Het station baadde in het ochtendlicht. Wat zijn stations toch mooi. De structuur heeft altijd zoiets... nostalgisch.
Om vijf voor half zeven kwam ie, de Thalys.
Ik had nog nooit in een TGV gezeten, en ik kan je zeggen, eerste klas reizen met de Thalys is echt helemaal niks vervelend, of zo. Grote comfortable stoelen. Genoeg ruimte voor je benen. Er ligt een krantje op je te wachten. En net als je denkt dat het echt niet beter wordt,
... kom er een mevrouw die je een ontbijt brengt! Met een chocoladebroodje en sinaasappelsap! En koffie en die ze steeds kwam bijvullen!
Die mevrouw was meteen mijn nieuwe beste vriendin.
Vier uur later zoefde ik Gare du Nord binnen. Hallo, Parijs.
Goed je weer te zien.
Ik pakte een taxi naar Roland Garos, vond de prive ingang waardoor ik de rij zomaar kon omzeilen, en daar was ik dan ineens:
WAAAAAAAAAH! Het is toch niet te geloven! Ik moest meteen eerst even naar huis bellen en mijn vriendinnen sms-en.
Dit was de lounge waarin we de hele dag mochten doorbrengen, wanneer we dat wilden. Recht tegenover het Courte Phillippe Chartrier, midden in het meest historische deel van het complex.
Iemand gaf me champagne. Het was hard werken - als je champagne drinken werken noemt.
Wat op zich zou kunnen. Want ik ben er toevallig echt heel erg goed in, ook.
Toen gingen we naar de eerste wedstrijd - de Women's Single 1/16th Final.
Dit blauwe meisje....
...speelde tegen dit Franse meisje.
Het blauwe meisje verloor. Jammerlijk. Ze werd er boos van. Ze moest huilen en sloeg haar racket zo hard tegen de grond dat het brak.
Het kind was nog maar zestien. Zestien! En dan verlies je, op Roland Garros. Ik had met haar te doen. Ik vroeg me af of haar moeder er ook was, zodat die thee voor haar kon zetten.
De tv was er in ieder geval wel.
En een heleboel mensen met hele grote lenzen op hun Canons. Die nemen vast hele mooie foto's.
Na de wedstrijd gingen we lunchen in de lounge.
Het menu was vantevoren vastgesteld, en dus...
...kreeg ik foie gras op mijn bord.
Eigenlijk ben ik daar tegen, tegen ganzenlever.
Best wel heel erg.
Maar ja, ik was daar met mijn baas en een legertje klanten, en ik had het ook niet verzonnen. Ik zou het nooit kopen, maar ik had het ook niet gekocht, dus het leed was al geleden, in die zin.
Niks meer aan te doen.
Het is best handig als je je eigen morele bezwaren zo makkelijk kunt wegredeneren.
Want het was best lekker. Hehe.
Gelukkig was het toetje wel moreel verantwoord.
Dieettechnisch niet, maar moreel wel.
Na de lunch was er tijd om door Roland Garros te wandelen.
Er waren heel veel mensen. Hele mooie mensen, ook.
Er waren stands met sponsors en winkels met sportartikelen.
Er waren veel souvenirkraampjes. Die vroegen een euro of vijfendertig voor een shirtje en een euro of acht, negen voor een tennisbal. En zeventig euro voor een paraplu.
Ik vond dat belachelijk, maar toch liepen er hordes mensen rond met uitpuilende tassen aan hun armen.
Het publiek dat naar Roland Garros komt hoeft zich geloof ik niet zo heel druk te maken om zeventig euro.
Toen was het tijd voor de volgende wedstrijd. De eerste Mens Single 1/16th Final. Dit is Fernando Gonzalez. Hij komt uit Chili.
Dit is Josselin Ouanna. Hij is Frans.
En heel flexibel.
Jee, dat doet vast zeer.
Dit is het scorebord.
Dat was speciaal voor nitwits zoals ik, die helemaal geen verstand van tennis hebben.
Ondertussen was het stralend weer, en in de court minstens dertig graden.
Een meneer met een hele grote tuinslang kwam de baan nathouden.
Na Gonzalez-Ouanna begon dan eindelijk De Match Van De Dag: Lleyton Hewitt tegen Rafael Nadal.
Dit is Lleyton Hewitt.
Hij doet hier weliswaar wel alsof ie aandachtig tennist, maar eigenlijk kon hij zijn ogen niet van me afhouden.
Of misschien had ik die champagne in de lounge niet moeten drinken.
Dat kan ook.
Dit is Rafael.
Haaaaaaai Rafael... Jij, jij, jij.... fijn exemplaar van een man, jij.
Ik vind jouw shirtje mooi.
En ik vind de rest van jou ook mooi. Je haalt het *bíjna* bij P.
Die kan weliswaar niet tennissen, maar hij brengt vandaag wel mijn auto naar de garage.
Verschil moet er zijn, he.

