De Dam tot Damloop

Mijn dag begint vroeg. Na een woelige nacht sta ik op om een uur of half negen.Proberen uit te slapen heeft geen zin meer; ik sta nu al stijf van de adrenaline. Het is het achtbaan gevoel dat Jo al omschreef - daar hang je dan, ergens boven, met een wild ride voor je en een knoop in je maag, wachtend op het moment dat je wordt losgelaten.
Behalve dat het dus half negen is, en ik pas los mag om kwart over 1. Aaaaargh!

In de doorlopende viendinnenchat is alleen nog damloop-praat, want drie van de zes lopen mee en de andere drie moedigen aan alsof dat een sport op zich is. Alles wordt besproken: Capri's of shorts? Wat neem jij mee? Hoeveel water? wat voor trainingspak? We kunnen het makkelijk, toch? tochtochtoch?

Terwijl Jo al vertrekt, zij start al vroeg in de ochtend, maak ik een ontbijtje. Roeryoghurt met chiazaden, honing en muesli, en voor de snelle energie, vooruit dan, een eierkoek. Een krachtvoercombi waarop ik het makkelijk tot de middag op uit moet kunnen houden, vind ik zelf. Ik emmer met mijn tas. Wat moet er mee? Ik ga voor mijn bottle belt met twee flesjes, mijn iPhone en oortjes en twee extra flesjes water. Ik ga toch niet douchen daar, en meer heb ik niet nodig.
Inmiddels is het tegen elven, en ik hijs me in mijn hardloopkleren. Het shirt van het business team waar ik mee ren en dat me inmiddels veel te groot is, mijn Nike short en mijn startnummer.

Voor de zekerheid duw ik wat geld en mijn pinpas in de achterzak van mijn short. Om warm te blijven draag ik een jogging broek en een van P's oude Adidas jacks. Ik heb helemaal geen trainingspak, eigenijk. Ik heb helemaal niet gedacht aan dat soort dingen.



P zet me om half twaalf af bij de pont in Amsterdam-Noord. Op de boot is de sfeer al electrisch - iedereen in renkleren, iedereen vol spanning. Er wordt om me heen gepraat over startnummers en sportvoeding en wie er extra veiligheidsspelden mee heeft. Over aankomsttijden en energiereserves en supercompensatie. Ik leun tegen de reling, sla mijn armen om me geen om het wat minder koud te krijgen, staar naar mijn schoenen en voel me vooral.... groen.

Oh hemel.

Wat doe ik mezelf toch aan?


Op het centraal station koop ik een banaan bij de Albert Heijn, waarom heb ik toch steeds zo'n honger, en wurm me door de mensenmassa.
Marinka start in hetzelfde vak als ik, en we hebben afgesproken voor de VVV.  Het stationsplein is bomvol, vijftigduizend renners lopen rond in Amsterdam. De lucht is geladen met energie. Onderweg naar de VVV vind ik wat collega's, dat helpt, nu ben ik wat minder verloren, en ineens is er Marinka's arm om mijn schouder. Oh gelukkig. Daar is ze.

'Heb je wel gegeten?' informeert ze. Als ik opnoem wat ik binnen heb gekregen vraagt ze afkeurend: 'wil je een halve mueslibol?' en tovert een broodje uit haar tas.
Ja. Lust ik.
Want JEMIG IK HEB HONGER. Het zal de spanning wel zijn, maar mijn hemel, de renners om me heen beginnen eruit te zien alsof ze best te knagen zijn, na een uurtje in de oven, ingesmeerd met olijfolie en knoflook.


Ze geeft me een zakje gel. Vloeibare energie, zegt ze, die ik moet innemen rond de 10km, zegt ze.
Okee.
Zij heeft er verstand van, he.


We trekken onze bovenkleding uit, proppen die in dam-tot-dam-tassen waar onze startnummers opstaan en lopen naar de vrachtwagens op het stationsplein. Een vriendelijke PostNL meneer neemt ze aan.

Zo.
Nu is er geen weg terug. Want, nu liggen mijn kleren in Zaandam ;-)

We nemen de brug naar de Prins Hendrikkade, gaan nog maar een keer plassen, oh-ik-haat-dixies, en vinden ons startvak. Wat is het druk! Duizenden dringende mensen. Al die afgetrainde lijven om me heen.

