Rock

Mijn zusje heeft een puppy gekocht.

Hij heet Rock, en hij is een 6 weken oude kruising tussen een Franse bulldog en een Chihuahua. Gisteren gingen we op kraamvisite.

-

Hij is klein genoeg om op P's hand te staan. Hij hobbelt met zijn dunne minipootjes en zijn dikke minibuikje en zijn kleine miniflapoortjes door het gras achter een tennisbal aan die bijna net zo groot is als hij. Hij zet zijn minitandjes in je vinger en zwaait met zijn ministaartje als hij met je stoeit.

Kijk nou toch.
De schattigheid, mensen.

DE! SCHATTIGHEID!

IK KAN ER NIET MEER TEGEN!

Oh, lieve hemel. Mijn hart.

Degene die ooit riep dat geluk niet te koop was, was puppies zeker even vergeten.

-
-

My sister bought a puppy. Yesterday we went to see him. His name is Rock and he's a 6 week old little mutt. His mama is a pug, and his daddy is a Chihuahua. Dude is small enough to stand on P's hand.

He wobbles through the grass on his miniature legs, carrying that miniature fat tummy, flapping those miniature ears. He chases a tennisball that's bigger then he is. He puts his miniature teeth in your finger and wags his miniature tail when he plays with you.

Goodness, people. The cuteness. THE! CUTENESS! I CAN'T TAKE IT ANYMORE!


Whoever said that happiness is not for sale, must have forgotten about puppies.

Over bloggen en het echte leven

Soms vraag ik me af wat voor beeld ik neerzet, hier. Soms zijn er comments zoals het lieve anonieme berichtje van hieronder:

Mooie post. Ik bewonder jullie gezinnetje. Natuurlijk is dit blog niet represantief voor jullie hele leven maar zoals het hier altijd staat, lijkt het haast perfect. Zonder veel zorgen, verdriet, moeilijkheden.

Ben ik best wel jaloers op. ;-)

Ik krijg vaker dat soort opmerkingen, ook wel eens via mail. En toegegeven, dit blog suggereert dat misschien ook wel. Maar het is inderdaad maar een klein stukje van het leven.

Iedere dag zit ik een half uurtje stil en denk na over wat er leuk genoeg was aan deze dag om te onthouden. Soms was het wel eens even zoeken, als mijn dag vol was van mensen die alle energie uit je zuigen, of als er grote teleurstellingen waren, of als het ritme van de dagelijkse dingen het leven over lijkt te hebben genomen (stofzuigen doodt hersencellen, echt waar).

Maar altijd is het er.

Altijd is een gouden randje, een kadootje van het leven, een moment dat deze dag het vastleggen waard maakte. Nadenken daarover, iedere vroege ochtend of late avond hier achter mijn pc, heeft me in de loop der tijd bewuster gemaakt. Bewuster van de mooie dingen om me heen. Ik hoef inmiddels niet meer te zoeken. Het valt gewoon in mijn schoot. Iedere dag.

Dus nee, het leven is niet perfect. Het leven is zoals het leven is – vol pieken en dalen, verdriet en geluk, zorgen en dromen.
Ik heb een man die me op handen draagt, drie absoluut geweldige kinderen die het over het algemeen prima met elkaar kunnen vinden en de allerbeste baan van de hele wereld. Maar de dagen in dit gezin zijn zoals die in ieder gezin; ze gaan voornamelijk over wasgoed, snot en deurmatten vol modderige schoenen. Soms gaan de diepgaande gesprekken tussen P en mij niet verder dan een geïrriteerd 'waar is dat ene belastingformulier?' 'Ja weet ik veel, jìj zou het regelen'. Soms bots ik zo hard met M of F dat ik gewoon even weg moet lopen voor ik dingen doe of zeg waar ik later spijt van krijg. Mijn werk is fantastisch maar erg veeleisend, en soms zijn er dagen dat ik zo moe ben als ik thuiskom dat ik echt alleen nog maar met tranen in mijn ogen wil wegkruipen onder een deken in een hoekje van de bank.

Maar dan zie ik, door het raam van de keuken, de zon ondergaan boven de polder - dan maakt de dag het ineens allemaal goed, toch nog, op de valreep. Met een mengeling van oranje en geel en roze die speciaal gemaakt lijkt voor mij, en die me vervult met verwondering en een gevoel van dankbaarheid dat gloeit in mijn buik.

Dan maak ik snel een foto.

En daar blog ik dan over.


:-)

Sometimes I wonder about that image this blog portrays. Sometimes there's comments like the sweet Anonymous message the other day:

Beautiful post. I admire your little family. Of course this blog is not representative of your whole lives but the way it looks here, it's almost perfect. Without many worries, sadness or troubles. Makes me jealous :-)

I get this type of remark more often, on here or through mail. And I admit that this blog might imply that. But really, it *is* only a limited part of life that's on here.


Every day I sit down for half an hour and think about what was worth remembering about this day. Sometimes I used to have to dig a bit; when my day was full of people who sucked the energy right outta me or when there were big dissappointments or when the mundane-ness of daily life seemed to have taken over and killed some braincells. Vacuuming does that,. to a person.

It's always there though.

There always is a silver lining, a gift life gave you, a moment that makes the day worth capturing. Sitting here thinking about this every day has made me more aware of life. Of the pretty things in it. By now, I don't have to dig anymore. The good stuff just falls right into my lap.

