Mijn drie groeien
samen op. We geven ze veel, maar het allerbeste wat we ze ooit hadden kunnen geven is elkaar. Want de band die je hebt met je brusjes is nergens mee te vergelijken. Met je broers en zussen deel je waterpokken en tandpasta. Je meet vanuit je ooghoeken of ze net zoveel chocolade vla in hun kom hebben als jij, je leent hun haargel en zakgeld, je duwt ze uit je kamer, je vliegt elkaar in de haren en hebt daar in hetzelfde moment alweer spijt van. Je lacht om elkaar, kent elkaars grappen, verdedigt elkaar tot op het bot, en terwijl je naast elkaar opgroeit leer je langzaam hoe sterk de band is, die je met z'n allen bij elkaar houdt.
Ik zie het iedere dag in mijn eigen gezin, en dat maakt me gelukkig. Ik weet immers uit ervaring hoe het voelt - hoe is het om deel te zijn van zo'n pack, zo'n
wij-tegen-de-wereld-trio.
Want dat waren wij ook. Mijn zusje, mijn broertje en ik.
Totdat het noodlot toesloeg, vandaag 19 jaar geleden, en mijn
broertje zomaar werd weggerukt.
Hij was zeventien. Mijn ouders verloren een kind. Marleen en ik onze allerbeste vriend in de hele wereld.
Tijd verzacht wel, maar heelt niet.
In gedachten zijn we nog altijd met z'n drieen.
11 opmerkingen:
Pfff ja zucht. Het leven....
Zo een veel te groot verdriet...
Och, wat heftig. Tranen van. (((((Knuffel)))))
Weet helaas precies waar je het over hebt. Blijft altijd zeer doen......
Jeetje, brok in mijn keel... Op zo'n moment besef ik des te meer hoe blij ik mag zijn met mijn twee soms-zo-vervelende, maar ook o-zo-lieve broertjes.
Sterkte!
O Francine , als trouwe fan wist ik dat we al één en ander gemeen hadden , maar het verlies van een broer dus ook . Bij ons zeven jaar geleden , en het wordt noooooit meer hetzelfde . Bart overleed na het hardlopen van 10 km . Ik ben er altijd inblijven geloven dat sporten gezond is en hardlopen heerlijk ! Het leven is onvoorspelbaar en mooi . Maar soms heel hard en oneerlijk . De kunst is daar niet in te blijven hangen . Vier het leven , fijne dag Francine !! Lieve groetjes Hanneke
Ik denk nog wel eens terug aan zijn "stage" in 't Huisje. En dan met name zijn eerste zaterdagavond/nacht. Zwaar onder de indruk van al die schreeuwende hongerige mensen. Wat deed hij het goed! Af en toe zie ik die blik in F's ogen terug.
Patricia
Jee wat heftig als in een gezin zo iets gebeurd !!!!Wens je sterkte ook voor je moeder en zus!
Met zulke dagen denk je er toch altijd weer extra aan.
Wel bizar toeval ,wij vieren vandaag de verjaardag van onze middelste.......hij wordt ......19
Liefs Erika
*zucht* wat een verdriet. In gedachten dicht bij jou...
zo ...da's heftig zeg....zwaar voor een gezin ,toch altijd dat gemis voelen en denken hoe zou ie nu geweest zijn ..etc...sterkte!!
hilly
Weet nog dat je dit ooit eerder met ons deelde . Heel heftig hoor , pfff.
En ik denk dat het nu je zelf kinderen hebt nog heftiger is .
Je moet er toch niet aan denken om je kind te verliezen .
Wat een impact moet dat geweest zijn toen en dat blijft ook zo..
Beetje late reactie , maar welgemeend.
Groetjes Annemiek
Een reactie plaatsen