuter die hij ooit was, daar kreeg ik kippenvel van op mijn rug.

De post was Een Doos. Een hele officeel uitziende, nog wel.

Er zat bubbelplastic in. Ik denk dat dat speciaal voor mij was.

Bubbelplastic! Zoveel goedkoper dan therapie, en zoveel effectiever!

Er was ook een heel klein doosje.

Voor alledrie de kinderen zat er een heel klein poppetje in, zo groot als een lucifer.

Dit is de binnenkant:

Slimme jongens, die Maya's.

Je moet ook wat he, als het bubbelplastic nog niet is uitgevonden.

De rest van de verrassingen was voor Frank. Eerst vonden we dit:

Yep, inderdaad. Tanden.

Om precies te zijn, van een echte vos!

Hoe cool is dat?!!
Een vossenschedel, met de kaak erbij, helemaal in tact en helemaal schoon. Frank, die imiddels een collectie van dit soort dingen heeft waar een gemiddeld streekmuseum jaloers op kan zijn, was echt dolblij.

Ik ook.
Want, precies op het moment dat hij het nodig heeft is er ergens iemand die zomaar aan hem denkt, en hem iets geeft waarvan ze weet dat het hem blij zal maken, gewoon omdat het kan. En daarmee leert hij ten eerste waar December om draait, en ten tweede, dat de wereld nog altijd een lieve plaats is met geweldige mensen erin.

Dank je wel, Suus. Je bent een engel. ♥

Er is niks beters dan

2011-12-14T17:00:00.004Z

- een lange warme douche

- alle stoplichten op groen onderweg naar huis

- de in-mijn-armen-spring-knuffel van Robbie als ik binnenkom na een dag werken - je zou zeggen dat ie me drie weken niet had gezien

- de eerste kop koffie in de vroege ochtend

- dat ik P bel, en dat hij dan iedere dag opneemt met 'hee meissie'. En dat ik dan iedere dag zeg, 'hee - hoe gaat het?' en dat hij dan iedere dag antwoordt 'Goed, want ik heb jou aan de telefoon'.
♥

- kinderen die een of ander bordspelletje doen op de vloer

- een kruik in je bed, een tijdje VOOR je er zelf in gaat liggen

- storm buiten als je in slaap valt

- schone lakens

- slapen is een thema hier, kan je 't merken?

- ik slaap te weinig.

- het geluid van sneeuw onder je voeten waar nog niemand op heeft gelopen

- briefjes van Leentje. Vooral wat ze schreef aan het kindje dat haar schoenendoos vol speelgoed gaat ontvangen: ' Veel plusier, meisje erguns!'

- een roodborstje in de boom voor het raam

- 's avonds wandelen in het dorp, met overal van die feestelijk versierde huiskamers om in te gluren

- dat ze bij Starbucks al weten wat je wilt hebben, en dat de barista daar met zijn Amerikaanse accent door de winkel roept 'a drink for Franciiiiiiiine!' en dat je dan een beker krijgt met je naam erop, want da's korter dan 'Extra Hot Skinny Sugarfree Tall Vanilla Latte To Go'.

- de triomf op Frank's gezicht als hij thuiskomt met een 8,5 voor geschiedenis

- stilte

- volle maan

- ontbijten met roereieren en zalm op een hele gewone doordeweekse dag

- kerstlichtjes in op de late avond

Verwennerij

2011-12-12T19:33:00.005Z

Esther en Hoessein vroegen of we kwamen eten, zaterdagavond.

Nou eten we wel vaker bij elkaar, en dat is dan meestal zo'n laten-we-kijken-wat-we-allemaal-in-onze-koelkasten-hebben-en-daar-wat-van-maken soort van ding.
Zo'n zet-de-frituurpan-aan gelegenheid, waarbij we aan elkaars keukentafel landen en dat het dan ineens laat was er overal kinderen heen en weer lopen (vooral die van ons, want zij hebben er maar een)..

Voor de vorm had ik weliswaar een jurkje aan getrokken, maar het moest allemaal niet op visite gaan lijken, dus toen ik erheen liep was dat met mijn pantoffels onder mijn arm. Gewoon, een avondje bijkletsen met vrienden.

Maar! Dit was helemaal geen koelkastmenu! Er stond een PRACHTIG gedekte tafel. Echt prachtig. Het hele huis was in kerstsfeer. Esther stond te glunderen in de deur.

We hadden een rottige week gehad, zei ze.
Dat wist ze wel, zei ze, en daarom hadden zij en Hoessein bedacht dat ze ons heel erg gingen verwennen, zei ze.

De kinderen werden naar de snackbar gestuurd voor lekkere dingen, en toen die gegeten hadden werden ze met playstation en al naar boven gebonjourd.

Daaaag, meisje! Vermaak jezelf!

Toen moest ik in de bank zitten en mozarellakaas eten met olijven en zo. En ik ging staan om even ergens mee te helpen, maar Esther zei dat ik moest

ZITTEN!

Oh, ok.

Hoessein en zij gingen de keuken in en deden daar allemaal moeilijke dingen. Ik zakte achterover in de bank en keek naar hun prachtige huis en ontspande een beetje, voor het eerst in een week.

'Zal ik iets voor je doen?' vroeg ik. 'Zal ik even helpen?'

ZITTEN! klonk het vanuit de keuken.

Oh, ok.

P en ik namen zelfportretjes in de spiegel van de kast en probeerden een glimp op te vangen van wat Esther aan het maken was. Het was iets geheimzinnings met een Jamie Oliver kookboek en een hele hoop kruiden.

Had ik al gezegd dat de tafel heel erg prachtig was? In tegenstelling tot in ons huis zijn er bij Esther en Hoessein allemaal sjieke dingen zoals borden van 1 type zonder stukjes eraf, en wijnglazen die bij elkaar passen, en zo.

Ik neem me plechtig voor, bij deze, dat ik in het komende jaar geen servies meer breek.
Of het in ieder geval snel in de vuilnisbak moffel voor iemand het merkt.

Ik doe het niet expres, hoor.

Het is gewoon een... zwaartekrachtvraagstuk.

Esther en Hoessein hebben denk ik geen zwaartekracht.

We konden aan tafel.

