Over bloggen en het echte leven

Soms vraag ik me af wat voor beeld ik neerzet, hier. Soms zijn er comments zoals het lieve anonieme berichtje van hieronder:

Mooie post. Ik bewonder jullie gezinnetje. Natuurlijk is dit blog niet represantief voor jullie hele leven maar zoals het hier altijd staat, lijkt het haast perfect. Zonder veel zorgen, verdriet, moeilijkheden.

Ben ik best wel jaloers op. ;-)

Ik krijg vaker dat soort opmerkingen, ook wel eens via mail. En toegegeven, dit blog suggereert dat misschien ook wel. Maar het is inderdaad maar een klein stukje van het leven.

Iedere dag zit ik een half uurtje stil en denk na over wat er leuk genoeg was aan deze dag om te onthouden. Soms was het wel eens even zoeken, als mijn dag vol was van mensen die alle energie uit je zuigen, of als er grote teleurstellingen waren, of als het ritme van de dagelijkse dingen het leven over lijkt te hebben genomen (stofzuigen doodt hersencellen, echt waar).

Maar altijd is het er.

Altijd is een gouden randje, een kadootje van het leven, een moment dat deze dag het vastleggen waard maakte. Nadenken daarover, iedere vroege ochtend of late avond hier achter mijn pc, heeft me in de loop der tijd bewuster gemaakt. Bewuster van de mooie dingen om me heen. Ik hoef inmiddels niet meer te zoeken. Het valt gewoon in mijn schoot. Iedere dag.

Dus nee, het leven is niet perfect. Het leven is zoals het leven is – vol pieken en dalen, verdriet en geluk, zorgen en dromen.
Ik heb een man die me op handen draagt, drie absoluut geweldige kinderen die het over het algemeen prima met elkaar kunnen vinden en de allerbeste baan van de hele wereld. Maar de dagen in dit gezin zijn zoals die in ieder gezin; ze gaan voornamelijk over wasgoed, snot en deurmatten vol modderige schoenen. Soms gaan de diepgaande gesprekken tussen P en mij niet verder dan een geïrriteerd 'waar is dat ene belastingformulier?' 'Ja weet ik veel, jìj zou het regelen'. Soms bots ik zo hard met M of F dat ik gewoon even weg moet lopen voor ik dingen doe of zeg waar ik later spijt van krijg. Mijn werk is fantastisch maar erg veeleisend, en soms zijn er dagen dat ik zo moe ben als ik thuiskom dat ik echt alleen nog maar met tranen in mijn ogen wil wegkruipen onder een deken in een hoekje van de bank.

Maar dan zie ik, door het raam van de keuken, de zon ondergaan boven de polder - dan maakt de dag het ineens allemaal goed, toch nog, op de valreep. Met een mengeling van oranje en geel en roze die speciaal gemaakt lijkt voor mij, en die me vervult met verwondering en een gevoel van dankbaarheid dat gloeit in mijn buik.

Dan maak ik snel een foto.

En daar blog ik dan over.


:-)

Sometimes I wonder about that image this blog portrays. Sometimes there's comments like the sweet Anonymous message the other day:

Beautiful post. I admire your little family. Of course this blog is not representative of your whole lives but the way it looks here, it's almost perfect. Without many worries, sadness or troubles. Makes me jealous :-)

I get this type of remark more often, on here or through mail. And I admit that this blog might imply that. But really, it *is* only a limited part of life that's on here.


Every day I sit down for half an hour and think about what was worth remembering about this day. Sometimes I used to have to dig a bit; when my day was full of people who sucked the energy right outta me or when there were big dissappointments or when the mundane-ness of daily life seemed to have taken over and killed some braincells. Vacuuming does that,. to a person.

It's always there though.

There always is a silver lining, a gift life gave you, a moment that makes the day worth capturing. Sitting here thinking about this every day has made me more aware of life. Of the pretty things in it. By now, I don't have to dig anymore. The good stuff just falls right into my lap.

So no, life is not perfect. Life it the way life is - full of highs and lows, sorrows and happiness, worries and dreams.
I have the man I want to grow old with, three absolutely wonderful children who generally get along great and the best job in the world. But the days in this family are like those on any family; they are mainly about laundry, snot and muddy shoeprints on the kitchen floor. Sometimes, conversations between me and P are nothing better then an irritated 'where did you put that tax form?' 'I dunno, you figure it out'. Sometimes I clash with F or M so hard that I need to physically step away from them before I say or do things I know I'll be sorry about. My job is amazing, but demanding, and there are days when I'm so tired when I get home that all I literally want to do is curl up in a corner of the couch with a blanket and cry.


But then I notice, through the ktichen window, the sun setting above the fields - then, the day seems to want to make it all up to me with a mixture of orange and yellow and pink that fills me with wonder and gratitude. So then I go and take a picture.


And then I blog about that :-).