Pfffffff

Doorgaans klaag ik niet gauw. Ik ben er gelukkig best goed in om de dingen te nemen zoals ze zijn en van iedere situatie de zonnige kant te zien. Maar er is een fijne grens tussen optimisme en realisme - vandaag was gewoon echt naadje.

We gingen weer nergens heen, want Rob bleef maar overgeven en was gewoon ontzettend beroerd. P was ziek. (P, als je dit leest, ik hou van je schat, maar als je nog een keer ziek wordt moet ik je helaas laten ombrengen. Kusje!).
Ik heb mijn dag doorgebracht met een ziek kindje op mijn schoot, af en toe naar het raam kijkend, maar buiten was het één grote wazige sneeuw- en zandzooi. Ik ben de afgelopen 48 uur nauwelijks buiten geweest, niet écht buiten, en alhoewel er geen grotere huismus bestaat dan ik kwamen vanmiddag de muren gewoon op me af.


Gelukkig kwam het vanavond toch nog goed. We hebben ontzettend lui gedaan en spare ribs besteld (oooooh er gaat niks boven bezorg-eten, echt waar), en buiten in de tuin hebben we in de sneeuw een vuurtje gemaakt. Gewoon, voor het leuke. Gewoon, omdat we daar zin in hadden. Gewoon, omdat de geur, de warmte en de kleur van een houtvuur alle intwee dagen opgebouwde frustratie weer doet smelten.


Weet je wat, volgende week gooien we Pasen gewoon in de herkansing.





Usually, I do not easily complain. I take pride in the fact that I am pretty good at seeing the sunny side of every situation and making the best of what's thrown at me. But there's a fine line between optimism and realism and today - today sucked.

Today was the second day of Easter here (it's a 2 day thing), but we didn't go anywhere, because R was still really sick. He kept throwing up and running a fever. P got sick too. Not nearly as sick as R-meister, but P took it like a man, and that's all I'm gonna say about that. [[[Honey, if you read this, I love you, but don't ever get sick again, or I may have to have you assassinated. Smooches!]]]
I was in my living room, holding a sick kid, occasionally glancing at the windows, where I saw nothing but a blur of sand, snow and slush. I haven't really been outside for oh, 48 hours or so, and although I'm the biggest hermit on the planet, the walls seemed to be coming at me by the end of the day.

Luckily, things ended well tonight. We were lazy and ordered in food. Oh, I love ordering in food. And we made a wood fire in the back yard, in the snow. Just because we felt like it. Just because it was fun. Just because the smell, the warmth and the color of a wood fire melts away even the last bit of frustration built up in the past two days.



We'll just have to give Easter a second chance next weekend.