Ik sta me nog steeds een buitenstaander te voelen  - dat dikke meisje langs de kant, dat hier niet hoort - als mijn oog plotseling valt op een bord:

Ik moet naar links.

Weet je wat? Ik hoor hier wel. Ik heb er al het werk gedaan, net als alle anderen hier. Ik kan dit gewoon, en ik neem me voor dat dit de allerallerALLERlaatste keer is dat ik mezelf zo naar beneden haal. Stel je niet aan, Linzell. Je bent een atleet. Daar heb je voor getraind. Je mag naar links.

In het startvak hoeven we niet zo heel erg lang te wachten. Ik zet runkeeper aan en duw mijn telefoon in mijn bottlebelt. Een presentator jut de menigte op, mensen gana springen en dansen, en dan ineens is er een knal en zijn we vertrokken. We staan vrij achteraan, maar het duurt niet lang of we kunnen gaan rennen. De tunnel in. Iemand heeft een bord neergezet bij de ingang: 'Adem inhouden, je gaat onder water!'
Hah! We rennen de IJtunnel in!

Wat een kick is dit! In de tunnel staat een drumband. het geluid kan nergens heen, weerkaatst tegen de wanden. Het is luid, zo luid dat het door je lijf trilt. Het is druk, het startveld kan nog niet echt uitwaaieren, en we lopen maar met de menigte mee. Plotseling hoor ik runkeeper roepen dat ik nu 4km heb afgelegd, en wel in twee minuten. Ach prut - ik heb hier natuurlijk geen GPS...  Runkeeper is de weg kwijt, en ik kan dus niet meer horen hoe hard ik ga. Da's naadje, want ik heb van iedereen het dringende advies gerkegen niet te snel te starten, omdat je je dan later stukloopt. Gelukkig heeft  Marinka een Garmin, die het wel nog doet. 

We draven vrolijk de tunnel door. Hier ben ik, ik doe dit - vorig jaar was dit nog een droom, en nu loop ik er. Ik ben zo blij, ik kan gewoon niet stoppen met grijnzen. Zelfs niet als we na 800 meter naar beneden huppelen dan toch echt 800 meter helling moeten bedwingen. Het is warm nu. Al die lichaamswarmte kan nergens heen, het is drukkend benauwd. Ik ren gewoon door, ik ga me niet laten kennen. Ik heb hierop geoefend in Duitsland, dus ik weet dat ik het in me heb. Desalniettemin ben ik blij als ik de uitgang zie.  Phew - frisse lucht!

'We gaan wel hard nu', zegt Marinka. We spreken af dat we een tempo aanhouden van tussen de 6:50 en 7:00 per kilometer. Als we dat aanhouden, ren ik hem makkelijk uit. Zij kan veel sneller, overigens. Maar ze blijft bij me, en ik ben haar eeuwig dankbaar.


Na de tunnel rennen we Amsterdam Noord in. Werkelijk overal staan mensen langs het parcours. ik kijk mijn ogen uit. Er staan discjockeys, bands, orkesten. Mensen hebben hun hele straat versierd, houden picknicks kangs de weg. Er wordt drinken uitgedeeld. Pakjes taksi, bekertjes water of limonade. Er wordt naar ons geroepen: 'goed bezig! Gewoon doorlopen! Je gaat lekker!' Eerst kijk ik nog om, om te zien of ze het tegen iemand hebben die ze kennen, of zo. Maar dat is niet zo. Ze staan er gewoon voor iedereen, voor al die duizenden mensen die hier een prestatie leveren, en dus ook voor ons. Wat een feest is dit.


Na 5 kilometer komen we bij de eerste waterpost. Marinka heeft me net streng toegesproken over te weinig drinken, dus ik neem een bekertje AA aan. Brr, wat is dat zoet. De weg is ermee doordrenkt, mjn schoenen plakken aan het asfalt. Verder weer, we gaan goed, de tijd vliegt. We hebben vijf kilometer gelopen in 33 minuten, maar het voelt alsof we net zijn vertrokken.

