Bijna dertien

Dag jongen,


Je bent bijna dertien, en dus is het tijd voor mijn jaarlijkse brief aan jou.

Het was een woelig jaar voor je. Voor ons allemaal. De overgang van de lagere school naar de middelbare school was een keerpunt in ons gezin... we moesten allemaal wennen aan het nieuwe ritme, je nieuwe verantwoordelijkheden, je nieuwe sociale kringetje, en je nieuwe uithuizigheid, vooral ook. Je bent veel weg, je maakt lange dagen, en alhoewel ik je vaak nog achter je broek zit ook moet ik eerlijk toegeven dat ik diep in mijn hart vind dat je wel erg veel op je bord krijgt.


Met de middelbare school kwam ook de puberteit, met volle kracht. Je weet wel, de puberteit - die periode in je leven waarin je ouders ineens niet meer voor rede vatbaar zijn?

Ja, dat.


We botsen over van alles. Huiswerk, school, hoe laat je thuis moet zijn, maar vooral - en deze is structureler - hoe je je dient te gedragen tegenover anderen. Leraren, vrienden, familie. We hebben altijd enorm gehamerd op beleefdheid en respect, en omdat jij nou eenmaal een puber bent en wij nou eemaal je ouders, kies je feilloos deze 'hot button' om ons en de wereld mee uit te dagen.

Je bent erg bezig met je imago, en dat is ok, want dat hoort bij deze periode in je leven. Je gaat zoeken naar wie je bent en naar hoe je in het leven staat, en je vader en ik weten uit ervaring dat die zoektocht een kronkelige weg is.
Dat is niet erg. Niet iedereen die ronddwaalt is de weg kwijt. Maar vlieg niet uit de bocht, kind. En twijfel niet steeds aan de mensen langs de kant, die je proberen te vertellen waar de weg eindigt en het ravijn begint.



Je bent een coole jongen. Daar werk je ook zorvuldig aan. Laat me je wat vertellen over coolheid, goed?

Er zullen dagen zijn dat je het idee hebt dat je de hele dag toneel loopt te spelen. Dat je fake bent. Dat niemand ziet wie je echt bent, dat je de hele dag maar de schijn ophoudt, en dat als mensen de echte jou zagen, dat ze je dan misschien wel helemaal niet leuk zouden vinden.
Vriend, geloof me, iedereen in jouw vriendenkring doet alsof. Iedereen is bezig met het zorvuldig in stand houden van wat ze willen dat de wereld van ze ziet. Onder al die maskers is iedereen ook even onzeker. Bij sommigen prik je daar doorheen, als je dichterbij ze komt, en dan zie je hoe niemand echt is, en dat is zelden zo mooi of stoer of cool als de buitenkant je deed geloven. Ongeveer zoals je papa en mij nu op een andere manier leert kennen, nu je groter wordt: je vader blijkt niet de superheld was die de wereld kan redden en een kusje op je knie van je moeder doet helemaal niks voor die voetbalblessure van zaterdag. Ik hoop dat we je niet teveel teleurstellen ;-)

Ik wil dat je begrijpt, of in ieder geval gelooft, dat niet iedereen zo cool is als ie lijkt. Zelfs de meest beheerste, gepolijste, vet lauwe gast op school is van binnen af en toe net zo verloren als jij. Sommige mensen kunnen beter doen alsof dan anderen, da's alles. Maar soms zie je hun gezicht als ze denken dat niemand naar ze kijkt, of zie je er eentje stomdronken worden op een schoolfeest, of deelt iemand een jeugdtrauma met je als je samen bij een kampvuur zit, en dan zie je dat ook zij maar wat aanklooien, in het dagelijks leven.

Als je je dat realiseer gaat dat je helpen, ooit. Je wordt er niet beter van in het Cool Doen. Dat dan weer niet. Maar als een of andere eikel je finaal voorbij Coolt, voel je je wel wat zekerder van jezelf.



Het komende jaar wordt er vast weer een vol uitdagingen, vriendje. We verkennen opnieuw onze grenzen. Ik ben je moeder, niet je mattie. Ik hou in de gaten wat je doet en met wie. Ik kom overal achter. Ik stalk je hyves pagina. Ik check je telefoonrekening. Ik preek, ik verlies mijn geduld af en toe, en ik schreeuw tegen je, ook al heb ik daar overigens achteraf altijd spijt van. Ik achtervolg je als het moet, en ik drijf je tot het uiterste.

Dat is allemaal omdat ik om je geef, hoe afgezaagd dat ook klinkt. De dag dat je je dat realiseert, is de dag dat je  volwassen bent geworden.

In de tussentijd is er niemand op de hele wereld die zo met je begaan is als je vader en ik, ook op de momenten dat we lijnrecht tegenover je staan. En als ik tegen je zeg dat ik van je hou, als je de deur uit loopt naar je vrienden of naar school, dan is dat nooit uit gewoonte.

Dan is dat omdat moeder worden, toen jij dertien jaar geleden in mijn armen werd gelegd,  het beste is dat me ooit is overkomen.


Liefs,
Mama