Esther, die heel erg goed kan koken en nooit ergens pakjes of zakjes bij gebruikt, kwam uit de keuken zeilen met borden met carpaccio van gerookte heilbot met lenteuitjes en dressing.

JEMIGDEPEMIG!

Nou kan ik ze nooit meer hier te eten vragen. Want gerookte heilbot carpaccio die je aan moet lengen met water en zakjes dressing die je erover kan strooien hebben ze helemaal niet, van Honig.

Oh, het was lekker. Het was zooooo heerlijk. We praatten en lachten en luchtten ons hart en toen we klaar waren ging Hoes afruimen. Ik ging staan om even te helpen, maar hij zei

ZITTEN!

Oh, ok.

Ondertussen begon het verdacht lekker te ruiken in huis en kon Esther ineens niet meer met ons praten omdat ze Zich Moest concentreren (haar woorden).

Dat bleek vanwege dit:

Entrecote met cantharellen en rode wijnsaus op een bedje van rucola, met Turkse rijst erbij.

Om te oefenen voor het kerstdiner, beweerde ze.

Het was GEWELDIG. Het was serieus beter dan de meeste restaurants.

Als toetje ging ze verse stoofperen maken in bladerdeeg.

Ik wilde best helpen, maar ik bood het maar niet meer aan. Ik kon toch niet meer lopen. Bovendien, als ik begon met 'zal ik...', deden zij weer

ZITTEN!

Oh, ok. ☺

Het was zo'n leuke avond. Om over elven kwamen de kinderen vragen of ze alsjeblieft naar huis mochten, dus vertrokken we met enige tegenzin weer naar de overkant van de straat.

Met het gevoel dat we een avond uit waren geweest.

Hoe je toch kan mazzelen, met je vrienden.

Jongen

2011-12-10T14:49:00.001Z

ALLES mag je worden, jongen.

Profvoetballer.

Astronaut.

Greppelgraver.

Officieel gedimplomeerd zelfstandig diepzeeplankton keurmeester.

ALLES.

Behalve ongelukkig.

Ok?

Ok.

Hallo, kerstsfeer.

2011-12-08T19:51:00.001Z

Goed dat je er weer bent ♥

Vandaag

2011-12-07T13:44:00.001Z

Buiten mijn raam hagelt het. De wolken laag. De wind buldert. De lucht is grijs. Het zijn grijze dagen. Maar in december is grijs een warme kleur.

Ik denk steeds vooral aan wie er thuis moet komen.Hoe lang nog, voor Frank thuis komt van school? Hoe lang nog, voor mijn werkdag erop zit? Hoe lang nog, voor Robbie terug is van voetbaltraining? Ik tel de minuten tot ze thuis zijn. Van werk, van vriendinnetjes, van zwemles. Het is koud buiten. De dagen zijn kort. Waar in de zomer iedereen uitwaaiert om elkaar ergens te treffen aan het eind van de avond, is de winter voor thuis. Voor iedereen om me heen, hier, waar het warm is en gezellig.

Ik ben dankbaar voor Optimel Chocolademelk. Serieus, ik leef op dat spul.

Ik leer beter te luisteren naar mijn lichaam. Jarenlang verwaarloosde ik dat, en het heeft een paar maanden geduurd voor ik weer 'in tune' was met mezelf. Voor ik leerde waar de grens lag tussen doorzetten en te ver gaan. Voor ik leerde welke voeding mijn lichaam helpt, en welke me moe maakt of misselijk. Voor ik wist hoe sterk ik kon zijn. Er ging een wereld voor me open.

In de keuken liggen mosselen schoon te spoelen. Die eten we vanavond, met citroensap, zoals in Italie.

Ik draag een bruine broek en een beige wikkelshirt.

Ik maak kilometers. Ik ga in totaal wel 25 kilometer hardlopen deze anderhalve week. Tien op vrijdag, 5 gisteren, 5 morgen, en ik denk 6 of 7 zaterdag of zondag.

Ik ga vrijnemen tussen kerst en Oud &Nieuw. Om pas op de plaats te maken, rust te nemen, weg te kruipen in ons huis, dat er nu zo mooi uitziet. Om de tijd te nemen voor P en de kinderen en deze maand zo samen te maken als hij hoort te zijn.

Ik lees dit boek. Ik weet nog niet wat ik ervan vind. Het is grappig, maar er is een dunne scheiding tussen ironie en verbittering. Verbittering is niet grappig. Verbittering is tragisch. maar ik zet nog even door - je weet het niet, misschien loopt het wel goed af. Ik ben een sucker voor happy endings.

Ik hoop dat Frank snel zijn weg vindt. Ik kan het niet teveel over zeggen, want hij is op de leeftijd dat hij recht heeft op privacy. Hij heeft 't moeilijk.... maar ik geloof in hem.

Ik hoor de nagels van de kat tikken op de vloer. Hij komt hierheen. Het is het eind van de middag, hij wil eten.

Een van mijn favoriete dingen is het grote uitzwaaifeest, hier in het dorp, op 6 december. Alle kinderen uit het dorp (en uit de verre omstreken) in de groete, 16e eeuwse kerk. Feest, muziek, lichtjes. En dan gaat Sint weg. Met vuurwerk en liedjes en veel 'tot volgend jaar allemaal!' vaart hij de haven uit.

Ik vind het zo sfeervol. De haven is zo mooi. Alles is zo magisch.

Hoe ouder ik word, hoe meer mijn herinneringen aan vroeger lijken te vervagen. De tijd tussen toen en nu laat een laagje mist landen op de details die ik me ooit zo voor de geest kon halen: alle namen van de kinderen in mijn klas. Verjaardagskadootjes. De kleur van de badkamer tegeltjes in het huis waar we ooit woonden. Maar sommige herinneringen zijn zo bijzonder dat ze de tand des tijds doorstaan, compleet met de magie en de verwondering die ooit bij hoorden... ik weet alle decembermaanden nog.

Dingen als het uitzwaaifeest, het officieel afsluiten van de Sinterklaasperiode en het begin van het kerstseizoen.... ik denk dat mijn drie die later ook nog weten.
Ooit vergeten ze vast de Harry Potter tekening die aan hun slaapkamermuur hangt of de dinopyjama die ooit hun lievelings was. Maar de magie en de verwondering van de tradities die ons bij elkaar brengen - van de tijd van het jaar die het dagelijks leven versiert met licht en warmte... die blijven bij ze.

