Eind van een tijdperk

We hebben ons zo vaak zorgen gemaakt over dit kind, vroeger.

Soms probeerde ik me voor te stellen hoe hij eruit zou zien als hij volwassen was, zoals je dat af en toe onwillekeurig doet, en dan sloeg de paniek bijna toe als ik me realiseerde dat ik me daar gewoon geen beeld van kon vormen.

Soms hield ik hem vast als er weer eens bloed moest worden geprikt of een infuusje moest worden gezet. Dan voelde ik de spanning in zijn lijfje; een boos, machteloos verzet. Als het klaar was veegde ik de tranen van zijn wangen, en hij deed, zo klein als hij was, hetzelfde bij mij.

Soms hield ik hem vast, een klein smurfje nog, en probeerde ieder blond haartje tegen mijn wang te voelen. Probeerde de geur van zijn schoongewassen peuterhuid voor altijd vast te houden. Ik had het gevoel dat ik van hem extra moest genieten.

Voor zolang het mocht duren.

-

Ik leerde er van, dat wel. Ik leerde wat échte liefde is. Wat échte opofferingsgezindheid is. Want geloof me, ik zou persoonlijk mijn eigen hart uit mijn borstkas hebben getrokken als het hem had geholpen.

Maar dat soort drastische acties bleken niet nodig. Alles kwam helemaal goed. Hij moest alleen nog even gaan groeien.

-

Een tijdje terug ging hij nog één keertje voor een botleeftijd-test. Dan wordt er een rontgenfoto van zijn handje gemaakt, omdat uit de hoeveelheid kraakbeen valt af te leiden hoe zijn skeletleeftijd zich verhoudt tot zijn chronologische leeftijd, en daaruit weer opgemaakt kan worden wat zijn groeiprognose is.

Gisteren kregen we de uitslag. Dude gaat weliswaar laat in de puberteit komen en zal zijn groeispurt ook pas laat krijgen, maar hij zal daarna ook veel langer doorgroeien. Wel tot zijn negentiende. En dan – dan wordt hij 1.84 :-)

-

Nu ga ik me geen zorgen meer maken. Ik heb wéér het gevoel dat ik van hem extra moet genieten - maar dan van het feit dat hij op mijn schoot past.

Voor zolang het gaat duren!

-

-

-

We worried about this child so much, a few years ago.

Sometimes, I would try to imagine what he would look like all grown up, and I would panic once I'd realize I just couldn't see his image in my head.

Sometimes, I'd have to hold him when blood was drawn or an IV was placed. I'd feel the powerless, angry resistance in his litlte body. When he'd be done, i'd wipe th tears off his face, and he'd do the same for me.

Sometimes, I'd hold him, and I'd try to feel every sinlge little blonde hair against my cheek. I'd try an soak up every bit of clean baby smell. I'd feel as if I had to really enjoy him. As long as I still could.
=
-
I learned a lot from that. About true love. About true sacrifice. Because trust me, I'd have ripped my own heart out of my body if it would have made sure he was allright.

Drastic stuff like that appeared unnecessary - he ended up just fine :-). Then, he just needed to start growing.


A little while ago he had to go for one more bone maturity test. They make an xray of his wrist, to see how his bone is developing, and from that they derive the maturity level of his bones compared to his chronological age. Then, they can extrapolate his end height.


Yesterday they called us with the results. Dude will enter puberty pretty late, and he will continue to grow until he's at least 19... but then he'll be 6 foot. tall.

I will now, finally, stop worrying about this boy. I will now enjoy the fact that he still fits on my lap. As long as I still can!

Zomer

-
Het is nog maar eind juni, de zomer is net begonnen.
-
-


-
-
Toch is er al een zweem van loomheid in onze dagen geslopen die eigenlijk hoort bij augustus.
-
-


-
-
Het zal wel komen door het warme, drukkende weer.

-

-

We zijn veel buiten. Iedere dag zoeken we, als het even kan, het water een uurtje op. Gisteren ook, in de ochtend, meteen na het ontbijt.

Zijstapje: daarna zijn we naar de bioscoop gegaan. Ik ben met de kinderen naar Night At The Museum 2: Battle of the Smithsonian geweest. In de bioscoop was het heeeerlijk airco-cool en heel rustig en cola kost er een vermogen, en, wat ik dus wou zeggen: voor wie de film gezien heeft, was Amelia Earhart niet verschrikkelijk irritant?

Geen wonder dat ze helemaal in haar eentje over de Atlantische oceaan moest vliegen.

Ik had er ook niet naast willen zitten.

-

Hoe dan ook. Onze avonden zijn lang en ontspannen. We eten alleen nog maar buiten. Doorgaans iets van de grill, met een salade.
-

De kinderen blijven veel langer op dan goed is, eigenlijk. Deels omdat het toch te warm is om te slapen, en deels omdat we het gewoon gezellig vinden als ze nog even om ons heen spelen.
-

Weet je, het voelt gewoon nu al een beetje als vakantie.

