Buurvriendin

Zondagmiddag. Ik rommelde een beetje in huis, nam me voor om van alles te gaan doen en begon ook aan van alles (daar ben ik zo goed in, in beginnen :-P ).
P was weg, de jongens waren vissen, en M was niet in een gezellig bui. Eigenlijk kon ik mijn draai niet zo goed vinden.

Ineens gaat de deur open.

[denk muziekje]

is het een vogel
is het een vliegtuig
nee dat iiiiiiiiis het niet

het is mega-buurvrouw

die je in de keuken ziet...



Ja, die van de stoofpeertjes. Maar nu met een heel bord vol toastjes met roomkaas, zalm en kappertjes.




Die had ze gemaakt, want het leek haar dat ik daar wel trek in zou hebben, en toen kwam ze ze brengen, want het leek haar dat ik wel een lunch kon gebruiken, en toen zette Rob snel koffie voor ons, en toen zaten we zomaar twee uur te praten.


Ik zei het toch.

Het wordt tijd dat ze een cape gaat dragen.


Sunday afternoon. I was messing about the house, thinking about doing all sorts of stuff and starting all sorts of stuff (I am so good at starting stuff :-p) . The boys were gone, P ws gone and M was not in a good mood, and I didn't quite know what to do with myself.


Suddenly the door opened.

[think movie music]


Was it a bird?
Was it a plane?

No, it was superneighbor.

Yes, the one of the cooked pears, but this time she showed up with a plate full of toast, cream cheese, smoked salmon and little green bits I don't know the English word for. She made them becuase she thought I'd like them, and then she brought them over when she thought I could use some lunch. So I had Rob make us coffee and we just sat and talked for oh, two hours or so.


I told you.

It's time the woman starts wearing a cape.