Om het huis moeten heel veel kerstlichtjes komen.

Zo snel mogelijk.

Hoe blij kun je kinderen maken :-)

2011-12-05T20:42:00.001Z

Pakjesavond 2011 ♥♥♥

Weer of geen weer

2011-12-05T10:21:00.001Z

Echte archeologen geven niet om een beetje regen.

Echte archeolgen gaan gewoon met hun pa de polder in, weer of geen weer, op zoek naar pijpenkoppen en andere ooit in het water terechtgekomen gebruiksartikelen.

Tegeltjes. Kinderspeelgoed - poppenbeentjes, knikkers, tinnen theeserviesjes. Maar ook weefstenen, knopen, stukken van kruiken en bordjes en allerlei andere dingen die ooit, lang geleden, iedere dag gebruikt werden.

Overblijfselen van generaties ver voor ons. Moeders zoals ik, kinderen zoals hij. Die hier honderden jaren geleden leefden, op dezelfde plek. Die net als wij liefhadden, zorgden, huilden, streden en lachten. Die kookten en speelden en werkten. Die vast wel eens teleurgesteld werden en vast altijd weer opnieuw durfden te dromen.

Ze waren vergeten. Weggegleden in de tijd. Tot hij ze terughaalt, als hij hun dagelijks leven weer het daglicht laat zien.

Het kind heeft echt een geweldige hobby.

Sint was bij OmaBam geweest

2011-12-04T18:01:00.001Z

En ik was mijn camera vergeten!! Gelukkig had ik mijn telefoon. Alle foto's met instagram, het earlybird filter.

Ik wou dat ik hem was

2011-12-03T13:01:00.001Z

Het enige wat ie doet op een dag is namelijk

- slapen

- gevoerd worden

- wachten tot het avond is, zodat ie bij P op schoot kan liggen terwijl die over zijn rug aait.

Daar zou ik echt HEEL GOED mee kunnen leven.

Tussen de middag

2011-12-02T19:57:00.001Z

Zijn broer lunchte op school. Zijn zusje bleef bij papa op de overblijf. Maar hij kwam naar huis, naar mij.

Hij rook het in de tuin al, rende naar de keukendeur. 'Oh mam, dat hoopte ik al zo!'

Wentelteefjes.

Die horen bij een mama-en-Robbie-date.

Meer wedstrijdfoto's

2011-11-28T07:05:00.001Z

(allemaal gemaakt door Marinka)

Onderweg naar de sporthal - Jo, Esther, Frank, P, Robbie en Eline

Jo had zichzelf als doel gesteld 5k te lopen in minder dan 30 minuten

Esther en ik

Alle renners bij elkaar, voor we naar het startvak vertrokken: Jo, Eline, Frank, Robin, Esther, Marleentje, ik en Tessa

Gespannen bekkies in het startvak van de jeugdloop

... en weg zijn ze! HUP ROBIN! HUP MARLEENTJE! RENNENNNNNNN!

De fans

Frank is bloednerveus voor zijn 5k

Robin finished! Kom op Robin! Kom opppp! JE KAN HET!

High Five! Robin finishte als 15e bij de jongens jeugloop. Hij rende 1 kilometer in 4 minuten en 47 seconden! WOOOHOO!

Tessa en haar tante Eline

En daar komt Marleentje! RENNEN LEENTJE! JE BENT ER BIJNA!

Ze finishte als 8e in het meisjes jeugdloop klassenement. En dat is HEEL stoer, vooral als je in aanmerking neemt dat ze na lang beraad had besloten de race te .lopen op pumps.

(zucht)

Het 5k startvak

Frank en Tessa. Ze gaan later vast trouwen, en dan worden Marinka en ik familie, en dan krijgen we hele knappe kleinkinderen die heel hard kunnen rennen.

Daar komt Frank! In een belachelijk nslle tijd! Frank finished in 24 minuten en een paar seconden en plaatste zich 16e in het mannen klassement. Dus niet de jongens he - hij was achtste overall bij de mannen op de 5 kilometer. Wat een held.

Een minuutje later gaf Tessa nog even gas in de laatste bocht. Met een bloedgang kwam ze binnen en finishte als tweede in het overall vrouwenklassement op de 5 kilometer. WOOOOHOOOOO!

Eline finisht!

En Jo was er ook al. Ze haalde haar doel, ze eindige in 29:05, haar eerste 5k binnen een half uur. Kijk haar stralen dan!

De uitslagen staan hier!

Wedstrijd

2011-11-27T16:07:00.001Z

Ergens in juni ging ik hardlopen, voor het eerst. En man, ik vond er een eind niks aan. Ik zwoegde door het park, mijn veel te zware zelf voortslepend, en vervloekte iedere stap. Zie je wel, dacht ik. Ik had gewoon gelijk.

Al die rennende mensen zijn niet goed bij hun hoofd.

Maar ik hield vol. Ik moest van mezelf. Ik was in een serieus slechte conditie. En dat wist ik altijd al wel, maar ineens wist ik het echt. Ik kan het niet uitleggen - er zijn zoveel dingen die je Heus Wel Weet. Zoveel kleine of grote destructieve gewoonten waarvan je weet dat je je jezelf ermee tegenwerkt, maar die je toch niet laat, omdat wat je weet zich vooral ophoudt ergens in je achterhoofd. Ergens ver weg in een wolk van andere dingen die je ook nog bezig houden.

Ineens trok mijn wolk weg. Ineens zag ik hoe immobiel ik was geworden. Ineens realiseerde ik me dat als ik zo slecht voor mezelf bleef zorgen, ik ook niet goed meer kon zorgen voor de mensen om me heen. Ineens wist ik, helemaal tot in het diepst van mijn wezen, dat het beste wat ik mijn gezin kon geven, een betere versie was van mezelf.