So no, life is not perfect. Life it the way life is - full of highs and lows, sorrows and happiness, worries and dreams.
I have the man I want to grow old with, three absolutely wonderful children who generally get along great and the best job in the world. But the days in this family are like those on any family; they are mainly about laundry, snot and muddy shoeprints on the kitchen floor. Sometimes, conversations between me and P are nothing better then an irritated 'where did you put that tax form?' 'I dunno, you figure it out'. Sometimes I clash with F or M so hard that I need to physically step away from them before I say or do things I know I'll be sorry about. My job is amazing, but demanding, and there are days when I'm so tired when I get home that all I literally want to do is curl up in a corner of the couch with a blanket and cry.


But then I notice, through the ktichen window, the sun setting above the fields - then, the day seems to want to make it all up to me with a mixture of orange and yellow and pink that fills me with wonder and gratitude. So then I go and take a picture.


And then I blog about that :-).

Allemaal leuk hoor, dat buitenland

maar ze hebben er geen buuf-en.





Van die buufen die alles van je weten maar toch koffie voor je zetten, en er (ondanks je halfslachtige protesten) een scheutje Bailey's indoen. Want hee, ergens op de wereld is het allang buiten kantooruren.
In India, bijvoorbeeld.
Dus.



Van die buufen die vervolgens je dochter mee naar de speeltuin nemen zodat je je vloer even kan dweilen, ook al vinden ze het onzin dat je uberhaupt vloeren wilt dweilen als
a. de zon schijnt
b. je net terug bent van vakantie en
c. je Baileys hebt gedronken midden op de dag buiten Indiase kantooruren.




Van dat soort buufen, zeg maar.




Die heb je echt alleen hier.





 

Heel veel liefs...

We hadden vakantie.

We hebben er vier uurtjes over gereden, en dat was genoeg ook, want bij Hilversum vroegen ze al 'of we er nu bijna waren'. Onze kinderen zijn niet zo goed in stil zitten met een gordel om zich heen.

We hebben genoten van het prachtige uitzicht vanaf 'ons' huis. Ik bleef maar naar binnen en weer naar buiten lopen, gewoon om iedere keer als ik mijn hoofd buiten de deur stak te kunnen zeggen, 'Oh, wat is het hier MOOI!'

Marleentje en ik hebben talloze potjes geganzenbord, en Marleentje leerde dat een spelletje ook best leuk kan zijn als er iemand anders een keertje wint.

We hebben dezon onder zien gaan achter de heuvels van de Vulkaaneifel, terwijl we buiten zaten met een glas wijn en een kaarsje.

We hebben gebandmintond.

Ik heb gitaar gespeeld, op de veranda van ons huis in de bergen, tot mijn vingers er zeer van deden.

We hebben gewinkeld in Monschau, en er bratwurst gegeten voor lunch.

We zijn de bergen in gereden, tot de weg ophield, en zijn toen het donkerste bos in gewandeld dat we ooit gezien hadden

We hebben heel, heel veel gelachen, om onszelf en om elkaar.

We hebben gezwommen, in het ijskoude water van het stuwmeer. En in het zwembad. Iedere dag.

We hebben de ruines van de burcht in Kronenburg beklommen en ons verwonderd over het uitzicht op wat voelde als het topje van de wereld.

We hebben leistenen uit bergwanden gehakt om te kijken hoeveel lagen ze hadden en oud de omgeving dan wel niet moest zijn.

We hebben roofvogels, sommigen met een spandwijdte van wel twee meter, over ons hoofd voelen vliegen - zo laag dat ze ons haar raakten.

We hebben reeen uit ons handen gevoerd. En geiten, elanden, ezeltjes, schapen, varkens...

We zijn over steile bergweides gewandeld om bij een vogeluitkijkpost te komen.

Ik heb mijn boek uitgelezen en er nog uren over nagedacht.

We hebben echte kastelen gezien, waar echte prinsessen hebben gewoond. Ooit.

We hebben zachtjes het gewei van een damhert geaaid om te kijken of dat echt zo fluwelig voelde als het eruit zag. En dat deed het ook.

We gaven elkaar een duwtje in de rug als het nodig was, en lieten elkaar los als het kon.

We hebben bloemen geplukt, vlinders geteld en kevertjes over onze hand laten lopen.

We hebben gepicknickt in een maisveld met broodjes van de bakker en vers sinaasappelsap.

We deden boodschappen in gigantische Duitse supermarkten en verbaasden ons over.. nou ja, alles.

We hebben urenlang fossielen gezocht langs een bergwand en vonden versteende schelpen, varens en kevertjes.

We zijn naar het natuurkundig en geologisch museum in gerolstein gegaan, om te kijken wat vor fossielen we precies hadden gevonden en hoe oud die waren. Ze bleken er al 345 miljoen jaar te hebben gelegen, voordat wij ze hadden opgeraapt. We probeerden tot 345 milkjoen te tellen, maar toen M merkte dat dat nog meer was dan HonderdVeel, gaven we het toch maar op.

We hebben gewinkeld.

We hebben lange avonden tv gekeken en spelletjes gedaan.

We kookten af en toe uitgebreid - en gingen af en toe gewoon lekker kebab eten.

We voerden forellen vanaf kleine houten bruggetjes.

We waadden door snelstromende beekjes op blote voeten, zagen kreeften en vingen ze ook meteen. Ik gebruik de term 'we' heel losjes hier :-p

We hebben de week afgesloten af met de allergrootste ijsjes die we ooit gezien hadden.


En toen moesten we weer naar huis. Ook alwilden we nog zo graag nog zoveel doen, en ook al hadden we het nog zo naar onze zin.


Hier komen de foto's!

... uit Kronenburg