Kleine strandjutters

We gingen wat leuks doen, en bij de woorden 'wat leuks' riepen ze bijna in koor: 'Gaan we dan naar het strand???' Wie zijn wij om tegen unanieme beslissingen te protesteren :-)

Het was heerlijk langs de vloedlijn. De zon deed het water schitteren. P liep voor ons uit, ik liep helemaal achteraan - een opstelling die we bij wandelingen instinctief aannemen en die ervoor zorgt dat alle drie de kinderen zich ten alle tijden tussen ons in bevinden. Ze weten dat ze niet voor papa en niet achter mama mogen, maar dat ze daartussen de vrijheid hebben om te doen wat ze willen.

En dat deden ze ook.

Robin en Marleentje dartelden om elkaar heen, zochten schelpen, garnalen en krabbetjes, zingend, dansend, kletsend, zijn armpje zo nu en dan beschermend om haar heen; bijna echt als de tweeling waar ze tegenwoordig zo vaak voor worden aangezien.
Frank bleef bij zijn vader, en eenmaal bij de pier aangekomen dwaalde hij af. Frankie is iemand die zijn energie heel erg krijgt van andere mensen; hoe drukker het om hem heen is, hoe drukker hij wordt. Om tot rust te komen zondert hij zich af. Hij dwaalt, zoekend naar kleine visjes en lege kreeftenscharen, klimmend over de rotsen, en verdwijnt in zijn eigen gedachten. Een half uurtje in het water staren, en hij komt terug als een ander kind. Rust in zijn staalblauwe ogen.

Wij dronken ondertussen een glas rosé in de zon, P en ik, keken naar ons drietal en besloten dat het leven toch écht

heel

erg

goed

was.
En toen gingen we naar huis.
Met bruinverbrande, zanderige kinderen en een ernstig geval van de-zomer-in-ons-hoofd.




We wanted to do something fun, and when they heard the words 'something fun' the three of them collectively asked: 'so are we going to the beach?' Hey, who are we to protest such a unanimous decision.

It was so nice at the shore. The sun made the water sparkle. P walked ahead of us, I walked all the way at the back - a set up we sort of instinctively get into every time we take the kids walking or hiking. It ensures that all three of them are somewhere between us at all times. They know they can't fall behind mommy and they can't get ahead of dad, but between us, they are free to do as they want.

And they did.

Rob and Marlena fluttered around, looked for sea shells and shrimp, singing, dancing, talking, his arms protectively around her shoulders at times; almost as the twins they are so often mistaken for nowadays.
Frank stayed with his dad, and when we got to the pier, he took off. Frankie is the type of person who gets his energy from other people. The more crowded his environment is, the more hyper he gets. To get himself together, he needs solitude. He wanders off, looking for empty lobster claws and drift wood, climbing rocks, and disappears in his own thoughts. Half an hour of staring at the water and he comes back as a different child. Peace and quiet in his steel blue eyes.

In the mean time, we drank a glass of wine in the sun, P and I. We watched our three sweet, sweet children all doing their own thing and decided that

life

is

very

good

indeed.
And then we went home.
With sandy, tanned kids and a serious case of summer-on-our-minds.