Dus ik moest. Ik begon met rondjes door het park. De 5 kilometer waar het appje dat ik had gedownload me heen zou brengen, leek een onoverkomelijk doel. Onhaalbaar. Ik kon me er niks bij voorstellen. Maar de beschrijving van dezelfde app zei dat iedereen die een normaal half uur kon wandelen, kon leren om 5 kilometer te lopen. Daar hield ik me aan vast. En ik stelde mezelf een doel: in november zou hier in het dorp een 5 kilometer loop zijn. Daar ging ik aan meedoen.

Ik heb afgezien Vier keer in de week; vijf uur opstaan, kwart voor zes in de polder. Vier keer in de week moest ik het matras van mijn rug weken en vier keer in de week, als ik de koude donkere polder in rende, vroeg ik me af waarom ik in vredesnaam zo nodig moest van mezelf.

Waarom doe ik dit.

WAAROM DOE IK DIT??

Het is hier koud.

Mijn billen floppelen heen en weer.

Ik ben buiten adem.

Mijn sportbeha knelt.

Dit liedje is stom. Zie je wel, mijn iPod wil ook niet dat ik ren.

Ik had thuis kunnen zijn nu.

Je weet wel, thuis, die plaats met centrale verwarming.

Ik kan ook omdraaien.

Als ik omdraai, ben ik over vijf minuten weer in de auto.

Ik kan ook morgen rennen.

Of overmorgen.

Of volgende week.

Of nooit.

Bij iedere afslag knaagde een stemmetje in mijn hoofd: als je hier afslaat, is het korter. Maar ik sloeg niet af. Ik deed mijn rondje. Ik gaf mezelf niet meer de ruimte om keuzes te maken en sprak mezelf toe, soms letterlijk: je vraagt je ook niet iedere dag af of je vandaagh wel je tanden zult poetsen, of toch maar niet. Je DOET het gewoon. Die beslissing is al genomen. Ergens toen je twee was.

Deze beslissing ook. Ergens in juni.

Dit is je nieuwe leven, Linzell.

Eerst liep ik 2 kilometer. Toen 3.5, met wandelpauzes erin. Toen zonder.

Ineens werd het 5. Met een wandelpauze, maar wel vijf. En jee, plotseling liep ik 5 kilometer aan 1 stuk.

De nieuwsgierigheid lonkte: kan ik verder? Wat gebeurt er als ik halverwege naar rechts ga en de lange weg naar huis kies? Ik twijfelde een paar keer, en toen deed ik het gewoon.

En toen rende ik ineens 7 kilometer achter elkaar. Zonder te stoppen. Ineens was juni overgegaan in November, en 35 kilo lichter danste ik door de polder, vleugels op mijn rug, met kilometertijden waar ik ooit alleen maar van droomde.

De vijf kilometer van de loop waar ik me voor had ingeschreven werd ineens een beetje een non-evenement. Die afstand doe ik inmiddels drie keer in de week. Ik ging hier mijn hand niet voor omdraaien, besloot ik.

Vandaag was het zover. Jo kwam, en Marinka met Tessa, en Eline, de zus van Marinka. Esther, mijn buufie die inmiddels ook enthousiast rent, ging aan mijn zij meerennen. Mijn zus en haar gezin kwamen. Mijn moeder kwam kijken. Frank, Robin en Marleentje hadden zich inmiddels ook ingeschreven - Frank voor de vijf kilometer, Robin en Marleen voor de 1 km jeugdloop. We verzamelden bij mij, om 10 uur. Het waaide flink, maar ik had er alle vertrouwen in. Dit ging ik kunnen. Met gemak.

Na de jeugdloop verzamelden we ons in het startvak. Om me heen allemaal afgetrainde lijven, atletiekverenigingen, lange afstandslopers. Mijn buuf stond naast me. Het was gewoon onwerkelijk - hier STOND ik.

In een startvak.

Met een startnummer.

Om een wedstrijd te rennen.

IK.

Ik was blij. En trots op mezelf. Er was gedrang, voor ik goed en wel oplette klonk het startschot, en we vertrokken. Ik zweefde. Ik rende mee met de groep, harder dan ik aankon om niet meteen omver gelopen te worden, maar met een grijns om mijn gezicht van oor tot oor. Daar GING ik! Ik GING! Hier had ik al die tijd voor gewerkt, en nu deed ik het gewoon!

Maar toen.
Al na 100 meter voelde ik dat de heupblessure, waar ik van de week nog fysiotherapie voor had, opspeelde. Een stekende pijn in mijn rechterheup, in mijn bilspier, uitstralend naar mijn bovenbeen. We renden het dorp uit, en toen het oude stuk van het dorp weer in. Het stormde, we liepen pal tegen de wind in. De windvlagen benamen me de adem. Het terrein was totaal anders dan ik gewend was. Klinkers, korte bochten. Er kwamen een aantal bruggen - hellingen die ik niet goed aankon. Ik voelde mijn heup slechter worden, en halverwege het parcours ging het serieus mis: ik maakte een bocht naar rechts en voelde me bij het neerkomen door mijn heupgewricht zakken.

Ik kon niet meer verder. 'Loop maar door', zei ik tegen Esther, maar die was het dar niet mee eens. Ik blijf bij jou, zei ze, en hoe hard ik haar ook probeerde te overtuigen, ze wilde van geen wijken weten. Ik wilde niet terugwandelen en haar race ook verpesten, maar er kwam wel een stuk aan met twee steile bruggen - klims die ik niet meer kon hebben. Twijfelend bleef ik staan.

Langs de weg stond een van de mannen van de organisatie. 'Wat niet gaat gaat niet', zei hij. 'Als je hier door de steeg gaat, snij je dat bruggenstuk af. Dan ga je weer richting het winkelcentrum'.
'Kom op', zei Esther.
'Nee', zei ik. 'Dat is valsspelen. Ga jij maar.'

'Ga nou', zei de man met het oranje hesje. ' Dan loop je hem uit'.

Ik veegde de tranen van mijn gezicht, raapte mijn laatste restje wilskracht bij elkaar en rende de steeg door.

500 meter afsnijdend.

De wind trok nog een tandje aan. De regen sloeg in mijn gezicht. De ene voet voor de andere, herhaalde ik tegen mezelf. Je kunt het best. Gewoon de ene voet voor de andere. En dan nog een keer. En dan nog een keer.

