Eind van een tijdperk

We hebben ons zo vaak zorgen gemaakt over dit kind, vroeger.

Soms probeerde ik me voor te stellen hoe hij eruit zou zien als hij volwassen was, zoals je dat af en toe onwillekeurig doet, en dan sloeg de paniek bijna toe als ik me realiseerde dat ik me daar gewoon geen beeld van kon vormen.

Soms hield ik hem vast als er weer eens bloed moest worden geprikt of een infuusje moest worden gezet. Dan voelde ik de spanning in zijn lijfje; een boos, machteloos verzet. Als het klaar was veegde ik de tranen van zijn wangen, en hij deed, zo klein als hij was, hetzelfde bij mij.

Soms hield ik hem vast, een klein smurfje nog, en probeerde ieder blond haartje tegen mijn wang te voelen. Probeerde de geur van zijn schoongewassen peuterhuid voor altijd vast te houden. Ik had het gevoel dat ik van hem extra moest genieten.

Voor zolang het mocht duren.

-

Ik leerde er van, dat wel. Ik leerde wat échte liefde is. Wat échte opofferingsgezindheid is. Want geloof me, ik zou persoonlijk mijn eigen hart uit mijn borstkas hebben getrokken als het hem had geholpen.

Maar dat soort drastische acties bleken niet nodig. Alles kwam helemaal goed. Hij moest alleen nog even gaan groeien.

-

Een tijdje terug ging hij nog één keertje voor een botleeftijd-test. Dan wordt er een rontgenfoto van zijn handje gemaakt, omdat uit de hoeveelheid kraakbeen valt af te leiden hoe zijn skeletleeftijd zich verhoudt tot zijn chronologische leeftijd, en daaruit weer opgemaakt kan worden wat zijn groeiprognose is.

Gisteren kregen we de uitslag. Dude gaat weliswaar laat in de puberteit komen en zal zijn groeispurt ook pas laat krijgen, maar hij zal daarna ook veel langer doorgroeien. Wel tot zijn negentiende. En dan – dan wordt hij 1.84 :-)

-

Nu ga ik me geen zorgen meer maken. Ik heb wéér het gevoel dat ik van hem extra moet genieten - maar dan van het feit dat hij op mijn schoot past.

Voor zolang het gaat duren!

-

-

-

We worried about this child so much, a few years ago.

Sometimes, I would try to imagine what he would look like all grown up, and I would panic once I'd realize I just couldn't see his image in my head.

Sometimes, I'd have to hold him when blood was drawn or an IV was placed. I'd feel the powerless, angry resistance in his litlte body. When he'd be done, i'd wipe th tears off his face, and he'd do the same for me.

Sometimes, I'd hold him, and I'd try to feel every sinlge little blonde hair against my cheek. I'd try an soak up every bit of clean baby smell. I'd feel as if I had to really enjoy him. As long as I still could.
=
-
I learned a lot from that. About true love. About true sacrifice. Because trust me, I'd have ripped my own heart out of my body if it would have made sure he was allright.

Drastic stuff like that appeared unnecessary - he ended up just fine :-). Then, he just needed to start growing.


A little while ago he had to go for one more bone maturity test. They make an xray of his wrist, to see how his bone is developing, and from that they derive the maturity level of his bones compared to his chronological age. Then, they can extrapolate his end height.


Yesterday they called us with the results. Dude will enter puberty pretty late, and he will continue to grow until he's at least 19... but then he'll be 6 foot. tall.

I will now, finally, stop worrying about this boy. I will now enjoy the fact that he still fits on my lap. As long as I still can!