Lunch

Sinds een paar weken neem ik steeds vaker mijn eigen lunch mee, op de dagen dat ik naar kantoor moet. In het begin was het vooral gemak als ik wist dat ik onderweg zou zijn tijdens lunchtijd, want benzinestation-broodjes begonnen me tegen te staan. Te zout, niet vers, te ongezond. Dus maakte ik zelf mijn sandwiches: bruin brood, plakje geroosterd spek, surinaamse eiersalade, blaadje ijsbergsla. Of een tortilla, opgerold met sla, smeerkaas en ham. Of, of, of - de mogelijkheden zijn eindeloos.
Al snel werkte een stuk aluminiumfolie niet meer goed, en deed ik mezelf een collectie schaaltjes en doosjes kado. Toen was het hek van de dam :-)

Steeds vaker kook nu ik expres wat extra, vooral als het gaat om dingen die toch in 1 pan kunnen: soep, stamppotten, pasta's, rijstgerechten. Een lunchportie gaat dan in een schaaltje, voor de volgende dag op mijn werk. Erbij een extra kommetje met een bijgerechtje, doorgaans wat 'groens': plakjes komkommer, of een kleine salade met wat dressing, of een portie gesneden fruit.
In de magnetron op kantoor warm ik mijn hoofdgerechtje op, tussen de middag. In het begin werd er nog wat lacherig gereageerd op mijn lunchtrommeltje door de mannen om me heen, maar inmiddels wordt met argusogen gekeken naar mijn lasagne met verse geraspte kaas erover en de salade met olijven, of de kip pesto met penne rigate en broccoli, of de taco met gehakt en tomatensalade. Toegegeven het is nog lang geen Bento kwaliteit (zie hier, en hier), maar ik ben aardig op weg, al zeg ik het zelf.

Eigenlijk heeft het alleen maar voordelen. Het blijkt bijvoorbeeld een hoop geld te schelen, je eigen lunch meenemen.
En, ik vind stiekem mijn eigen maaltijden veel lekkerder dan de kroketten, het diepvriesbrood en de voorverpakte vleeswaren van de kantine.
En, het is gezonder.
En, ik hang niet aan de openingstijden van het bedrijfsrestaurant - ik kan lunchen wanneer ik tijd en/of honger heb.
En, ik vind het een prettig idee dat ik veel minder afval veroorzaak. Niets gaat verloren, er wordt geen eten weggegooid, maar ook alle verpakkingsmaterialen worden 's avonds gewoon weer afgewassen in afwaswater dat ik tóch al nodig had voor de rest van de vaat. Geen plastic bekertjes, geen folie, geen pvc broodbelegbakjes in de vuilnisbak. Als ik denk aan wat dat op jaarbasis scheelt, geeft me dat een goed gevoel.

Maar het belangrijkste is misschien nog wel het idee van... nou ja, van goed voor jezelf zorgen. Van een beetje thuis zijn. Van genoeg waarde hechten aan jezelf om bewust pauze te nemen en je lichaam te voeden met iets goeds.

Kijk, dit was mijn lunch van vandaag: een kom zelfgemaakte groentensoep (het lijkt een pannetje, maar het is de maat van een flinke soepkom), een schaaltje witte druiven en een bananen/chocolade sultana.



En daar beneden is mijn lunch voor morgen: cherry tomaatjes, sla, alfalfa en mozarella, met een basilicum vinaigrette.

Van mij.
Voor mij.
Met liefde.







For a few weeks now I've been bringing my own lunches to work more and more often. It started out as a convenience thing for thee days I knew I'd be on the road at lunchtime. I was getting tired of gas station sandwiches. Too stale, too processed, too unhealthy. So I started making my own. Like, whole wheat with roasted bacon, lettuce and fresh spicy egg salad. Or a tortilla, rolled up with lettuce, cream cheese and ham. Or, or - the possibilities are virtually endless, of course. Pretty soon a piece of tin foil to wrap it in didn't work anymore, so I bought myself a whole collection of cute little containers. That was what cut me loose :-p.

Now, I make it a point to cook a little extra, especially when its one-pot-meals: soups, stews, pasta dishes, stir fries. I store one lunch portion in a container for th next day, and sometimes I freeze an extra one. I made little containers of side dishes, too: slices of cucumber, or a little salad with some dressing, or portions of cut up fruit. In the micro wave at the office I heat up my 'main course', at lunch time. At first, the guys I work with kinda laughed at all my pastel shaded tupperware. Too girly. Lately, however, I see them eying my lasagna topped with fresh grated cheese & salad with olives, or my pesto chicken with pasta and broccoli, or my taco with ground beef and tomato salad. Granted, we're not talking Bento quality yet (see here, and here), but still :-)

It seems to have a bunch of added benefits as well. I've been saving a surprising amount of money, for example.
And, I like my own cooking much better then the thawed bread, suspicious lunch meats and luke warm grilled cheese sandwiches from the company restaurant.
And, it's healthier.
And, I'm no longer stuck to restaurant opening hours. I can have lunch whenever I'm hungry and/or whenever I have time.
And, I am loving the idea of causing less trash. Nothing is wasted, no food is thrown away, but also all containers I am using as washed in the evening in water I needed for the dishes anyway. No saran wrap or styrofoam or plastic is tossed. When I think of the pile of waste I am not causing in say, a year, it makes me feel pretty good about that whole carbon footprint deal.

But the most important thing is the sense of... well, of taking care of yourself. Of being home a little. Of valueing yourself enough to consciously take a few minutes out of your day and nourish your body with good quality food.

The picture above was my lunch of today: a bowl of home made vegetable soup, a hand full of white grapes and package of banana crackers. This is my lunch for tomorrow: cherry tomatoes, mozarella, bean sprouts and lettuce, with a basil vinaigrette.




From me.
For me.
With love.