Vandaag

Buiten mijn raam regent het.

Ik denk dat ik wentelteefjes maak als de kinderen straks thuiskomen voor lunch. Daar rekenen ze stiekem een beetje op, als ik thuiswerk. 

Ik ben dankbaar voor fleece dekentjes, goede vrienden, wit bevroren weilanden, cracottes met pindakaas  en mooie zonsopgangen als ik in de file sta.

Ik leer dat het leven niet gaat over jezelf vinden, maar over jezelf creeeren.

In de keuken staan bloemen op tafel. Ik heb behoefte aan lente om me heen :)

Ik draag sloffen, een spijkerbroek en een grijs gebloemd vestje. 

Ik maak vooral veel powerpointpresentaties. Ik ga naar Praag, over een tijdje, naar een grote conferentie met een hoop sprekers en ik ben bezig met het maken van de  inhoud voor een deel van die sprekers. Deadline werk, waar ik de komende week echt hele lange dagen voor maak.




Ik ga  vanavond verjaardagswinkelen met Frank! Hij kijkt er zo naar uit, en ik ook :). Zijn verjaardagskadootjes hebben we al online besteld, hij wilde graag bepaalde sportkleren, maar de traditie blijft. Gezellig wat eten samen, winkelen voor nieuwe schoenen voor ons allebei, en gewoon even bijpraten over het afgelopen jaar en het komende jaar.




Ik lees vooral veel analyst-rapporten over macro-economische, sociale en geo-politieke globale trends, en hun effect op bedrijfsvoering binnen multinationals in 2012. Ja, voor Praag, dus. Ik *snak* naar een Libelle, mensen. 

Ik hoop dat het nog droog wordt, ergens vandaag. Ik wil zo graag nog even een rondje rennen. Ik zit al vanaf 5 uur vanochtend achter mijn pc. Ik moet even naar buiten. 

Ik hoor helemaal niets, behalve het tikken van de regen. De kinderen zijn op school, P ook, want die doet de overblijf vandaag, en ik ben helemaal alleen. 

*gelukzalige zucht*

Een van mijn favoriete dingen is het jurkje dat ik heb besteld voor het galadiner in, jawel, Praag. Rood, wijde rok, petticoat. Ik heb hem nog niet, dus ik juich voortijdig, maar ik vind hem ZO mooi. Ik hoop zo dat ie op tijd geleverd wordt!

Om het huis  moet een en ander gebeuren. De krulwilg in onze voortuin was grotendeels dood, en werd gevaarlijk. We wonen aan de rand van het dorp, de wind komt zo aangezield over de weilanden, en we konden de boom horen kraken bij een flinke storm. Voor dat ie ongelukken zou veroorzaken, moest hij weg, dus hebben we hem omgezaagd. 

Ik gebruik de term 'we' hier heel losjes. :-p

Nu ligt ie daar, en hij moet in stukken, zodat ie opgestookt kan worden in de vuurkorf. Eerdaags moeten we hem dus in kleinere blokken hakken. 

We, ja. Als in, P hakt, en ik.... geef aanwijzingen. 

Ik wil ook heel erg graag hakken natuurlijk, ik sta te trappelen, mijn handen jeuken, maar, maar, maar... maar het is zo zielig voor P als ik veel sneller ga dan hij. Ik laat hem graag winnen. 

Dus. 

Ik lak ondertussen mijn nagels wel even, of zo.