Na een minuut of tien kwam de laatste bocht naar het winkelcentrum. Jo was al gefinished, Eline was al gefinished, Frank en Tessa hadden enorm goede tijden neergezet. Alleen wij nog. Robin en Marleen renden me tegemoet. Ze renden met ons mee, het laatste stuk: 'KOM OP MAMA! JE KAN HET!'

Ik sleepte mezelf naar de finish.

Er waren bloemen. Er waren complimenten. 'Je hebt het gedaan meid!'

Het punt is, dat was dus niet zo.

Niet echt.

Niet helemaal.

De tranen kwamen, van teleurstelling en spanning, op de schouders van mijn vriendinnen. Iedereen was trots op me. Iedereen was blij. Behalve ik.

Wat ik voelde was een mengeling van trots, omdat ik het niet had opgegeven, en teleurstelling, omdat ik het niet had gered.

Dat bleef zo. Nog uren.

Tot ik dan toch maar koos voor trots.

Weet je, ik ben gestart. De 4 a 4.5 km die ik heb gelopen rende ik binnen hele respectabele tijden. De omstandigheden waren bar - echt BAR. Ik had pijn, maar ik gaf niet op. Ik finishte. Dat had ik een half jaar geleden nooit kunnen denken.

Trots dus.

Maar het is maar een klein trotsje.

(morgen meer foto's!)

Thuis

2011-11-25T20:18:00.001Z

Soms blijf je een dagje thuis omdat je verkouden bent.

Soms blijf je een dagje thuis omdat je pijn in je buik hebt.

En soms, heeeeeel soms, blijf je een dagje thuis omdat je je broer steeds zo mist nu hij niet meer bij je op school zit, omdat je zo graag nog heel even wilt spelen, omdat je 1 dagje school best kunt missen, omdat alles dit jaar helemaal anders is dan het eerst altijd was, omdat je daar maar niet aan kunt wennen, omdat het je allemaal een beetje te veel wordt en omdat je gewoon heel even dicht bij papa en mama wilt blijven.

Minstens zo'n goede reden, is dat.

Pepernotenstoof

2011-11-23T07:11:00.001Z

Wortelen. Sjalotjes. Knolselderij. En nog veel meer dingen, allemaal samen, in een zoetpittige saus gemaakt van pepernoten.

Oh man, wat ben ik toch dol op het leven. Want in het leven zitten stoofpotten als dit.

Dit recept is overigens niet van mij. Het komt uit dit ongelofelijk geweldige boek.

Hier komt de boodschappenlijst:

Knolselderij.

Wat is knolselderij toch lelijk he? Werkelijk, alleen de moeder van knolselderij vindt knolselderij schattig.

Winterpenen. Die had je toch al in huis, want daarmee moet je dat paard je dak op lokken.

Een rode paprika, en sjalotjes.

Kastanjechampignons. Ik had 300 gram, en ik had ze voorgesneden gekocht, want geloof me, er is groente zat te hakken, straks.

Amsterdamse uitjes! Robin zou kunnen leven op Amsterdamse uitjes. Al van kleins af aan. Zo'n wonderlijke smaakvoorkeur, voor een kind.

Amandelen. Hazelnoten mag ook. Dit is een vegetarisch gerecht, dus dit was mijn vlees, alhoewel ik er voor de anderen een speklapje bij had gebakken.

Ze eten graag vegetarisch hoor, daar niet van.
Maar meer als... bijgerecht, zeg maar.

Bij speklapjes.

Tuinkruidenboullionblokjes, mooi scrabblewoord, en een klein blikje tomatenpuree.

Pastinaak! Een vergeten groente, zeggen ze. Jammer, want pastinaak is echt heeeeeeel erg lekker. Zoetig en winterig. Hmmmm.

Pepernoten. Een handje, een half ons of zo, of hoeveel je kunt stelen uit het sint maartensnoep van je kinderen.

Mocht je nou geen pepernoten in huis hebben, wat uiteraard een volslagen hypothetisch scenario is tenzij je onder een rotsblok op de noordpool woont, waar ze geen pepernoten hebben maar wel van die roodwitte zuurstokken die helemaal niet lekker zijn in stoofpotten, STEL he, dan doen een paar Bastognekoekjes het ook.

Als je ook geen Bastognekoekjes in huis hebt, dan, dan, dan, nou, dan....

sorry.

Ik had even een emotioneel momentje.

Goed, daar gaan we. Maak een half litertje tuinkruidenbouillon van water en een bouillontablet.

Slacht de knolselderij. In stukken, schil eraf, en in blokjes snijden.

En dan de winterwortels, vier kleine of drie grote, en de pastinaak. Ik had de pastinaken niet geschild, gewoon schoongeborsteld en de 'ogen' eruit geneden, en dan in blokjes.

Maak vier sjalotjes schoon, of vijf als het kleintjes zijn, en snij ze in halven of vieren.

Smelt een beetje bakspul in een stoofpan.

Mijn mooie nieuwe dure rode gietijzeren pan is overigens stuk gegaan. Ik verhitte hem met bakspul erin en ineens springt zo het emaille van de bodem. Hoe raar is dat dan?

Bak de pastinaak, knolselderij en wortels tot alles wat glazig wordt.

Dan doe je er de sjalotten bij, en de tomatenpuree.

Flink roerbakken op hoog vuur, totdat alles lekker bruin wordt.

Dan, na.... nou ja, ik weet niet hoeveel minuten, maar als overal bruine randjes komen en de groente een stuk meer gaarderder is dan eerst, giet je de bouillon erin.

Precieze kooktijden. Zo overschat.

Deksel op de pan, vuur laag en even laten prutten terwijl je de paprika schoonmaakt. En eventueel de champignons. Dan mogen die er ook in.

Doorroeren, en weer het vuur laag en de deksel op de pan, want dit moet wel een kwartiertje prutten.

Kan je ondertussen mooi je keuken even opruimen. Mens, wat maak je toch overal een bende van.

O nee. Dat was ik.

Keuken aan kant, lapje over je werkblad, groenteresten in de biobak, even nabibberen want jee wat is het koud buiten, en dan de perpenoten even wat fijner breken.

Er mogen ongeveer 20 uitjes bij de groenten, en een beetje van het vocht.

Oh kijk dan, die kleuren. Die kleuren!

