Windmolens

Ik vind windmolens prachtig. Ik weet dat niet iedereen het met me eens is, maar ik vind ze echt mooi. Zo rank en zo wit afstekend tegen de hemel doen ze me denken aan zeemeeuwen.

I love windmills, especially the modern ones. I know not everyone in Holland agrees with me, but I really do think they're stunning. That crisp white against the blue sy always reminds me of seagulls.

We zijn er heen gereden met de kinderen laatst (er staan er een paar vlakbij Marken, tien minuten van ons huis) en hebben de auto ernaast geparkeerd.

Toen zijn we er gaan picknicken, met witte wijn en wraps.

We drove there with the kids the other day (there are some near Marken, an island in the lake) and parked the car right next to one. Then we had a picknick, with wraps and white wine.

De mannen gooiden een half uurtje een frisbee heen en weer, M en ik een bal.

The guys tossed a frisbee around for a while, and M and I a ball.

Het viel me (weer) op hoe GROOT windmolens zijn . Kijk, dit is mijn grietje, om een beeld te geven:

It struck me, once again, how HUGE these things are. This is my girl, to give you an idea:

Het was er zo rustig. Er was alleen het IJsselmeer en een zacht 'woesj, woesj' van de wieken, heel ver boven ons.

It was so quiet there. There was just the lake and a soft ' woosh, woosh' of the blades, way uo above us.

Na een tijdje werd het fris, dus gingen we weer. Maar het liefst was ik in het gras gaan liggen, op mijn rug, met een grasspriet in mijn mond en mijn handen onder mijn hoofd.

After a while it cooled off, so we went home. But man, I just wanted to ly down in the grass, on my back, with my head on my hands, to look at the windmill in the sky.

Uren. For hours.