Vol verwachting

Overal lopen dingen uit. Bloemen. Wilgetakken. Rietkragen. Alles. De wereld gonst van nieuw leven, er hangt een soort van opwinding in de lucht die aanstekelijk werkt, die je 's ochtends al voelt als je opstaat omdat je wakker wordt van het gekwetter buiten je raam. Als je 's avonds buiten zit en kleine vleermuisjes ziet vliegen. Als je jongvee door de weilanden ziet buitelen. Als de wind je haar versiert met roze bloesemblaadjes als je door het dorp fietst, een alsof je plagerig een beetje terecht wordt gewezen: zeg, je had je wel wat feestelijker mogen kleden, als je op kraamvisite gaat :-)

Als je goed kijkt, zie je overal kleine, achtergelaten bewijzen. Deze kwamen we laatst tegen, toen we een eind gingen wandelen:

Hij is van een reiger. Van een klein peuterreigertje, inmiddels. (Nee, dat weet ik niet zomaar zelf - Frankie leert me die dingen). En deze:




Die is van een houtduif. Het uitgehakte stukje lag er nog naast. Er nestelt overigens ook een setje houtduiven ergens onder ons dak; we horen ze en zien ze af en aan vliegen, maar weten toch niet helemaal precies wáár ze nou zitten.

Dit nest vonden we ook, onder een brug:




De mama en papa meerkoet zorgden samen voor hun vijf jongen. Eentje voerde eten aan. Eentje zwom met twee kuikentjes rond het nest, zichtbaar nerveus door onze aanwezigheid. Ik had natuurlijk mijn 40-150 mm lens weer niet mee. Aargh.

We lieten ze maar snel weer alleen.

Het is zo'n hoopvol seizoen, de lente, vind je niet?






Things are hatching. And growing. Everywhere. Flowers, willow trees, reed. The world buzzes with new life, and there's a certain excitement in the air that is infectious. You can feel it when you wake up at 6 in the morning because of the birds outside. Or when you sit outside in the evening and you see little bats flying by, catching bugs. Or when you see the shenanigans of baby cattle in the fields. Or when you bike through town and the wind decorates your hair with cherry blossom petals, as if it's trying to say, dude, you should've dressed up, we're having a baby shower here.

When you look closely, there's tangible proof everywhere. That blue egg, we found it when we took a walk the other day. It's from a blue heron. A little toddler heron, by now. (No, I don't know these things by heart. Frank does :-)).
That white one, it's from a wood pigeon. We also have a set of wood pigeons building a nest somewhere under our roof. We can see them fly back and forth, we can hear them, but we still haven't quite figured out where exactly they are.

We came across the coot nest under a bridge. There were a mommy and a daddy coot, and five babies. One adult fed three of the little ones, the other one took two of them swimming. We made them nervous, so I snapped a few pictures (why, oh WHY did I not have my 40-150mm with me? why?) and then we let them be.

It's such a hopeful season, isn't it?