Samen

We bedachten ons ineens, een tijdje geleden alweer, dat we 12.5 jaar getrouwd waren (en dus al bijna 18 jaar bij elkaar - hoe omgevlogen is dat?). Daarom gingen we uit eten, gisteren.

Niets bijzonders. Gewoon een restaurant niet al te ver uit de buurt, zodat we zo weer thuis was in-case-of-emergency. Met echte servetten en echt bestek, dat wel. En een Chinese meneer die achter de bar alvast de nieuwsjaarskalenders telde.

Maar toch.

In de auto praatten we wat over het leven zoals we dat nu hebben samen. We kletsten over werk. De kinderen. Het huishouden. De onderwerpen die na al die jaren horen bij iedere dag. Maar toen we het restaurant binnenliepen, hield hij de deur voor me open, liet zijn arm om mijn middel glijden en zei tegen de Chinese meneer, in dat vertrouwde licht Amsterdamse accent:

'Mijn meissie en ik willen graag een tafel voor twee'.

En ik voelde kippenvel op mijn onderrug.

Nog net als 12.5 jaar geleden.

It occured to us, a little while ago, that we had been married for 12.5 years (and togehter for almost 18, can you believe it). Twelve-and-a-half is a serious anniversary, over here.

So, we went out to dinner yesterday. Nothing special. A restaurant in the enighbourhood, so we'd be home quickly in case of an emergency. With napkins made out of fabric and actual silverware. And a Chinese guy who was counting new years calendars behind the bar.


On our way there we talked about life, as we have it now. We chatted about work. The kids. Things around the house. The subjects that have comes to define our every day lief, after all those years. But when we got there, P held the door open for me, let his arm slide around my waist and said to the Chinese guy: ' My girl and I would like a table for two.'

And just hearing him say that gave me that tingling feeling all the way down my spine.

Just like 12.5 years ago.