Ik kan niet stoppen met grijnzen. Al die feestlijkheid, al die afleiding langs de weg. Ik luister allang niet meer naar m'n muziek. Veel te bang dat ik iets mis. Bij 8 kilometer staat er een fruitpost langs de weg. Man, ik verga van de honger, dus we stoppen heel even. Ik eet een kwart sinaasappel en een stukje watermeloen. Het duurt hooguit een minuut, maar het laadt me weer helemaal op.

Na de fruitpost lopen we Amsterdam uit. Nu moeten we een heel stuk langs de A8. Hier en daar nog een toeschouwer, maar voor de rest voornamelijk industriegebied op langs een breed recht fietspad. Iedereen had me gewaarschuwd voor de saaiheid, maar ik vind het niet zo erg. De rust van dit stuk geeft me de kans om in een goed rustig ritme te komen en om mijn energie wat beter te doseren. We kletsen wat. het is echt VEEL gezelliger met z'n tweeen.

Inmiddels is er een uurtje voorbij en ik besluit mijn gel in te nemen. Ik wurm hem uit mijn broekzak, scheur het zakje open en knijp de inhoud leg in mijn mond. Gatver.  Het is helemaal warm geworden in mijn broekzak.

OHGATVERGATVERGATVERGATVERGATVER.

Ooooooh gatver.


Ik ben niet geschikt voor sportvoedingssuplementen. Echt niet. ooooooooooooh  gaaaahaaaahatver.

Marinka lacht me vierkant uit terwijl bij mij het kippenvel nog een kilometer op mijn armen staat. Maar, we gaan lekker. We dieselen fijn door in een constant tempo van iets onder de 7 minuten per kilometer. Zo rond tien kilometer rent Marinka voor me uit, alsof het de normaalste zaak van de wereld is, om een foto van me te maken.

Die ze dan ook nog gewoon even twittert, zonder te stoppen met rennen.

Ik kijk vol bewondering toe. Dat soort gecoordineerd ben ik dus echt niet. Ik kan niet eens wat drinken onderweg zonder mijn eigen tanden uit mijn mond te rammen. Verschil moet er zijn, he. 

Op het stuk tussen Amsterdam en Zaandam beginnen we hier en daar mensen in te halen. Sommigen herken ik aan opvallende shirts. Die stoven me voorbij, ergens aan het begin, en lopen nu wandelend langs de kant. Ik ben blij dat ik rustig ben gestart, dat ik niet in de verleiding ben getrapt van jezelf uitputten in de eerste helft.

Na een kilometer of dertien rennen we Zaandam binnen. Het wordt snel drukker langs de route. De feestjes beginnen weer - we gaan langs cafe's waar smartlappen naar buiten schallen, dansgroepen, bands, en feestende mensen. Er rennen kinderen met ons mee met pakken kokejes. Zien er verleidelijk uit, ik heb ook hoooooonger, maar ik neem ze niet aan, want ik wil nu echt niet meer stilstaan. We gaan zo lekker!

De aanmoedigingen  zijn overal, uit het rijendikke publiek: KOM OP! JE HOEFT NOG MAAR EEN KLEIN STUKJE!

Dat weet ik, inmiddels nog maar twee kilometer, en hoe lief ik alle steun ook vind, ik heb het niet nodig. Ik zal er wel moe uitzien, maar ik voel me prima. Ik kan best nog een eindje, maar dat hoeft niet, want de verte doemt de finish op. Marinka neemt nog snel een foto.

De laatste klim komt eraan, een grote langgerekte brug. We nemen hem zonder problemen. Daar is de finish. Nog maar een klein stukje! Marinka zet aan voor een eindsprintje, en ik volg haar. Dat kan nog wel, ik zit nog lang niet aan het eind van mijn energiereserves. We finishen samen.

Het doel was onder de 2 uur. We gaan over de streep in 1 uur en 51 minuten. Met een grote dikke grijns. We did it!

Nee, ik weet het ook wel, 1:51 is geen wereldtijd. Zeker niet voor Marinka, die hem vorig jaar, zonder mij als aanhanger,  20 minuten sneller liep. Ik ben nou eenmaal niet zo heel snel.

Een uur eenenvijftig - ik werd er 19154e mee.

Maar hee. Wel mooi van de 16 miljoen.



☺