Fiene

En zo werd mijn kleine buurbaby een tijdje terug zomaar 1.

Ik zie me nog zo door het donker naar het huis van mijn buurvriendinnetje rennen. Even daarvoor belde Erwin: ' Nou, ze is er hoor!' Op de achtergrond eerst Monique: ' Komt ze? Vraag of ze komt!' En daarna de kraamverzorgster: 'Maar, wil je dan niet eerst even douchen?'

;-)

Toen begon het jaar om te vliegen. Ik knuffelde, speelde, bewonderde, wandelde rondjes met haar door het huis als ze kramp had en Mo er even doorheen zat, en zong liedjes voor haar - in het Volendams, want van het zangerige accent worden baby's rustig.

Maar ik maakte vooral veel foto's. Het hele jaar lang. Zodra ik kon. En oh, als ik een bloem kreeg vor iedere keer dat het kind naar me lachte, was mijn achtertuin de Keukenhof.

-

Voor haar eerste verjaardag heb ik ze af laten drukken in een heel groot (30x30) boek. Bijna alle portretten die ik van haar heb gemaakt, een heel jaar baby-igheid; van het hele kleine opgekrulde rimpelige frunnikje dat ze was tot de stoere ondeugende dreumes die me nu aankijkt, met haar grote blauwe ogen.

-

-

-

Monique was er blij mee. Ze moest ervan huilen. En daarvan ik dan ook weer, een beetje. Want wat gaat het toch snel, zo'n eerste jaar.

--

-

-

En wat is het altijd weer een eer om erbij te zijn.

-

-

-

And so, my little neighborbaby turned 1 a while ago.

It feels like it was yesterday when I ran across the street in the dark, towards that house. A few moments before, Erwin called: 'She's here!'

In the background, I heard Monique: 'Is she coming? Ask her if she'll come!' And then, the nurse: 'Hey! Should you not at least take a shower first?'

Hehehe.

Then, the year started flying by. I cuddled, played, admired, sang songs, walked through the house with that baby when her tummy hurt and her mommy was tired. But mainly, I took pictures. All year long. Whenever I could. And oh, if I'd get a blade of grass for every time that child smiled at me, my back yard would be Central Park.


For her first birthday I had them printed in a huge (12x12") book. Almost every portrait I shot of her; a year of baby-goodness, from the wrinkly little squirt she was to the tot with the mischievous grin she is now.

Mo loved it. It made her cry. Which then made me cry. Because, goodness - first years just pass you by so incredibly fast.

And it's always such an honor to be a part of it.