Novembermiddag

-

Zondagmiddag. Het regent. Dikke druppels worden in vlagen tegen de ramen geslagen.

Binnen hebben we al kaarsjes aan, overal.

Ik heb spook-cakejes gebakken, want ik was nog in de Halloween stemming. De keuken ruikt nog steeds naar suiker en naar deeg.

De jongens doen boven een spelletje. Af en toe hoor ik ze praten.

Twee kleine elfjes, Leentje en haar beste vriendinnetje, bedenken in de vensterbank van de woonkamer hun eigen wereld.

Ik rommel wat rond. Schenk mezelf uiteindelijk een glas wijn in en kruip weg in de hoek van de bank.

Buiten wordt het ondertussen steeds guurder, maar binnen blijft het warm.

Langzaam valt de avond, als een zachte deken over een van zichzelf al zo comfortabele dag.

Ik luister naar de vertrouwde geluiden om me heen, naar de wind rond het huis, naar het spelen van de kinderen, en hoop met heel mijn hart dat wanneer ze later terugdenken aan thuis, het gevoel van deze middag bij hun herinnering hoort.

Sunday afternoon. Raindrops are slammed against the windows. I lit a bunch of candles; it's not dark outside, but not really light either.
I made ghost-cakes today. I was still in a Halloween-mode. The kitchen smells like sugar and cookie dough. The boys are upstairs playing a game. Every once in a while I can hear them talking and laughing. In the living room, two little fairies are making up a world all of their own.

I pour myself a glass of whine and crawl up in the corner of the sofa. Outside the weather is getting worse, but inside it's warm. Slowly the evening falls - like a soft blanket gently thrown over a day that was already comfortable to begin with. And I listen to the familiar sounds of this house, to the wind around it, to the kids playing, and I hope that one day when they think o f home, the feeling of this afternoon will be part of their memory.