Om de saus te binden en zoet te maken moeten nu de pepernoten erdoor.

Even roeren. Als het niet genoeg indikt naar je zin, nog een pepernootje. Als het te dik wordt, nog een beetje uitjesvocht. Wat jij wil.

Het is jouw dag.

Vlak voor het serveren mogen de amandelen erbij. Even proeven; als je het te flauw vindt, een beetje chilipoeder er door.

Even goed door laten warmen. En dan he. EN. DAN.

Wat er dan voor je staat is een mix van schoentjes bij de kachel en mistige winterochtenden en rode wangen van het buiten spelen en kadootjes door de schoorsteen en een warme kruik in je bed voor je gaat slapen en versierde etalages en een heleboel oh kom er eens kijken.

Gewoon in een kom.

Pay-it-forward

2011-11-22T11:19:00.001Z

Kiki! Volgens mij ben jij dit!

Mail me je adres, dan komt er een kersthuisje naar jou :-)

Mistige Novemberochtend

2011-11-21T07:07:00.001Z

Wie komt er alle jaaaaaaaaaaren....

2011-11-20T10:28:00.001Z

Gisteren kwam Sinterklaas aan in onze haven! Een week later ja, maar ach, 't is ook een heel eind varen van Dordrecht naar HLDVN.

De jongens konden niet mee, want die moesten allebei voetballen. Linde en Storm konden niet mee, want Linde moest afzwemmen voor B. P, Leentje en ik waren gezellig met zijn drietjes.

Misschien is dit wel heet laatste jaar. Het laatste echte jaar. We hadden het erover, toen we daar liepen met ons huppelende meisje tussen ons in, dat we over een paar jaar eigenlijk niets meer te zoeken hebben bij dit soort dingen.

Hoe kan dat nou toch? Het voelt zo kort geleden dat ik hier stond met Frankiedreumes en babyRobin.

Het was nog maar pas, dat ik goochelde met een kleutertje, een peutertje en babyLeentje, in de menigte. Vlaggetjes en pietenmutsen en pernoten, en een extra paar handen van mijn moeder als P moest werken.

Het is allemaal zo kort geleden... en nu, nu Frank op de middelbare school zit en de jongens sowieso steeds meer hun eigen gang gaan, lijken we op de drempel te staan van weer een nieuwe tijd.

Een andere tijd. Met weer andere leuke dingen. Niet minder leuk. Anders leuk.

Maar dat is nog niet nu. Terug naar NU, met een woest enthousiast meisje op de schouders van haar papa dat de longen uit haar lijf zingt.

Boten vol pieten waren er, en Sint stapte aan wal en nam uitgebreid de tijd om ieder kindje een handje te geven.

Weer waren er Zwarte Pieten die meteen wisten wie Marleentje was, en vroegen of ze een leuk jaar had gehad en zeiden dat ze zo blij waren haar weer te zien.

Het kind is beroemd in de Pieten-scene. Of berucht. Dat kan natuurlijk ook.

De fanfare kwam! met buurvrouw Ans, helemaal links met de saxofoon!

HAI BUURVROUW ANS!

We gingen wachten op de optocht. Ondertussen genoten we van NU, van het springerige opgewonden kind om ons heen.

Haar papa kocht in de snoepwinkel een sinterklaastaartje voor haar.

Toen kwam Sinterklaas langs, met al zijn Zwarte Pieten, en twee zwarte paarden, want het witte paard moest uitrusten. Die moest vanavond nog het dak op, zie je.

Gelukkig was het paardje goed uitgerust. Gisteravond zong ze liedjes, en vanochtend zat er een Playmobil Sinterklaas in haar schoen.

Het was het Allermooiste kado dat ze Ooit had gezien in haar Heelste Leven.

Dat dacht Sint al. Die weet dat soort dingen.

Uit eten met z'n tweeen

2011-11-19T20:08:00.002Z

Hallo fijn, fijn, FIJN exemplaar dat-je-d'r-bent.

Blijf alsjeblieft even een tijdje zo zitten, graag. Zo met die blik.

Nou ja, je mag ook wel wat eten.

Vooruit dan.

We zijn hier nou toch.

Maar dan daarna weer zo kijken naar mij, ok? Met die blik.

Ja.

Die.

Pay-it-forward

2011-11-17T19:30:00.001Z

Toen ik dinsdag thuis kwam stond er een hele grote doos op me te wachten. Marcelle, die ik verder helemaal niet persoonlijk ken, had me zomaar een hele lading kadootjes gestuurd.

Er waren gewoon teveel lieve dingetjes om op te noemen - voor mij, voor de kinderen. Ik leek verdorie wel jarig. En het was echt ZOMAAR. Het liefste was nog wel de post die erbij zat. Ik kreeg er tranen van.

Ik kreeg ook meteen zin in weer eens een weggeefje. Dat is het nuttigste soort lievigheid, immers - die van het pay-it-forward principe. Dat als iemand iets liefs voor je doet, jij als bedankje weer iets liefs voor iemand anders doet. En die ook weer, en die ook weer, en zo verder, en voor je het weet heeft iets liefs dat iemand ooit ergens deed voor iemand anders een veel groter effect dan die persoon ooit had voorzien, en is de wereld daadwerkelijk een betere plaats geworden.

Je weet wel.

Dat je koekjes bakt voor je buren en dat twee jaar later Iran stopt met zijn nucleaire programma en dat iedereen denkt dat dat toeval is MAAR JIJ WEET WEL BETER.

Je ontspoort, Francine. Oh echt? Dat gebeurt me nou anders nooit. ;-)

Een pay-it-forward is dit dus. Een doorgeefkadootje. Zo eentje waarvan de enige voorwaarde is, dat jij weer iets liefs doet voor iemand anders als ie bij je in de brievenbus ligt.
Goed?
Goed.

Kijk:

Het is een (papieren) uitklap-kersthuisje. Het vouwt uit en dan is het 3D-ig, soort van. Het is ongeveer 16cm hoog en ongeveer 35 cm breed. Je doet de deurtjes open en trekt de bodem naar voren, en klaar. Met doorkijkjes en hertjes en spelende kindjes en glittersneeuw.

