MarleeNNN

Meisje,

Het was een beetje druk in ons gezin, het afgelopen jaar, en in al die drukte sneeuwde jij een beetje onder. Dat was niet eens per ongeluk, moet ik eerlijk toegeven. Je vader en ik zagen het wel gebeuren, maar weet je wat het is? Als je heel erg bezig bent het met in toom houden van 1 kind en dat vergt ongeveer 100% van al je aandacht en geduld, dan is het gewoon heel erg handig als je er ook eentje hebt die gewoon haar gang gaat, doet wat haar wordt gevraagd en niemand lastig valt. Zo eentje ben jij.

Een van de dingen waar je in meegesleept werd dit jaar, was dat je moest praten met een psychiater. Dat was omdat je broer ADHD bleek te hebben, en omdat bij de behandeling daarvan ook een keertje met ons hele gezin moest worden gepraat, gewoon om te zien hoe alles gaat bij ons in huis. Jij hield je een beetje afzijdig tijdens dat gesprek. Je speelde wat met van dat typische wachtkamerspeelgoed en deed braaf wat er van je werd verwacht. Toen de vriendelijke mevrouw aan je vroeg hoe het met je ging en wat je vond van alles, gaf je netjes maar merkbaar de antwoorden waarvan je hoopte dat ze die wilde horen. Maar toen ze vroeg wat jij graag zou willen veranderen in ons gezin, zei je ineens: 'Iedereen noemt me Marleentje. Dat wil ik niet meer. Ik heet MarleeNNN. Ik ben geen baby, of zo. Ik hoor er ook gewoon bij."

Ineens zag ik hoezeer je jezelf had weggecijferd, al die tijd. En hoe heel erg ontzettend gelijk je had - je bent geen baby meer. Het is niet helemaal reeel van ons om van je te verwachten dat je zo zelfstandig bent als je bent, op de momenten dat we dat van je nodig hebben, om je vervolgens weer aan te spreken als de kleuter van de familie. Het is het een of het ander, maakte je ons keihard duidelijk, met die helderblauwe ogen die plotseling vuurspugen als je wilt overbrengen dat je meent wat je zegt.

Op dat moment, right then and there, hebben we met z'n allen afgesproken dat we je Marleen zullen noemen.


Lief, mooi, sterk, vrijgevochten kind - als je eens wist hoe ontzettend trots je vader en ik op je zijn. Op wie je bent, op hoe je in het leven staat met je overontwikkelde gevoel voor goed en kwaad. Je bent een beetje je eigen leven gaan leiden in het afgelopen jaar. Zomaar, in de schaduw van ons gezin, begon je je eigen pad te zoeken. Nu is het tijd dat dat pad je weer naar ons toe leidt. Ik weet dat dat niet leuk is, dat het zwaar zuigt dat je je zelfverworven vrijheden weer moet inleveren, maar geloof me, het is maar tijdelijk.

Je mag namelijk echt wel leren voor jezelf te zorgen, in het leven. Je eigen haar vlechten, eten wat je zelf wilt, aantrekken wat je zelf wilt - al die dingen die je nu al eist. En ik wil ook dat je een autoband leert wisselen, een muurtje leert metselen en een klopboor leert gebruiken. Het gaat erom dat je jezelf kunt redden. Als er iets toe doen valt moet iemand dat doen, en dat kan jij dan net zo goed zijn als iemand anders.
De obstakels die op je pad komen gaan je vormen. De gratie die je laat zien als je ze achter je laat, hoe je leert van dingen die plotseling gebeuren, dat is wat jou jou maakt. Nu al, en later ook. Je laat je nu al niet definieren door wat anderen van je denken, en dat is een geweldige eigenschap. Je wordt later vast een sterke, dappere, onafhankelijke vrouw. En hee, misschien noemen mensen je dan wel eens een  b----.  Ik noem je dan MarleeNNN.


Maar nu he? Nu moet je ons nog een beetje voor je laten zorgen. Daar zijn we voor. Die regie nemen we nu terug, ook als je dat eigenlijk niet ziet zitten. Je bent nog te klein voor hoe groot je bent, ook al geloof je me niet.
De botsingen die dat geeft? Die moeten dan maar, want ik weet dat dat allemaal wel weer goed komt.

Dat weet ik omdat ik van de week in Brussel was voor werk. Toen ik terug kwam was je zo blij, zo BLIJ dat je me nog zag voor je ging slapen. Toen ik je in bed legde, wilde je dat ik bij je kwam liggen. Je kroop tegen me aan en wurmde mijn arm om je heen, op die speciale manier die we vroeger altijd hadden - je hoofd precies in mijn nek, je haar tegen mijn wang, en mijn arm helemaal over je buik je schouder vasthoudend zodat je amper nog kunt bewegen.


Die ene manier, die al vanaf dat je klein was betekent, ik heb jou. Ik ben hier, vlak bij jou, ik hèb jou, en ik laat jou niet los.

Ik bleef bij je tot je sliep.

Ik heb jou, kleine grote MarleeNNN.


Liefs,

Mama