P moest werken gisteren. Dat betekende dat hij anderhalf uur lang op de scooter moest zitten. In de stromende regen. Terwijl hij achteraf best met de auto had gekund, want Frankie's voetbalwedstrijd was afgelast, vanwege diezelfde regen.
Dus ik dacht, ik maak een lekker toetje, voor bij de koffie na het eten. Daar warmt een mens van op. En dat kwam van pas, want toen hij binnenkwam gisteravond kon hij amper nog bewegen. Dat soort koud.
Dit was weer zo'n bakmix die ik mee had genomen uit Duitsland. Eerst moest er een deegje worden gekneed. Boter, eitje, bakmix. Geen probleem.
Dat deeg moest verdeeld worden over een springvorm. Ik heb niet eens meer springvormen - die siliconenvormen van tegenwoordig zijn ZOVEEL handiger. In plaats van dat een een deuk in je aanrecht staat te rammen in een poging je cake er heel uit de krijgen, vouw je de vorm er gewoon vanaf.
Toen moesten er zes appels worden geschild, overdwars doorgesneden en ge-ont-klokhuisd. In goed Nederlands.
Dat laatste was overigens een enorm geklooi. Het zou veel handiger zijn gegaan als ik een apelboor had gehad. ALS.
'As is verbrande turf', zei mijn Volendamse opa dan vroeger altijd.
Handig joh, die fijne ouderwetse Westfriese behulpzaamheid.
De halve appels gingen op de taartbodem. Toen werden ze gevuld met rozijntjes en werd de rest van de ruimte opgevuld met blokjes appel.
Nu moest er een pakje poeder worden gemengd met 200 ml slagroom.
Het rook ernstig naar custardpoeder. Het maakte de slagroom geler. Maar verder heb ik geen idee wat het was voor spul.
Als ik vanaf nu een paar dagen offline ben, dan was er misschien wel een reden voor het feit dat dit pak mix bij de muurverf stond. Stuur hulp. Zo rond dinsdag.
Vervolgens moest er 400 ml slagroom aan de kook worden gebracht.
Toen het kookte moest het van het vuur gehaald worden. Weet je wanneer slagroom kookt? Ongeveer tien seconden VOOR het branderig gaat ruiken.
Leermomentje.
De slagroom-met-poeder moest er bij worden gevoegd. Toen moest het afkoelen.
Dacht ik.
Behalve dat er toen wel erg weinig gebeurde. Het spulletje stond daar maar. Te staan. Wacht even... aubkochen...
Shit! Opkoken!
Google translate is mijn vriend.
Pan weer op het vuur, en onder flink roeren met een garde weer aan de kook brengen.
De dikke, romige, naar vanille ruikende vla-achtige substantie die onstond ging over de gevulde appels.
Daarover ging dan weer een laagje kaneelsuiker. Dat geheel ging een uur in de oven op 180 graden, en moest daarna twee uur afkoelen.
Maar dan - het resultaat, mensen.
HET RESULTAAT. Oh, mijn hemel. Het resultaat van dit alles is the one and only reden dat het gisteren regende...
... maar vandaag niet.
11 reacties:
Wat kan jij lekker schrijven over iets simpels als een stuk taart. Die ik overigens meestal bij de bakker haal.
Neef
Haha. 'Leermomentje.' :-)
Oh. Het ging steeds lekkerder klinken, het ziet er ook nog eens geweldig uit... ik denk dat je het hebt overleefd - ondanks de muurverf.
Laat het nu maar sneeuwen.
Groetjes Tiny T.
*knock-knock..ben je er nog?*
Wat ziet er er heerlijk uit! En ik lees het al..te moeilijk voor me :) hahaha.
anderhalf uur heen èn anderhalf uur terug? dan verdient 'ie de hele taart, afblijven jij ; )
Ik zou even moeten zoeken in één van mijn rommellaadjes, maar ik weet zeker dat ik nog ergens een appelboor moet hebben, hij zal vast wel bij de kersenontpitter liggen!
Hilarisch is dit!!! En ik ben zo BLIJ met je want ik dacht al die tijd dat ik de enige eigenwijs was die best wel weet hoe je een duits recept moet interpreteren hahaha (zalig herkenbaar dus dat aubkochen). En ik heb aan jullie gedacht met Halloween, zullen we gaan kijken of niet --- niet gedaan dus :(
En meid, geloof me - de kinderen waarderen later deze thuis- en gezinsmomenten met de vertrouwde geluiden en de warmte en de geuren. Zelf denk ik met liefde terug aan die momenten bij ons vroeger thuis en mijn kinderen (14 en 12)kruipen op dergelijke middagen nog altijd ff tegen me aan op de bank met de mededeling dat ze het zo gezellig vinden, dat ze gelukkig zijn of me de liefste moeder vinden van de hele wereld :)
Over Jodi Picoult; ik ken haar boeken niet maar je maakt me wel nieuwsgierig dus misschien ooit... Het boek dat je nu leest 'Handle with care' viel mij gelijk op. Vanmorgen was onopgemerkt een koolmees naar binnen gevlogen en pas toen Erik dacht dat ik de hele keuken aan het verbouwen was, ontdekte hij het arme beestje... Ik kwam toen ook net weer binnen waarop de vogel knalhard tegen het raam vloog en wat versuft raakte. Erik pakte 'm op met een handdoek, ik deed de tuindeur open en wat denk je? Hij gooit zo de koolmees in de lucht!!! Ik schrok me wezenloos want ik dacht dat ie op de grond te pletter zou vallen... mar gelukkig vloog ie naar zijn luidroepende familieleden.
Hoewel goedbedoeld, was het niet echt 'handle with care' ;)
fijn week,
monique
Hmmmmmm, die ziet er weer erg lekker uit. Kun je niet een receptenhoekje maken op je blog? :-)
Wat voor merk is dit? Ik voel een winkeltripje Nordhorn opkomen, kunnen we eindelijk ook ons jaarabonnement op de dierentuin daar ophalen. Als je ooit nog eens deze kant opkomt, is de dierentuin in Nordhorn echt een aanrader, erg leuk!
Buuv.... ik heb een appelboor....
Ik kom hier via Cisca terecht, vanwege haar verwijzing over fotografie. Nu moet ik op de cursus een reportage inleveren.. je brengt me op ideeën. Wat maak je trouwens leuke en smakelijke foto's!
Leuke log, ik ga hier wel vaker terugkomen!
Een reactie plaatsen