Ik heb hem nog niet, want ik heb hem besteld, maar als we nou doen dat je je naam achterlaat in de comments ergens voor maandagavond, dan random-generate ik dinsdag een nummertje en dan komt ie daarna naar jou, want dan is ie vast al bij mij.

Dank je wel, Marcelle! ♥

Deze week op mijn iPhone

2011-11-16T20:56:00.005Z

Robbie neemt een penalty

Een lange avond ggezellige vrienden aan tafel

op Oma's dak!

Dag hard werken op een congres

Brent ♥

Intocht

2011-11-14T21:27:00.004Z

En zo rollen we, zoals dat gaat na Sint Maarten, van het ene feest in het andere. De schalen met snoepjes stonden nog op tafel, de lampionnen hingen nog op hun kamers, maar we stonden alweer in de haven van Volendam, te wachten op Sinterklaas.

Leentje was er helemaal hyper van. Zoals een haardvuur nog een laatste keer opvlamt voor het dooft, zo is haar vertrouwen in het wonder nu groter dan ooit. Aangewakkerd door haar broers, die hun vertederende best doen eeht zo leuk mogelijk voor haar te maken.

We waren met een heleboel. Oma, Ome Lau en tante Marleen, Storm en Linde en Brent, de moeder van Lau, je weet wel, van de renkleren, en wij met zijn vijven. Het was koud in de haven, toen de scherming inviel.

Maar er waren lichtjes. Wat zou deze tijd zijn zonder lichtjes. En er waren zingende kinderen, echt honderden. Dan kunnen je tenen wel koud zijn, maar je hart niet.

Toen de grote boot de haven binnenvoer begon het vuurwerk.

Oorverdovende knallen, een fel verlichte hemel. Ik zag Storm's bezorgde gezichtje op de arm van zijn moeder en wist precies hoe hij zich voelde.

Hoe overweldigend ik het vuurwerk altijd vond, het donker en alle drukte en al het lawaai, en hoe ik me dan vastklampte op de schouders van mijn vader. Toen ik ook in deze haven stond, een jaar of 35 geleden.

De boot was prachtig. Dansende zwarte pieten. Leentje zwaaide haar armen uit de kom.

Toen Sinterklaas eenmaal aan land was, zochten we een plaatsje langs de route van de optocht. Wat volgde was een wirwar van geluid en licht en beweging. Zwarte Pieten deelden snoep uit aan de kindjes langs de kant. 'Dag, mevrouwtje Linzell', zei er eentje tegen Marleentje, terwijl hij een lading pepernoten in haar handje drukte.

Ze bloosde tot achter haar oren.

Nu wist ze het zeker. ZE STAAT IN HET GROTE BOEK! Ze moest er helemaal van dansen en springen.

De fanfare kwam voorbij, Sinterklaasliedjes spelend. En de politie, en de majorettes, en de lampendragers, en nog veel meer zwarte pieten.

En toen, aan het eind van de optocht...

Sinterklaas. Een zwaai in onze richting. Een groot wit paard. Een paar blikken, toen verdween hij in het donker.

'Hij is er echt', zei Leentje zachtjes. En met glanzende ogen erachteraan: ' En ze wisten mijn NAAM!' Toen ging ze weer verder met dansen en springen.

Het was tijd om naar Oma's huisje te gaan, terug bij de haven. Daar lagen kadootjes bij de kachel, voor de kinderen. En we dekten de tafel, voor soep, en broodjes met vis.

Daarvan krijgen drukke koude kindjes ineens warme roze wangen, als je ze wegstopt in een grote stoel met een broodje in hun hand.

Druk waren ze allang niet meer toen we naar huis gingen.

Wel moe.

En vol verwachting.

Wat is het toch een leuke tijd ♥

Sint Maarten

2011-11-12T17:14:00.000Z

De jongens gingen dit jaar zelf. Marleentje wilde gelukkig nog gezellig met mij. Een dorp vol lichtjes en zingende kinderen, onder een blauwe sterrenhemel en een volle maan.

Allemaal tegelijk waren we weer thuis. Met bergen snoep, rode wangen en het gevoel dat de feestdagen nu echt zijn begonnen.

Vriendinnen

2011-11-11T13:39:00.000Z

Ik kreeg post. Van Tanja. Zomaar, zonder reden stuurde ze me een boek, heel mooi ingepakt met op het papier een vilten hartje met kraaltjes en een lief 'voor jou' etiketje. Midden in een week waarin ik amper tijd had om adem te halen.

Heeeel vaak, vooral tijdens hele drukke weken, wens ik dat ik zeeen van tijd had voor al mijn vriendinnen. Zeeen. Om te praten, te lachen, herinneringen op te halen. En dat je ze dan herinnert aan alle lieve dingen die ze ooit voor je hebt gedaan, en dat ze dan denken, goh, dat ze dat nog weet, en natuurlijk wist ik dat nog, want dit is een wens he, en dan kan alles.

Overigens onthou ik veel. Alle lieve kadootjes, gezellige avonden, smsjes op de momenten dat ik ze nodig had. Heb ik opgeborgen, in mijn hart, in hetzelfde laatje als het schuldgevoel over het feit dat ik het zelf af en toe best beter kan doen. Je moet een vriendin zijn om er een te hebben, en lang niet altijd laat ik ze weten hoeveel ik aan ze denk. Ik heb gewoon niet tijd. Niet zoveel als ik zou willen.

Iedereen zal dat wel hebben. Kinderen en werk en rekeningen en zo. Allerlei andere dingen doen zich voor die nou eenmaal een prioriteit zijn, wat doe je eraan, en in het midden van de stroom probeer je constant alle onnodige dingen te schrappen. Alle verantwoordelijkheden die je er gewoon niet bij kunt hebben omdat de dagen nou eenmaal opgaan aan, nou ja, leven.

De kern zit in de definitie van 'onnodig'. Vriendinnen zijn nodig.

Echt, als je schip dreigt te zinken omdat het te zwaar is, dan gooi je maar je kleren overboord. Of je telefoon. Of al je proviand, desnoonds. Maar je vriendinnen? Die zijn je reddingsboot, man. Die moet je onderhouden, want als je schip ooit echt zinkt, nou, dan heb je ze hard nodig.

DANK JE WEL TANJA! X.

