Warreme flippe mit butter in seuwker

Dit is de kleine bakkerij onder de dijk in Volendam waar de jongens iedere zaterdagochtend Volendamse broodjes met boter en suiker halen - in het Volendams, warreme flippe mit butter in seuwker.
P werkt op zaterdag. Mijn zus en ik waaien aan bij mijn moeder, zaterdagochtend vroeg. De jongste drie kinderen spelen, mijn moeder zet koffie, zus en ik praten bij, de jongens gaan naar de bakker en daarna ontbijten we met zijn allen. Iedere zaterdag. Altijd al. Het is een ritueel dat mijn week compleet doet voelen. Een moment van rust: het maakt niet uit waar ik was, dagen ervoor - Londen, Den Haag, Brussel, Parijs of gewoon mijn achtertuin. NU is het zaterdag. NU zit ik naast de potkachel in het huis van mijn moeder, met sterke koffie en mijn zus, en het weekend is begonnen.





Vroeger ging ík naar de bakker. En daarvoor mijn moeder. En daarvoor waarschijnlijk mijn oma. Want de bakkerswinkel, die zo klein is dat hij in mijn keuken zou passen, is er al sinds, nou ja, sinds mensenheugenis. Het ruikt er nog precies hetzelfde als toen ik daar stond, voor de toonbank, als klein meisje, te wachten op mijn warreme flippe. Erhangt een... zachtgele geur, van vanille en suiker en gist, die je met de beste wil van de wereld niet uit je broodbakmachine krijgt, hoe zeer je ook probeert. Het ziet er ook nog precies hetzelfde uit.

En terecht.


Sommige dingen kun je toch niet verbeteren.





This is the little bakery store right near the lake shore, in the town I grew up in. Every satuday the boys go there to pick up warm buns with butter and sugar. My sister and I meet up at my mom's house in the early morning. The youngest of the three kids play, my mom makes coffee, my sister and I catch up, the boys go to the bakery store and after that all of us have breakfast together. Every saturday. It's a ritual that makes my week feel complete. It's a feeling of quietness: it does not matter where life took me in the days before - London, The Hague, Brussels, Paris, or merely my own back yard. NOW it's Saturdaymorning. NOW I'm sitting next to the chimney in my moms house, with strong black coffee and my sister, and the weekend has started.

In the old days, *I* went to get hot butter-and-sugar buns. And before that, my mom. And way before that, my grandma, problaby. Because the bakery store, small enough to fit into my kitchen, has been there since, well, since the beginning of mankind, it seems. It smells exactly the same as when I was little. It's like a... yellow, thick smell of vanilla and sugar and yeast, that you can't get out of your home bread machine no matter how hard you try. The place still looks the same, too.

And rightly so.

Some things just cannot be improved.