Twee jaar

Gisteren was het twee jaar geleden dat Peters moeder overleed. Gisteren stonden we samen in de stromende regen op het kerkhof, starend naar een datum op een steen die tegelijkertijd voelt als vorige week en als eeuwen geleden.


Er is veel gebeurd in die twee jaar. Toen zij wegviel, raakten we veel meer kwijt dan alleen haar. Toen zij wegviel schudde ons gezin op zijn grondvesten, en op de brokstukken die overbleven bouwden we, langzaam en met veel tranen, een nieuw normaal.

Een nieuw normaal bouwen viel niks mee. Er waren veel tranen. Je leert dat sommige schade niet hersteld kan worden, maar tegelijkertijd komt hulp uit hoeken die je niet verwacht. Je krabbelt op, je stort in, je gaat weer staan. 
We leerden onze veerkracht kennen; we waren beschadigd, maar we waren ok. Het komt goed, hielden we elkaar voor. Het komt goed, ook al weten we niet hoe, want ergens is een goed, en wij komen daar.

 

Dat gebeurde ook. Want wij, wij hier samen in dit gezin.... wij komen altijd goed.