Kookdienst

2011-11-09T10:30:00.073Z

Maandagavond was het mijn beurt om te koken in de daklozen opvang. Dat doen we met het bedrijf waar ik werk (in teams van vier, dus ik was niet alleen).

De uitdaging is om voor ongeveer honderd euro een driegangen maaltijd te koken voor ongeveer 50 mensen, inclusief het kookteam, want we aten gewoon mee. Dat is niet helemaal gelukt, maar we kwamen aardig in de buurt.

We kochten groenten en eieren op de Ten Katemarkt. Vlees bij de slager met de beste aanbieding. Kruiden en rijst in grootverpakking bij een toko. Om je een idee te geven, dit was ongeveer de boodschappenlijst:

5 kg basmatirijst
4kg kipfilet
2kg rundergehakt
50 bananen
50 eieren
10 limoenen
1 kilo sperziebonen
2 spitskolen
4 kilo uien
2 kilo tauge
1 koolrabi
5 pepers
1 kilo selderij
3 kg vermicelli
3 kilo tomaten
1 fles zonnebloemolie
1 pond kokos
1 fles gembersiroop
1 pot honing
15 blikjes tomatenpuree
4 liter satesaus

en een blikje cola light. Voor mij.

Om een uur of half twee waren we in de keuken, om een uur of half drie waren we klaar met boodschappen doen en verslepen en vervolgens begonnen we meteen. kant-en-klaar producten zijn duur, dus alles wat we maakten moest from scratch worden gekookt, en alleen al het hakken en snijden van alle groenten en vlees is een uurtje werk als je met zijn vieren flink doorbuffelt. Daarnaast kost het HEEL veel tijd om dit soort grote hoeveelheden te bereiden. Een pan met 15 liter water heb je niet binnen vijf minuten aan de kook, en vier kilo kipfilet kun je alleen maar bakken met kleine beetjes tegelijk.

Lang verhaal stuk korter: het was flink aanpoten. Maar we kregen het voor elkaar: om even voor zessen stond er voor 50 mensen verse tomaten/groentesoep klaar, als hoofdgerecht nasi goreng met satesaus en een gebakken eitje, en als toetje in gember, kokos, honing en limoensap gemarineerde en eventjes gegrilde banaan.

De deur ging open en mensen stroomden binnen. Het was koud, de aanloop was groot. Gasten kunnen binnenlopen van 6 tot 9, en om overlast in de buurt te voorkomen blijven ze vervolgens slapen op een plastic matras op de grond. In die periode mag er niet worden gebruikt of gedronken, dus mensen met verslavingsproblemen komen traditiegetrouw zo laat mogelijk binnen om hun 'cleane' periode zo kort mogelijk te houden. De eerste lichting gasten was dus een rustige groep.

Het eten werd enorm gewaardeerd. Nog een bordje, vroeg een meneer beleefd.
Daar moest ik van glimlachen.

Een andere meneer zat in zijn eentje aan een tafel in de hoek van de zaal, een geanimeerd gesprek te houden tegen niemand in het bijzonder. Wat er met hem was, vroeg ik aan een van de vaste vrijwilligers. 'Oh die', antwoordde hij met een knipoog, 'joh, die is schizofreen. Die zit hier altijd met zijn tienen'.
Daar moest ik van schaterlachen.

Relativeren is alles, bedacht ik me. Als je ellende niet relativeert, kun je dit soort dingen niet doen, besloot ik, en vond mij best stoer.

Toen viel mijn oog op een jongen van een jaar of zestien, misschien zeventien. Blond piekhaar, vuile blauw/groen gestreepte trui, zei niet veel.

Hij hoorde daar helemaal niet. Hij moest daar niet zijn. Hij was maar een paar jaar ouder dan Frank. Waarom was hij daar?
Waar is zijn moeder? Zijn vader? Waar zijn zijn broers en zussen, zijn buuf, zijn onderwijzer, zijn ooms en tantes? Hoe kan het dat zo'n joch geen enkel vangnet meer heeft?
Hoe kan een maatschappij een kind, een kind nog, zo in de steek laten dat hij in een containerruimte in Amsterdam West moet aankloppen voor een bord eten en een matras?

Weg relativeringsvermogen.

Niet mijn ochtend

2011-11-08T11:12:00.000Z

Gisteravond kwam Frank thuis van trainen en ik zag toen hij binnenliep al dat er iets was. Hij was gevallen zei hij, zo over zijn stuur. Beurse heup, jas kapot, arm geschaafd en vooral heel veel pijn in zijn hoofd.

Vannacht begon hij ineens over te geven en te klagen over een 'zwaar gevoel' in zijn hoofd en zijn nek, dus ik heb gedweild, getroost, hem op de bank geparkeerd zodat ik naast hem kon slapen en hem vervolgens ieder uur wakker gemaakt. Vanochtend meteen naar de huisarts.
Oordeel: stevige hersenschudding. Een week niet sporten, niet fietsen, niet naar school.

Ondertussen vond P gisteren een lekkageplek in het plafond. Kringen in de muur, kringen in het plafond in de hal. Vanochtend om kwart over acht kwam de loodgieter.
Oordeel: kappotte leiding in de vloer. Alle tegels zitten los. Vloer moer eruit, wanden moeten kaal en waarschijnlijk moet de muur tussen de badkamer en Frank's kamer er ook uit. Meteen geregeld dan maar; 18 november gaan ze slopen.

Door al het gedoe met de loodgieter, het bellen van F's school en het maken van een afspraak met de huisarts voor Frank was ik helemaal vergeten dat Rob een tennisclinic had en dus eerder weg moest. Hij haalde het net. Denk ik. Hoop ik.

Oh. en Marleentje's pop heeft een gebroken been, vertelde ze.
Oordeel: gaat wel een week of zes duren.

Het was een ingewikkeld beging van de dag.

Maar goed. Ik heb mijn oudste lekker een week in mijn buurt en hoe vaak gebeurt dat nou nog, misschien is R wel de nieuwe Bjorn Borg, blijkaar genezen gebroken benen tegenwoordig door een behandeling met tissues, lintjes en haarspeldjes en joooooooh, wat zal ik lekker douchen in onze nieuwe badkamer straks.

Dat dan weer wel :-).