Haar eigen plek

't Is klaar! Een paar dagen flink bikkelen, maar 't is klaaaaaar. Haar kamer, haar eigen domein, waar de kleuren van het weiland en de lucht buiten haar raam hetzelfde zijn als die van de muren en het plafond. 'ZO en ik altijd een beetje buiten, mama', verzuchtte ze dolgelukkig toen we klaar waren met verven.

We deden het het samen. Zij en ik. Alles: leegruimen, afbreken, opruimen. Winkelen, verven, inrichten. Alleen bij het in elkaar schroeven van het bed hadden we wat hulp van papa nodig. Voor de rest deden we het met z'n tweetjes. Dat wilden we graag.

Als je de jongste bent, ga je al snel mee in de gang der dingen, in een gezin. Dat zeiden mensen al toen ze nog in m'n buik zat: 'oh, een derde, joh, die gaat er gewoon tussendoor hoor!'. Dat klopt. Ze leerde al vroeg wanneer het haar beurt was, en wanneer niet. Dat ze moest delen. Dat wat zij vond of nodig had, soms even geen voorrang kon krijgen. En het laatste jaar werd ze wel erg in de wacht gezet, in het geweld van de diagnose van haar broer en de veranderingen die dat teweeg bracht in ons gezin. En ze schikte zich, zoals altijd... maar het laatste jaar een beetje teveel.

Juist daarom was dit belangrijk. Het is belangrijk dat ze weet dat ze een volwaardig lid is van dit gezin.
Het is belangrijk dat ze voelt dat haar mening wordt gehoord.
Het is belangrijk dat ze een eigen plek heeft, ingericht zoals ZIJ dat wil, om te dromen, te leren, te slapen, te spelen en te denken. Niet meer met het babyroze dat nog op de muur zat van toen wij dat schattig vonden, en het bed dat we overhadden van toen Robin een hoogslaper kreeg. Maar met de dingen die zij mooi vindt, zodat zij zich er thuis voelt.

Wat zij wil, doet er toe. We hebben haar gevraagd hoe ze het wilde - van de kleuren op de muur tot het tapijt op de vloer. Ze gaf haar mening, eerst aarzelend omdat ze die keuzevrijheid niet verwachtte, later steeds zekerder van zichzelf. Ze schroefde helemaal zelf de commodekast uit elkaar en droeg hem naar het grof vuil. Samen kieperden we hem in de container. Hij was niet meer nodig. Ze is geen baby meer. Ze is een meisje. Mijn meisje.

Maar dit jaar werd ze vooral helemaal zichzelf.