Traditie

Gisteren was het weer tijd voor het

grote

traditionele

jaarlijkse

ongelofelijk gezellige

niet te evenaren

Dinnetjes-kerstdiner!

Dit keer hadden we afgsproken in een restaurant in Gouda. Zoals gewoonlijk had ik file en kon ik geen parkeerplaatsvinden. Nou ja, er waren wel parkeerplaatsen, maar er waren geen plaatsen waar ík kon parkeren. Da's een verschil. Geloof me.

Zoals gewoonlijk kwam ik dus als laatste binnen.
Zoals gewoonlijk plofte ik neer aan tafel en viel midden in het gesprek, terwijl mijn eerste glas wijn werd ingeschonken.
Zoals gewoonlijk hadden we elkaar al een tijdje niet meer in-het-echt gezien, maar voelde het als gisteren.
Zoals gewoonlijk werd ik bedolven onze lieve kadootjes en nog lievere schrijfsels die mijn ogen lieten tranen.

Sterk spul man, dat fisherman's friend.

We aten, dronken, lachten, praatten en keken terug op ons jaar. Wat hebben we hebben veel geleerd, in 2009.

Dat het best leuk is om voetbal/paardrij/basketbalmama te zijn, bijvoorbeeld. En dat je je dromen waar moet maken. En dat je op internet de meest geweldige spullen kunt bestellen. Dat sommige dingen het waard zijn om voor te vechten, maar andere dingen weer niet. Dat ik dacht dat mijn leven compleet was, maar dat er toch een enorme leegte bleek te zijn, die op te vullen valt met risotto.

(Waarom heeft niemand me ooit verteld over risotto?

Mooi is dat).

En, dat er twee soorten familie zijn.

Je hebt familie die je gewoon krijgt, als je geboren wordt. En je hebt familie die je helemaal zelf uitkiest.

'Dinnetjes rule.