Westrandwegrun - en een vraag

Om zes uur gaat de wekker. Niet zo vroeg als anders, want ik hoef niet zo vroeg naar kantoor. Ik schiet in mijn renkleren, die liggen al klaar, en ontbijt met een peertje. Ik doe vast wat oefeningen om warm te worden, en om half zeven maak ik Frank wakker. Het duurt even eer die met veel gemopper uit zijn bed rolt.

Dat gemopper wordt niet beter als hij beneden komt. Ik zet koffie voor P, en maak de fout een discussie aan te gaan met een humeurige tiener die zo de regen in moet fietsen. Als P beneden komt heb ik nog net het geduld koffie voor hem in te schenken voor ik de deur uit stuif. Klaar om het pubergebeuren over te dragen en de polder in te rennen. 'Mag ik nog wel een kaastosti?' hoor ik F vanuit de huiskamer roepen terwijl ik om iets over zeven de donkere ochtend in stap.
'De groeten', mompel ik zachtjes. Maak je eigen stomme tosti. 'Ik ga hardlopen.

Het waait buiten, en het regent. Hard. Ik begin meteen - ik heb mijn warming up thuis al gedaan, en ik heb het koud. Mijn hoofd moppert nog, van binnen. Over  het kribbige begin van de dag. Over mijn bovenbenen die moe zijn van de squats die ik heb gedaan. Over dat ik eigenlijk een jack aan had moeten trekken. Over de dag die voor me ligt, vol met kantoor-uitdagingen die niet goed verder kunnen totdat andere mensen hun werk gaan doen.


Na een kilometer is het zware gevoel in mijn benen weg. Ik heb het niet meer koud. Ik draai de weg op die ik loop als ik in het donker ga rennen  - een lang recht eind van mijn dorp naar het volgende dorp, langs de N247. De lichtjes van lantaarnpalen strekken zich als een lint voor me uit: hier moet je heen, deze kant op, dit is je pad. 

Inmiddels ben ik een kei geworden in het vinden van mijn 'zone'. Met de weg voor me en mijn voeten ritmisch op het asfalt keer ik in mezelf, mijn omgeving buitensluitend. De auto's naast me vallen me niet meer op. Mijn ogen focusen zich op een punt in de verte. Mijn ademhaling reguleert zich, en onmiddelijk zijn de dingen waar ik me zojuist nog druk om maakte niet meer zo heel belangrijk. De regen striemt in mijn gezicht. De wind probeert me terug te duwen, en ik voel mijn buikspieren werken. Mijn iPod zet Alicia Keys in:

Oh, she's got both feet on the ground

And she's burning it down

Oh, she got her head in the clouds

And she's not backing down

This girl is on FIRE!  This girl is on fire...

She's walking on fire

Zo is dat. Kom maar op met die tegenwind. I'm not backing down.

Na drie kilometer sla ik rechtsaf, de weilanden in. Hier is het echt donker. Ik moet opletten waar ik loop. Ik ken de weg, ik ken iedere bocht en iedere grasspriet, maar toch - het zal je maar gebeuren dat je in een kuil stapt en valt. Het zoeken van vaste grond onder mij voeten vergt mijn volledige aandacht, en alle andere gedachten zijn weg. Er is regen.Er is wind.En er is mijn lichaam., sterk en gezond, dat haar weg vindt.
Voor alle andere dingen is geen plaats meer.

Na vijf kilometer ben ik in het volgende dorp. Ik ren een rondje, langs het water. In de huizen  aan de kant van de weg zie ik hier en daar licht aan springen. In de verte wordt de lucht lichter. Het wordt ochtend.

Hier begint de weg terug. Vier kilometer, en nu heb ik wind mee. Het asfalt is heerlijk vlak onder mijn schoenen. Ik zie aan de ruitenwissers van de auto's in de file dat het regent, maar de druppels op mijn rug voel ik niet meer. Mijn benen worden moe, maar ik voel de energie terugkomen. Nog twintig minuten, dan ben ik thuis. De storm duwt me voort, en het voelt alsof ik vlieg. Een half uur later sta ik onder de douche. Negen kilometer onder mijn schoenen, een stralend humeur, en klaar voor de dag.

Rennen maakt mijn hoofd rustig. Het heelt wonden waarvan ik niet eens wist dat ze bloedden. Het brengt herinneringen terug, mooie en nare. Het helpt me in te zien wanneer ik dingen moet loslaten. Het geeft me het zelfvertrouwen dat ik nodig heb om andere dingen weer niet los te laten. Het maakt vriendschappen sterker en haalt banden aan. Het laat me lachen en praten en dromen en dwalen.

Ik ben zo dankbaar voor deze sport, die me zoveel brengt. Zoveel dingen die ik nooit gedacht had - waarvan ik nooit gedacht had dat ik ze zou kunnen, gewoon door mezedlf voort te bewegen op mijn eigen spierkracht. Hardlopen geeft vrijheid. Ik en ik gun het iedereen.

Op 24 november ren ik de Westrandwegrun. Ik loop er de 10km. De organisatie van de Westrandwegrun geeft deelnemers de mogelijkheid zich te laten sponsoren. De opbrengst van de run gaat naar de Stichting MS Research.

Ms staat voor Multiple Sclerose. Dat is een zenuwaandoening die zorgt voor verhardingen in het zenuwstelsel waardoor signalen niet meer goed worden door gegeven. Het treft mensen zoals jij en ik, mensen van onze leeftijd. Als je MS hebt, wordt lekker bewegen wel heel erg moeilijk.

De bedoeling is dat tijdens de Westrandwegrun 40.000 euro bij elkaar wordt gerend. Daar van kan 1 heel jaar onderzoek worden gefinancierd.
Als je me wilt helpen,

klik dan hier. 

Alsjeblieft? Al is het maar een euro. Heel erg dank je wel :-)