Ze zit in groep drie

Kinderen krijgen is loslaten. Al vanaf het eerste begin. Ze groeien, je ziet het onder je handen gebeuren, en ieder nieuw tandje, woordje of mijlpaal verkondig je vol trots aan de wereld. En dan, ooooow, die eerste stapjes, die eerste paar meter bij je vandaan.... je moedigt aan, je juicht, en dan laat je los, als ze langzaam bij je weglopen. Nog een paar stapjes, en nog een paar, steeds wat verder.

En je bent blij.

Want zo hoort het.


Maar de kleinste, dat is anders. Je laatste baby... het is alsof je lichaam haar onthoudt; de zachte plooien van haar huid tegen de jouwe, het warme gewicht van haar hoofdje in je nek. Je laatste kind graveert zich in je lijf. Je jongste, die de geur van de haarlotion die je ooit door haar haartjes kamde in vage flarden in je leven achterlaat, terwijl ze steeds maar mooier wordt en bij je weghuppelt terwijl jij haar ziet gaan, dat laatste kind, je baby.... dat is bitterzoet in de hevigste zin van het woord.


En weet je, als ze zo zijn...

...dan is het ook allemaal nog niet zo ingewikkeld. Dan weet je wat je moet doen. Je verzorgt en verschoont en knuffelt en houdt vast met alle terderheid die je kunt vinden. Je giet je hele ziel erin, alles waarvan je voelt dat het goed is, en je hoopt dat al die liefde zich nestelt in iedere vezel van haar lichaam, zodat ooit, als ze groter is, ze alles bij zich heeft dat ze nodig zal hebben om de wereld aan te kunnen.

Maar dan ineens is ze ook groot. Zomaar. Van de ene op de andere dag. BOEM.

Je ziet het wel aankomen hoor, daar niet van.. je merkt dat je haar steeds langer zelf buiten laat spelen. Je hoort haar haar conflicten zelf oplossen, Weet je Wat, Als We Nou Eerst Doen Wat Jij Wilt Doen We Daarna Wat Ik Wil, en merkt dat je niet altijd meer nodig bent. Je laat haar haar eigen kleren kiezen en ineens wil ze een zwart shirt in plaats van het jurkje met de roze ruches dat je hoopvol uit het rek had getrokken.


Voortekenen.


En dan breng je op een regenachtige dag na een lange zomer een kleutertje naar groep 3. En plotseling, een week later, staat er een Meisje voor je. Geen peutertje, geen kleuter, maar een Meisje. Een heel kind, dat leert lezen en schrijven en ineens zoveel ouder lijkt dan een paar weken geleden.

En je schrikt ervan, van die volwassen blik in haar prachtige blauwe ogen, en je duwt je neus in haar blonde krullen, maar de zoete geur van haarlotion is er niet.
Wat ruik je lekker, zeg je dapper, maar met plotseling een brok in je keel. Ja, antwoordt ze trots, dat is gel, want haarlotion is voor babies.

En je hart kraakt onder een golf van weemoed die je niet kunt onderdrukken, en je voelt dat de peuter met haar wankele stapjes een nieuwe weg is ingeslagen. Ze zal steeds verder weglopen, en af nog steeds af en toe vallen. Dan zal ze weer gaan staan, helemaal zelf, en om zich heen kijken en dan ziet ze je. Want je was er, je was vlak achter haar, je armen nog in de vorm van de baby die er ooit in lag te slapen - klaar om haar op eigen kracht overeind te zien komen, of om haar op te rapen en af te stoffen als ze het nodig heeft.


Klaar om haar groot te laten zijn.