Buurt-bbq

Gisteren werd de vakantie afgesloten met onze inmiddels jaarlijkse buurt-barbecue.

Bij Monique in de voortuin bakten Maurice, Monique en Liesbeth patatjes en bitterballen voor de kinderen

Weken voorbereiding zitten daarin. Er wordt een vergunning aangevraagd bij de gemeente. Er worden party tenten geregeld en barbecues en een geluidsinstallatie en lange tafels met banken. Voor de kinderen is er een enorm springkussen.

Er worden boodschappen gedaan en plannen gemaakt en gekookt. Esther, ons culinaire buurtwonder, had voor zestig man salade gemaakt.

Frank was niet helemaal in zijn doen, maar ik was blij dat hij er gezellig bij was. 

We troffen het enorm met het weer. Het was een graad of 22 en zonnig, het kon echt niet beter.

Marleen, Jilke, Kevin en Eren

De kinderen mochten optreden, en dat deden ze met verve. Er werden moppen verteld waar Youp van t Hek nog wat van kan leren. Het is groen en het is moe? Een Krop Slaap!

(Humor voor onder de tien).
(Of voor na zes glazen wijn).

Het is een bijzondere buurt, waar wij in wonen.

Saartje was een HelloKittyVoetbaltafelPrinses. Dus. 

Gewoon, omdat zoveel mensen zoveel moeite steken in het organiseren van zo'n feest.
Omdat er zoveel mensen komen.
Omdat de jongste aanwezige een dag of tachtig is...

... en de oudste een jaar of tachtig.

Het is het soort buurt waar iedereen bij elkaar naar binnen loopt, maar niemand zich opdringt. Het is het soort buurt waar kinderen, als ze vallen, bij ieder huis een pleister en een knuffel kunnen halen.

Rechts staat Pieter. Hem kom ik altijd tegen in het zwembad (op mijn niet-ren-dagen ga ik nog wel eens 40 baantjes zwemmen).

Waar je een restje soep bij je buurvouw brengt, waar op lange zomeravonden spontane feestjes ontstaan met een paar flessen wijn en wat stoelen, en waar je je koelkast gevuld vindt met ontbijtspullen als je 's nachts terugkomt van vakantie.

Erwin achter de grill

Jilke was een vlinderkat. Of aan kattenvlinder. Dat kon ook. 

Mijn drie worden groot, maar plotseling is er weer een nieuwe generatie vierjarigen die de straat onveilig maakt met driewielers en stoepkrijt. Met z'n allen staan ze soms in de tuin, om een spekkie te halen bij Ome Peter en tante Sien. 

Monique en Sandy. Sandy heeft een hele grote moestuin waar ik stikjaloers op ben. 

Onze buurt is een beetje een dorp in het dorp. De oprit ernaartoe mis je zo, als je even niet oplet. Het is een kleine hoek huizen met een veldje in het midden, ingeklemd tussen de weilanden en de rest van HLDVN. 

Het is een veilige plek. Ik ben zo blij dat mijn drie hier opgroeien.

Er werd veel bijgepraat, gisteren. Iedereen was weer terug van vakantie. Er was veel hoe-gaat-het-met-jullie en waar-zijn-jullie-geweest en lang-niet-gezien. Sommige buren spreek je dagelijks, en anderen vooral bij dit soort gelegenheden, maar voor de hoeveelheid gespreksstof maakt dat niet uit. 

Er is altijd wel een buur-peutertje om mee te dansen

In de avond werd het frisser, maar dat hoort erbij. Dat heb je, aan het eind van de vakantie, als de dagen nog warm zijn maar de avonden al korter.

Erwin en Monique

Er werden vestjes gehaald en baby's in bed gelegd. De grotere kinderen speelden, voorzichtig om geen aandacht te trekken, om de avond maar zo lang mogelijk te kunnen rekken. Misschein vergeten ze ons wel, dan hoeven we niet naar bed. 

Maar dat hoefde ook helemaal niet. Morgen, dan begint het echte leven pas.

Op deze allerlaatste vakantie-avond, terwijl de mist over de weilanden binnenrolde en de net-niet volle maan boven het IJsselmeer verscheen, vierden we het eind van de zomer.

Dat doe je niet met bedtijd.

Dat doe je door je schoenen uit te gooien en met je blote voeten in het gras te dansen, met een kind op je heup en je buurvrienden om je heen.