Zwaar

Een ruime week geleden kregen we te horen dat mijn vader ziek is.
Hij wordt niet meer beter.

De afgelopen week waren een waas van werk/ziekenhuis/thuis/werk/ziekenhuis, met daartussen ik-weet-niet-hoeveel-telefoontjes en emails van mensen die meeleven en vragen hoe het met hem gaat, en ook met ons - met mijn moeder, mijn zusje en mij.
En wat moet je daarvan zeggen. Mijn vader gaat snel achteruit. En met ons? Met ons gaat het wel. Sommige dagen beter dan andere.

Mijn pa is een gecompliceerd mens. Er zijn een hoop dingen mis gegaan in het verleden. Nu ineens doet dat er echter allemaal zoveel minder toe, en komen we, terwijl de tijd achter ons wegtikt, schoorvoetend wat dichter bij elkaar.

Mijn zusje en ik doen ons best overal te zijn waar we nodig zijn. Ondertussen slaat mijn vader's ziekte heel hard toe. Hij heeft pijn. De lijdensweg die hij nu moet ondergaan is er een die je echt helemaal niemand gunt.

Zoveel verdriet.

Terwijl we dit allemaal meemaken, terwijl we een manier vinden om ermee om te gaan, gaat het leven gek genoeg ook gewoon verder. Onwezenlijk, is dat. Er zijn kindjes jarig, er wordt paard gereden, er wordt naar school gegaan, gekookt, geleerd, gelachen. Heel veel leed gaat hand in hand met de kleine dagelijkse dingen die het allemaal zo de moeite waard maken, ondanks alles.
Terwijl je uit het ziekenhuis loopt verwarmt de zon je wangen.
Terwijl je zachtjes in de gang praat met de verpleging, hoe lang nog? wat kunnen we nog verwachten? vindt je zoon twintig kilometer verderop een pijpenkop in de polder. De lente komt, narcissen schieten uit de grond, de eerste lammeren staan binnenkort in de wei. Ik word er blij van. Ik kan er niets aan doen.

Ik geloof in het leven. Rotsvast.

Maar het is met een heel, heel zwaar hart.