Dag Snuf

Ineens overleed ie deze week, ons kleine konijntje Snuf. Toen de kinderen 's ochtends naar school gingen, bleek al dat het niet goed met hem ging. 'Zeg maar even dag tegen Snuffie', zeiden we tegen ze, want we wisten dat het niet lang meer zou duren, en aan de serieuze blikken in de ogen van de kinderen zag ik dat ze dat haarfijn aanvoelden.
P en ik hebben Snuf toegedekt met stro en doeken, in zijn hok, zodat hij warm en comfortabel zou blijven.
Even later was hij er niet meer.

Snuf was op zijn minst al acht. Da's best oud, voor een konijntje. Hij was een aanlopertje. Frank heeft hem gevonden. Ik zie ze nog zo aankomen: P, op zijn zwarte opoefiets, met achterop Frankie, met in zijn arm een grijs konijntje dat wonderbaarlijk kalm bleef, in aanmerking genomen dat hij zich op een fiets bevond, in de armen van een luid zingende tweejarige peuter.
Snuf woonde sinds die dag in de tuin. Zijn hok was open - het gaas was eruit. Als hij weg had gewild, had dat zó gekund, maar dat wilde hij niet. In de loop der jaren werd hij wat mottiger, en wat magerder, maar zodra er een kind in zicht kwam, stak hij nieuwsgierig zijn koppie buiten zijn hok.

Het verdriet van de kinderen was intens. Hij was er tenslotte hun hele leven al.

Ik was verdrietig om Snuf, maar vooral verdrietig om al dat verdriet. Ik ben ook echt even klaar met huisdieren. Als we ooit, naast Sil, nog een dier aan ons gezin toevoegen, moet dat er eentje zijn die héél oud wordt.
Want dit soort kinderleed, daar kan ik echt niet tegen.


Suddenly, he died this week, our little bunnierabbit Snuf. When the kids went to school in the morning, things didn't look right. We told them to say goodbye to Snuf, because we just knew this was going to be the end of him. I knew by the serious looks in the children's eyes that they were completely aware of what was going on.
P and I covered Snuffie with blankets and straw, to make sure he was warm and comfortable. A little while later, it was over.

Snuf must have been at least eight. Which is quite old, for a bunny. He was a stray. Frank found him. I vividly remember that - P on his old black bike, with Frankie in the kiddy-seat, holding a rabbit hat stayed remarkably calm, considering the fact that it was transported on a bike in the arms of a loudly singing two year old.

Ever since that day, Snuf lived in the back yard. His pen was open, the netting was taken out. He was in essence a wild animal, and he could have left if he wanted to, but he chose to stay with us. Through the years he got a bit... mothy, and a bit skinnier, but every time someone walked by, he stuck his head out of his pen to check things out.

The sadness of the kids was intense. Snuf had been there all their lives.

I was sad about Snuf, but also sad about their sadness. I am so done with pets right now. If we ever choose to add an animal to our family, besides Sil of course, it needs to be something that will live a long, long time.
Because man, this kid-grief stuff, I really don't deal with that well.