Mechelen

Mechelen is mooi. En het hotel waar ik was was echt PRACHTIG. Jeetje, wat was dat knap gedaan - een 14e eeuwse kerk en aangerenzende abdij die opnieuw is ingericht, heel modern, maar op zo'n manier dat de sfeer en het karakter van het gebouw volledig behouden blijven. Ik keek mijn ogen uit.

Kijk, dit was de ingang.

De lobby. Zachte fluwelen stoelen - mooooi....

Het tv scherm in mijn kamer. Bijna goed :-)

Ik bedoel - WOW.

De badkamer. Oud natuursteen overal, en design sanitair.

En zeepjes.

Daarna was er werk. Ik kan er niet echt op in gaan, want ja, het is werk, maar er waren lezingen, en champagne, en hele slimme mensen met hele goede ideeen. En kunst, ook. Die eh... vooral een kwestie van smaak was.

And that's all I'm gonna say about that.

Toen was er een diner. Een heel chique diner, in alweer een hele mooie, oude ruimte. En er was een pianist en een operazangeres en een witte vleugel die ik eigenlijk stiekem in mijn achterbak wilde stoppen en mee naar huis nemen, als er niemand keek. Net als de zeepjes.

Maar hij paste niet.

Dag, mooie witte vleugel.

Ik zal aan je blijven denken. We hadden zoiets moois kunnen hebben, samen.

De ontbijtzaal was prachtig. Een stuk van de oorspronkelijke kerk, met nog het altaar erin:

Hmmmmm.

Na het uitchecken ben ik een rondje door Mechelen gaan lopen, want ik was er toch, en er scheen een waterig zonentje dat langzaamaan steeds sterker werd, en ach, het heeft toch geen enkele zin om om half negen de Ring Antwerpen op te rijden, kwa file.

Lief he, Mechelen. het voelde alsof ik rondliep in een hele grote tot leven gekomen Anton Pieck tekening.

En tja. Na het dramatische afscheid van mijn de witte piano kon ik dat speculaasbrood echt niet ook nog achter laten.

Er zijn dingen die je niet kunt vragen van een mens.

Dus.