-

Jongetje & IJsselmeer

We gingen snel even zwemmen na het ontbijt :-)

We went for a quick swim after breakfast.

Daar leer je hoe dat werkt

Gisteren waren M, R en ik even in Amsterdam, want ik had echt nieuwe zwarte schoenen nodig en het schoenenaanbod hier in het dorp is een beetje, eh, niet aanwezig.

Omdat we daar dus toch waren gingen we daar vervolgens ook boodschappen doen. Bij een enorme C1000 met een H&M en een Van Haren ernaast, in plaats van de buurtsuper hier verderop met de bakker en de groenteman ernaast.

Ik had zo anderhalf uur kunnen doorbrengen in die winkel. Want er waren ZOVEEL dingen die ik mee wilde nemen. Eerst was er de ge-wel-di-ge groentenafdeling met verse gember, kokosnoten, Madame Jennettes, bakbananen, kousenband en bakjes verse sesampasta. En toen dat kruiden- en conservenpad... oh wow.

De kinderen, die het liefst zo exotisch mogelijk eten, wilden het liefst dat ik gewoon alles zou kopen zodat we thuis allemaal lekkere dingen konden maken.

Het punt is dat ik dat heus wel wilde, maar dat ik gewoon niet zo goed weet hoe.

Ik bedoel, wat moet je precies met Boemboe Red Pork Trafasie? Met Soto, Sajoer Lodeh en Ritja-Ritja? Wat maak je eigenlijk met Rambutan op zware siroop?

Beetje teleurstellend, vonden R & M. Mokkend sjokten ze naast mijn karretje. Tot M de Biba-boerderij aardbeienpasta zag.

'Mogen we dat dan WEL meenemen mam? Ik weet heus wel hoe dat moet. Dat moet je op je brood smeren. Jij moet gewoon meer kijken naar Nickelodeon'.

Yesterday M, R and I were in Amsterdam, because I really needed new black shoes and the shoe selection in our hole-in-the-ground little town is rather, eh, non-existent. Unless you want wooden ones.

So, because we were there anyway, we did our grocery shopping there too. In a huge big ass supermarket, instead of our little mom & pop neighborhood store with the baker and the butcher right next to them.

This particular part of Amsterdam has a huge Surinam population, and that was clearly reflected in what this store carried. I could heve spent hours there. There were SO MANY thing I wanted. first there was the amazing produce section, with fresh ginger, coconuts, all kinds of peppers, bake bananas and fresh sesame paste. And then there was the herbs and spice aisle... oh man. The kids, who love to eat strange things, wanted me to just get one of everything so we could try all this stuff at home.

The thing is, I'd love to, but I don't really know how. What does one do with Boemboe Red Port Trafasi? With Soto, Sajoer Lodeh and Ritja-Ritja? How do you eat canned rambutan?


M and R grumped a bit bout that, walking next to my cart. Until they reached the aisle with cartoon character sandwhich spread. 'Can we at least buy THIS?' M asked. ' Even I know what do to with that. It goes on bread. You just need to watch more Nickelodeon'.

Avond aan het water

Eergisteren besloten we na het eten nog even naar het meer te gaan. Het waaide zo hard dat het te fris was om te zwemmen, ook al was het heel warm. En oh, wat het is lekker om zo 's avonds nog even samen buiten te zitten. Italiaans bubbelig flutwijntje mee. Kinderen een beetje rennen, madeliefjes plukken, beetje rond het water rommelen. Kijken naar de surfers op het water.

Het is zomer.

The day before yesterday we decided to pack up and head to the lake after dinner. There was so much wind that it was too cold to swim, even though temperatures were still high. And oh, it was so nice to just sit there for a while. With a bottle of cheap Italian bubble wine.
The kids ran around for a bit. Picked daisies. Messed about along the water side. We watched the surfers on the water.

It's summer.

Fiene

En zo werd mijn kleine buurbaby een tijdje terug zomaar 1.

Ik zie me nog zo door het donker naar het huis van mijn buurvriendinnetje rennen. Even daarvoor belde Erwin: ' Nou, ze is er hoor!' Op de achtergrond eerst Monique: ' Komt ze? Vraag of ze komt!' En daarna de kraamverzorgster: 'Maar, wil je dan niet eerst even douchen?'

;-)

Toen begon het jaar om te vliegen. Ik knuffelde, speelde, bewonderde, wandelde rondjes met haar door het huis als ze kramp had en Mo er even doorheen zat, en zong liedjes voor haar - in het Volendams, want van het zangerige accent worden baby's rustig.

Maar ik maakte vooral veel foto's. Het hele jaar lang. Zodra ik kon. En oh, als ik een bloem kreeg vor iedere keer dat het kind naar me lachte, was mijn achtertuin de Keukenhof.

