Nou, mensen, het was leuk jullie gekend te hebben.

Na het hele gebeuren met de aanloop-kat, die toch echt ergens een huis blijkt te hebben ook al heeft niemand haar gezocht, vond ik dat Silver toch ook maar een bandje met een adreskokertje om zijn nek moest. Want, Sil is ook een buitenkat, en alhoewel hij tot nu toe altijd binnen drie seconden weer binnen is, zou het toch heus zomaar kunnen voorkomen dat ook hij een keer in iemand tuin bij de deur zit te bedelen en dan wordt aangezien voor een zwervertje.

Ja, ik weet het, ik kan hem ook laten chippen. Maar daarvoor moet ie naar de dierenarts en daarvoor moet ie dan weer in dat kanntemandje en, nou ja, een deel van het leven is dat je weet wanneer je te hoog inzet, niet waar. Een bandje dus. Een kek blauw geval, uitgezocht door de jongens.

Sil is een lief beest. Meestal. Maar het punt met katten is - het is allemaal lol en lachen en zo, totdat je ze wat om wilt doen. Dan is het oorlog. Ieder voor zich. Red je eigen hachje.
Dit keer kwam ik er realtief onbeschadigd vanaf, dat wel, mede door de grote hoeveelheden geraspte kaas die Frank hem bleef voeren - Sil's ultieme traktatie.

Maar toen.

Toen stond ik klaar met mijn camera om een foto te maken van Silver en zijn nieuwe blitse mode- accessoire, en toen keek hij naar me op. En toen wist ik het.


Mijn dagen zijn geteld.




After the whole thing with the stray cat, who does actually have a home somewhere although no one claimed her, I decided Silver needed a collar with an address holder. Because, Sil is an outside cat too, and although he never stays outside for longer then absolutely necessary, who knows, he may end up on someone's back yard some day and someone may mistake him for a stray, too.

Yes, I know, I could, technically, have him chipped, too. But that would require him to go to the vet, and that would require him to be put into that cat transportation basket, and well, part of life is to know when you gotta quit.
So, a collar it was. A hip blue contraption, picked by the boys.

Sil is a friendly animal. Usually. But the thing with cats it, it's all fun and games until you try to put something on them. Then, all bets are off. War, baby.
I did, honestly, get away relatively unharmed this time, thanks to Frank who kept feeding the beast string cheese -Sil's ultimate comfort food.


But then.

Then, I was ready, camera in hand, to take a picture of Sil and his rad new fashion accessory. And then he looked up to me. And then I knew it.


Destruction is imminent.