Tour de France 2010: Le Grand Depart

Ik had weer eens een werk-pretje. Ik mocht naar de proloog van de Tour de France! Het bedrijf waar ik werk had er klanten uitgenodigd, vandaar. Ik kreeg twee kaarten, want ik mocht iemand meenemen, en omdat P moest werken werd dat Frankie - op voorwaarde dat ie me wel zou helpen gedurende de dag.

Zoooo hij was blij! Hoeveel elfjarige ventjes krijgen een kijkje achter de schermen bij de Tour? Ik bedoel maar!


We reden om een uur of tien weg. Onze uitnodiging zat op het dashboard geplakt.

En jeetje, wat kwam die van pas. Rotterdam was een onneembare vesting. Iedere weg die op wat voor manier dan ook mogelijkerwijs naar het centrum zou kunnen leiden, was afgezet. Maar dan kwamen we bij zo'n afzetting en dan wapperden we vriendelijk met onze gouden uitnodigingsdingetje naar de politieagent, en dan mochten we er lekker toch door.

Hetzelfde gold voor de parkeergarage op het Tour-village. Kijk, je wappert even met je patserkaart... Haaaaaaai, meneer, ik kom hier parkeren.....

en dan glimlachen die meneren naar je en laten je doorrijden.


Ik had inmiddels superheldenstatus, in Frank's ogen.



We parkeerden de auto en sleepten de dozen spullen die we mee moesten nemen naar 'onze' tribune, het Tour-terrein op.

Het Tour-terrein is ZO COOL. Zooooooo cool. Alles is er Frans. De mensen bij de frisdrank stalletjes spreken Frans, de mensen bij de patatkraam. Er loopt zelfs Franse gendarmerie, in plaats van Nederlandse politie. Het is ook ENORM. Het hele circus heeft een staf van 5000 mensen, die iedere paar dagen de hele boel inpakken en meereizen naar de volgende bestemming. Er hangt een sfeer van spanning, van opgewekt, van gaan-voor-je-dromen, van zomer, en van techniek en sport en luxe.



Kijk, dit stond op Ahoy:

Ik denk van ook.

We begonnen te zoeken naar de Geo Lefevre Tribune Arrivee.

Het was even na elven, en het parcours was nog redelijk verlaten. Lege tribunes...

...en nog maar een handjevol mensen langs de baan. Die-hard Lance Amstrong fans zag we, die overal hun held achterna reizen, een Amerikaanse vlag om hun schouders. Duitsers, Zwitsers, helemaal in Nederland voor hun renner. Rotterdammers die een goed plekje wilden reserveren. Maar, het Grote Publiek was nog niet gearriveerd.

We scoorden wel meteen voor Frankie een tour-shirtje.

Na een flink eind sjouwen en een hoop mensen die ons in het Frans de verkeerde kant op stuurden vonden we onze tribune.

We regelden lunch met de cateringservice. We zetten tassen klaar met zonnebrand, mueslirepen, regenjassen en petjes voor de mensen die zouden komen. We hingen een logo bordje op.

Toen we klaar waren begon net de Sponsorcaravaan.

Dat is een soort praalwagen optocht van alle sponsoren van de Tour, die 'goodies' uitdelen aan het publiek langs het parcours.

Ik moest nog even werken, maar Frank stond natuurlijk langs de weg.

Hij kwam terug met een frisbee, een berg snoep en snaai waar Sint Maarten nog wat van kan leren, een skoda petje, en weetikwatalnietmeer.

Waar kan ik zo'n marshmellow auto kopen? Anyone?

Na de sponsorcaravaan moesten we wachten op het aankomen van de eerste renners. De tribune waar we zaten was AAN het parcours, vlakbij de finish. Frank had een plekje vooraan geconfisceerd, ook al vond ik eigenlijk dat dat voor de gasten bedoeld was, maar goed. [ziet door vingers]

Het duurde best een tijd. De renners moesten eerst hun spieren opwarmen, en zo.



Ik snap dat wel.

't Is een heel eind fietsen naar Frankrijk, he.

Vanaf ongeveer tien over vier kwamen de eerste renners aan.

Ik heb niet zoveel verstand van wielrennen. Frank ook niet. maar dat gaf niet. We juichten voor iedereen, want iedereen die op een racefiets met 52km per uur voorbij komt razen heeft mij ultieme respect.

Na een stuk of honderd renners ging het wat minder hard regenen en besloten we even naar het Depart Village te gaan. Dat is een afgesloten stuk op het terrein waar je alleen in mag met een felbegeerd geel polsbandje.

Dat wij hadden ☺


We liepen dus naar het deel waar de renners die nog moesten, zich warmdraaiden. Er waren standjes waar Frans werd gekookt, waar 'granite' werd gemaakt, waar je vers gesneden fruit kon halen. Dus dat deden we allemaal. We hoefden nergens te betalen en Frank, het enige kind op dat hele terrein, werd zwaar in de watten gelegd.

Hij vroeg zich inmiddels stilletjes af of ik als superheld zijne soms een cape onder mijn kleren droeg. Voor 's nachts weet je wel, als ik de wereld moest redden.

Na het Depart Villag gingen we weer terug naar de tribune, want ik moest weer even werken. Ondertussen scheurden de renners voorbij, en konden we op het grote scherm aan de overkant van de straat bijhouden wie ze waren, hoe hard ze gingen en op welke plaats ze eindigden. Boven ons scheerde de camera helikopter over. Frank zwaaide. Voor het geval we bij studio sport zouden komen. [grijns]

We wachtten. Werk was klaar, maar we wilden pas naar huis als we Lance Armstrong haddden gezien.

Het duurde en duurde, maar daar was ie dan. We zagen hem vertrekken op het Depart Village, via het grote scherm.

Tien minuten hoorden we hem aankomen door het aanzwellende gejuich van het publiek. Mensen schaarden zich zo zicht mogelijk bij de baan. Het parcours zinderde. Toen scheurde hij langs. Ik heb er geen foto van, want ook ik ging staan en applaudiseerde.

Wat een atleet.


Om een uur of acht reden we weer richting huis. Het slaperige snakie op de achterbank vroeg zich af of ik soms ook kon vliegen.

Ooit vertel ik hem heus wel dat ik geen superheld ben, maar gewoon het marketingmeisje.

Ooit.


Nu nog niet.