-

Voor haar eerste verjaardag heb ik ze af laten drukken in een heel groot (30x30) boek. Bijna alle portretten die ik van haar heb gemaakt, een heel jaar baby-igheid; van het hele kleine opgekrulde rimpelige frunnikje dat ze was tot de stoere ondeugende dreumes die me nu aankijkt, met haar grote blauwe ogen.

-

-

-

Monique was er blij mee. Ze moest ervan huilen. En daarvan ik dan ook weer, een beetje. Want wat gaat het toch snel, zo'n eerste jaar.

--

-

-

En wat is het altijd weer een eer om erbij te zijn.

-

-

-

And so, my little neighborbaby turned 1 a while ago.

It feels like it was yesterday when I ran across the street in the dark, towards that house. A few moments before, Erwin called: 'She's here!'

In the background, I heard Monique: 'Is she coming? Ask her if she'll come!' And then, the nurse: 'Hey! Should you not at least take a shower first?'

Hehehe.

Then, the year started flying by. I cuddled, played, admired, sang songs, walked through the house with that baby when her tummy hurt and her mommy was tired. But mainly, I took pictures. All year long. Whenever I could. And oh, if I'd get a blade of grass for every time that child smiled at me, my back yard would be Central Park.


For her first birthday I had them printed in a huge (12x12") book. Almost every portrait I shot of her; a year of baby-goodness, from the wrinkly little squirt she was to the tot with the mischievous grin she is now.

Mo loved it. It made her cry. Which then made me cry. Because, goodness - first years just pass you by so incredibly fast.

And it's always such an honor to be a part of it.

Genieten is

als je 's ochtends vroeg, even na zes uur, in je pyjama buiten zit.

En het is stralend weer - ondanks de koelte in de lucht voel je al dat het een prachtige zomerdag gaat worden.
-

-

En voor je staat een mok hete toffeekoffie,

-

-

en een warme pancake met een kleine beetje honing.

-

-

En naast je bloeit uitbundig een hortensia.
-

-

-

En niemand is nog wakker, behalve jij, en de enige geluiden zijn vogels, het verre geloei van een koe en de laatste melkvrachtwagens die achter je de weg opdraaien.

-

Een betere start van de dag is er echt niet.

-

Goedemorgen allemaal :-)

-

You know what happiness is?

It's when you're outside in your back yard a litle after 6 in the morning. And the weather is gorgeous. You can feel that although it's chilly, it's going to be a beautiful summer day. And in front of you are a mug of hot caramel flavored coffee and a warm pancake with a bit of honey. And there are no sounds, except for an occasional cow in the fields, birds, and the last of the milk trucks pulling up on the road behind you. And right next to you, hyndrangea's blossom as if there's no tomorrow.

And no one else is awake in the house, except for you.

There's just no better start of the day.

Villa Jojo

Zondag gingen we langs bij Jo en Joost. Ze hebben een nieuw huis gekocht, in een dorpje hier twintig minuutjes vandaan. Het is een oude, ooit tot kantoor verbouwde boerderij aan het IJsselmeer.

'Jemig', zei P toen hij binnenkwam, 'het lijkt wel Southfork!' En dat was ook zo. Want MIJN HEMEL, wat is het GROOT. De foto hieronder geeft niet eens een beetje een beeld van hoe ginormisch het is. je kunt er verdwalen. Letterlijk. Ik wist na een tijdje echt niet meer waar ik nou precies was binnengekomen.

-

Jo liep rond met een glimlach die de noordpool had kunnen laten smelten.

-
-

Want er moet veel gebeuren aan het huis, maar zij en Joost zien het, zoals sommige mensen dat gewoon kunnen. Ze kijken door de systeemplafonds en de groene plavuizen heen. Ze kijken langs de blauwe kozijnen en de oranje verwarming, en zien het huis dat het gaat worden.

Het grote, lichte strandhuis aan het water.

-

Hier leidde Jo ons rond in haar toekomstige atelier.

Het wicht heeft gewoon een 'toekomstig atelier'!. Waar overigens onze hele benedenverdieping in zou passen, om maar even een idee te geven.

-

Dit is het strandje waar ze op uit kijkt. Costa del Jo :-)

Terwijl de de elf (!) balzalen kamers bewonderden en ons de plannen probeerden voor te stellen die ze ermee hebben, reden de jongens op een skelter rondjes door wat straks de woonkamer wordt.

We liepen door de park-achtige achtertuin en het aangrenzende, bijbehorende weiland en vroegen ons af of het veel werk zou zijn, zo'n kudde schapen.

Toen namen we met zijn allen een biertje.

En we proostten op Jolanda en Joost. Want ze doen het toch maar mooi, allemaal.

Iedereen heeft dromen in het leven. De meesten van ons bergen ze op ergens in ons achterhoofd, om er af en toe even naar te kijken: ja hoor, ze zitten er nog.

Jo en Joost niet. Die maken ze waar.
-
-


Hoe trots je dan kan zijn he, op je dinnetje.