Vandaag was de dag dan eindelijk daar. 'Draaien daar ook nog andere films?' informeert ze terwijl ik haar weerbarstige krullen in een staartje dwing. Ik leg uit dat we niet naar de film gaan, maar dat Kabouter Plop komt. 'Wat zijn dat dan voor poppetjes, mama? Mag je daar ook mee spelen?' Ik probeer duidelijk te maken dat we ze in het écht gaan zien, en ze knikt, maar ik zie aan haar gezichtje dat ze het maar vreemd vindt, allemaal.
Eerst halen we Tante en Linde op, en dan gaan we naar Bussum.
We zijn aan de vroege kant , dus drinken we wat in de foyer. Zwarte muren, witte gordijnen, kroonluchters. 'Het lijkt hier wel een kasteel', fluistert Linde. Heel stil blijft ze op haar stoel zitten, want zo'n nieuwe omgeving vindt ze best een beetje eng. M rendt vrolijk rondjes.
Die voelt zich prima thuis in kastelen.
De meiden kletsen wat bij...
... en naarmate de ruimte volloopt met nog meer kindjes en mama's en papas' en geroezemoes, vindt Leentje het ineens toch wel een beetje spannend.
Dan gaan de deuren open. We gaan naar onze stoelen, een prachtige plek bovenin het kleine theater. Ze zit naast me en kruipt tegen me aan. Allemaal lichten, en wat zitten we hoog... Op de achtergrond spelen Kabouter Plop liedjes. 'Mammie?' vraagt ze. "Waar komt nou de film? ' 'Er komt geen film liefje', leg ik nog een keer uit. 'Kabouter Plop komt. Daar, achter dat grote gordijn'. Ze draait haar gezichtje naar het toneel, en ineens zie ik het kwartje vallen. Haar mond valt open en ze kijkt me aan.
KABOUTER PLOP!
KOMT!
HIER!
Als de lichten uit gaan en het intromuziekje klinkt, gaat ze ineens van weeromstuit staan. Ze klapt in haar handjes, haar ogen groot, en dan ineens, dan zijn ze daar! Op het toneel! Vlak voor haar neus!
De rest van de voorstelling is een waas. Ze danst, springt, draait, zingt en schreeuwt. Ze zit helemaal in het verhaal, en door al die opwinding en de luide, vrolijke muziek heeft ze zoveel feest in haar lijfje dat ze niet meer weet waar ze het zoeken moet. Alles aan haar beweegt, behalve haar blik, die aan het toneel lijkt vastgekleefd.
Oh, ze is zó ontzettend blij. Haar wangen zijn rood, ze klapt zo hard ze kan in haar handjes. En zoals altijd als een van mijn kinderen ergens zo van geniet, staan de tranen in mijn ogen.
Zij kijkt naar Plop.
Ik kijk vooral naar haar.
Aan het eind, als de Kabouterdans door de zaal klinkt, mag ze Kwebbel een handje geven. Op het toneel. De magie van dat moment glanst nog lang na; nog als ze in de auto zit, met haar nieuwe Kwebbel-muts op.
Linde wordt vooral heel móe van kabouters.
Bij McDonalds eten we patatjes, en daarna rijden we Tante en Linde weer naar huis. Meezingend met onze - ook nieuwe - Plop cd. Zo hard we kunnen.
Wat een leuke, leuke dag.
3 reacties:
'En zoals altijd als een van mijn kinderen ergens zo van geniet, staan de tranen in mijn ogen.'
ik heb het soms zelfs als ik (veel) andermans kinderen zó zie genieten... erg hè ; ) schiet soms al vol als ik K3 live *kuch* op tv zie met een zaal vol genietende kindjes...
klinkt als een supersuperdag. plop. genoteerd ; )
ja het was echt leuk, voor Linde was het allemaal wel erg spannend....Groetjes Marleen
Superlief verhaal! Heerlijk hoe kinderen zo vol overgave kunnen genieten. Een heel lijfje dat meebeweegt, ik zie het voor me.
Isa heeft het er trouwens ook altijd over, of het dan echte mensen zijn, of niet. We zijn toen ze 4 of 5 was eens naar Sesamstraat, the musical, geweest. Dat vond ze toen ook helemaal geweldig. Wel raar dat ze er 'echt' waren. Maar niet zo raar, want het waren de Amerikaanse figuren. De afgelopen keren in het theater was Isa ook steeds maar bezig of het echte mensen waren, of ze verkleed waren, hoe dat dan zat met het decor, hoe de olifant van Nijntje nou kon rijden, wie ik de mooiste vind, etc. Ze kletst je de oren van het hoofd tijdens zo'n voorstelling. Gek kind!
Morgen ga ik met Lotte naar een balletvoorstelling. Dat wilde ik eigenlijk met Isa doen, maar het leek haar niet leuk. Lotte wel, dus dan gaan wij samen en ga ik een andere keer met Isa naar de bioscoop (heb ik ook nog nooit van mijn leven gedaan, met eigen kind naar de film). Heb er nu al helemaal zin in!
Een reactie plaatsen