Over taart en vetrollen

In het afgelopen half jaar heb ik mijn hardstikke allerbeste best gedaan om 'schoon' te eten. Schoon in de zin van, geen 'processed foods'. Gewoon, dingen die bedoeld zijn als eten, dingen die je lijf nodig heeft om goed mee te functioneren. Geen dingen met toegevoegde conserveringsmiddelen, kleurstoffen, of andere additieven. 

Het is niet echt heel moeilijk. Een stuk makkelijker dan ik dacht, zelfs. Ik eet groenten, fruit, magere zuivel, vlees, vis en kip, en (met mate) zilvervliesrijst, volkoren pasta en andere volkoren producten. Crackers, bijvoorbeeld. Het meeste is biologisch. Het lijkt allemaal vrij beperkt, maar dat is het echt niet.

Ik ontbijt bijvoorbeeld met magere yoghurt met een hand bosbessen.. Dan is lunch bijvorbeeld sushi. En avondeten bijvoorbeeld kip, met daarbij peultjes en broccoli. 

Of ontbijt is een appelsandwich met pindakaas en biologische cruesli. En lunch is bijvoorbeeld een salade met babysla en aardbeien en amandelen en blokjes gerookte kip. En avondeten is bijvoorbeeld een moot kabeljauw, met daarbij worteltjes en doperwtjes. 

Of ontbijt is een roereitje met een stukje gerookte zalm. En lunch is een kom biologische tomatensoep en twee crackers met roomkaas. En avondeten is een biefstukje en een heleboel rode kool met appel. 

You get the idea. 

Het plan hierachter was vooral dat me gezond en sterk wilde voelen. Dat ik me meer bewust wilde worden van hoe ik mijn lichaam behandelde. Dat ik meer energie wilde en dat ik een  schonere huid wilde en dat ik heel erg oud wilde worden. 

Oh.

En dat er in de tussentijd 45 kilo is verdwenen is ook geen straf, natuurlijk.
En dat terwijl ik niet het idee heb dat ik mezelf iets hoef te ontzeggen... ik mag tenslotte alles! Als het maar heeft gegraasd, gezwommen, gevlogen of aan een plant of een boom heeft gezeten. 

Gisteren was Frank dus jarig. Gisteren was ik dertien jaar moeder. Gisteren was mijn huis vol ballonnen en slingers en junkfood en zo. En ik vond dat ik een stukje taart mocht. Want ik wilde nou ook weer niet zo'n sufmuts zijn die zichzelf altijd alles ontzegt en nooit eens mee kan gaan met de omstandigheden. En het was feest en zo. En er was taart. Met slagroom. En chocolaatjes erop. In mijn koelkast. En het was toch feest? Toch? FEEST! Dus. Ik sloeg mijn lunch over, vastte de hele dag tot Frank thuis was om half vier en de visite binnendruppelde, en ging me vervolgens te buiten aan een GROOT stuk. Ja, ik weet het - een hele reeks slechte beslissingen achter elkaar :(. 

Lang verhaal kort: de taart was vooral heel zoet. Na 7 maanden geen geraffineerde suiker was de taart vooral een OVERDOSIS aan zoetigheid en vettigheid - hoe kan het dat ik dat vroeger nooit proefde? Hoe zoet dingen waren? En hij dreef in mijn maag. Misselijk-ig, was ik ervan. Ik begreep ineens wat ik wel eens van vegetariers had gehoord - dat als ze na jaren geen vlees ineens een hamburger eten, ze dan fysiek ziek worden. Mijn lichaam is niet meer gewend aan kunstmatig voedsel, en de combinatie marsepein/vet/suiker/deeg viel echt niet goed. 

Maar weet je wat gek is? Na die initiele koolhydraat-stoot, die ik dus niet eens lekker vond, wilde ik de rest van de dag alleen maar meer. Ik deed het niet, hoor - ik scoorde nog een handje noten, at drie geroosterde kippenpootjes en noemde het een dag.
Maar ik WOU HET WEL.
Oh ik wou het echt. Ik wou eigenlijk gewoon nog een stuk taart en vier toastjes met camembert en een handje zak paprika chips en een glas wijn. Of drie. Of vier. Anders heb je maar restjes in een fles niet waar, en da's ook weer zonde. 

Uiteindelijk viel ik ik 's avonds in slaap op de bank, nog voor de kinderen goed en wel in bed lagen. En echt, ik zweer het, ik voelde me gewoon verdoofd. Suiker-stoned. 

Toen ik wakker werd om half 2 en mezelf naar bed sleepte kon ik eerst maar niet bedenken waarom ik me zo'n vaatdoek voelde. Maar toen ineens herinnerde ik me de taart van eerder die dag en ineens was het glashelder:

Als je waardeloos eet, ga je je waardeloos voelen. Het is echt dat soort simpel. 

Jaaaahaa - iedereen weet dit natuurlijk allang. Alleen ik kom er rijkelijk laat achter (mooi is dat - jullie vertellen me ook niks ;-)).

In alle eerlijkheid, ik wist het ook wel, hoor. Al die tijd eigenlijk wel, en het laatste half jaar zeker. 

Maar toch. 

Soms heb je zo'n moment waarin harder dan anders landt dat goed eten invloed heeft op veel meer dan je vetrollen. 

Crackertje, iemand?