Spreekbeurt

Vandaag moet Frank zijn spreekbeurt houden. Ik vind het wat hoor, een spreekbeurt van 15 (!) minuten voor een joch van 9, maar hijzelf had er hardstikke zin in. Hij heeft er geen problemen mee om in het middelpunt van de belangstelling te staan en bovendien is hij het type dat ijs verkoopt aan eskimo's als het moet.

Hij wist al meteen waar het over moest gaan: Dingen Vinden. Hij heeft het zorgvuldig voorbereid, samen met zijn vader, maar eerlijk is eerlijk, hij deed het meeste gewoon zelf.



Druk stond ie te oefenen gisteravond: 'Ik ben Frank en mijn spreekbeurt gaat over Dingen Vinden'. Zijn metaaldetector moest mee, en alle botjes, flesjes, paarden- en koeienkiezen die hij heeft gevonden, het stuk meteoriet, het vogelskeletje waar hij zo zuinig op is, het Toetanchamon beeldje dat ik voor hem meenam uit Cairo, alle oude munten die hij heeft opgegraven. En zijn munten-opzoek-boek en zijn boek over mummies.




Vol vuur stond hij aan me te vertellen hoe hij altijd zoekt in de modder als de sloten worden uitgebaggerd, dat mummies soms wel 5000 jaar oud zijn, hoe hij in de Moezel een kies vond die-misschien-wel-van-een-dinosaurus-was en hoe zeeeën ooit zijn veroorzaakt door meteoriet inslagen. Vonken schotne in zijn ogen, zijn wangen werden rood - het is echt geweldig om een kind te zien vertellen over zijn grote passie. Met het grootste gemak kletste hij een kwartier vol.

Ik werd er blij van.




Om zes uur stond hij naast zijn bed. Dan kon hij nog één keertje oefenen, en dan kon ik zijn favoriete overhemd strijken. Toch wel een beetje zenuwachtig, toch wel een boel zenuwachtig, ging hij naar school. Al zijn spullen in een tas en de stapel mummie-kleurplaten die hij aan het eind ging uitdelen onder zijn arm.

Het gaat helemaal goedkomen, met die spreekbeurt. Ik kan stiekem niet wachten tot ie weer thuis is!



~Update: HIJ HAD EEN 8!


Today Frank has to do his presentation at school. I have to say I secretly thought a 15 minute interactive presentation was a lot to ask of a 9 year old, but Frank wasn't worried about it at all. He doesn't mind being the center of attention, and besides, he's the type of guy that would sell ice cubes to an Eskimo if he had to.

He didn't have to think about a subject: he wanted to talk about Finding Stuff. P and I helped him prepare, but he did most of it himself.

He spent yesterday evening practicing: 'I am Frank, and my presentation is about Finding Stuff'. His metal detector had to come to school, of course, and all the bones, bottles, horse and cow teeth he ever found, the little bird skeleton he is so proud of, the Tutankhamen statue I brought him from Cairo, all the old coins he dug up. And, of course, his coin and mummy books.

Filled with enthusiasm he stood there, telling me how he always digs through the mud whenever the ditches in the fields are cleaned out, how mummies can be over 5000 years old, hoe he found a tooth in the Mosel river that may very well come from a real dinosaur, how some oceans have come from meteors that hit the earth. There was fire in his eyes, his cheeks got all rosy - it is so cool to watch a child tell you about their passion. he easily made it to 15 minutes. it made me happy.

He got up at 6 this morning,so he could practice just once more and so I could iron his favorite shirt. By the time he went to school, all his stuff packed up and the mummy-coloring pages he's going to hand out stuck under his arm, he was getting a little nervous. A lot nervous.

He's gonna be fine though. He'll rock the presentation. I so can't wait to hear all about it.