Peren

Het is koud, hier rond het kleine huis achter de grote kastanjeboom. Het is koud omdat we a. richting de winter gaan, b. dit nou eenmaal Noord-nederland is en c. omdat het kleine huis achter de grote kastanjeboom helemaal aan de rand van het dorp staat. De snerende oostenwind van de afgelopen dagen komt aanzeilen over de weilanden en heeft de zijkant van het huis met ijs bedekt. Van de week kwam een vriend van P 's avonds langs voor koffie. Uit IJmuiden kwam ie, op zich niet zo ver hier vandaan. '[CENSUUR] [CENSUUR] [CENSUUR], wat is het hier [CENSUUR] koud', zei hij toen hij binnenstommelde.
P's vrienden blinken niet altijd uit in subtiele woordkeus.

Gisteren ging ik even naar buiten. Naar het dorp fietsen met Rob en Leentje. Van al dat binnenzitten word je niet beter. Wel chagerijniger, maar niet beter. Een beetje buitenlucht kon geen kwaad, leek mij. Dat had ik mis. Mijn hemel, ik dacht dat ik nooit meer zou stoppen met bibberen. Toen ineens kwam buurvriendin binnen.

Buurvriendin kan koken. Ze kan echt heel goed koken. Niet zoals ik, zo van laat-ik-eens-wat-willekeurige-ingredienten-door-elkaar-gooien-en-als-iedereen-blijft-leven-noemen-we-het-een-succes, nee, buurvriendin weet wat ze aan het doen is. Af en toe maakt ze stoofperen. Ik maak nooit stoofperen. Ik koop ze bij de groenteboer. Stoofperen vind ik intimiderend. Er zijn van die gerechten waar je gewoon niet aan moet beginnen; Hachee valt bijvoorbeeld in die cagerorie, en zelfgedraaide gehaktballen, en stoofperen. Dat soort dingen moet je overlaten aan moeders, en oma's en buurvriendinnen.

Hoe dan ook. Als buurvriendin stoofperen maakt, komt ze een schaaltje brengen. Zo'n tupperware schaaltje, want mensen die zo kunnen koken hebben ook altijd tupperware schaaltjes. Nu kwam ze ook, met een bakje vol dokerrrode zaligheid. Ze maakt haar stoofperen met suiker en kaneel en heel veel Crème de Cassis. Hoe lang ze ze ook laat stoven, ze blijven toch altijd enigszins alcholisch.

Kijk.

Daar word je dan weer wél beter van.



It's cold, around the little house behind the large chestnut tree. It's cold because a. it's almost winter and b. this is Northern Holland after all, and winter in Northern Holland is Not For Sissies and c. the little house behind the large chestnut tree is way out on the edge of the village. The wind that came howling across the fields in the past few days covered the side of the house in ice already. The other day, one of P's friends came over for coffee. He lives about 30 minutes from here. '[CENSORED] [CENSORED] [CENSORED], it's [CENSORED] cold here', he said when he stumbled through the door.
P's friends are not always subtle in their choice of words.

Yesterday I went outside. I biked to town with R and M. All that sitting inside does not make one feel better. Crankier, yes. Better, no. A bit of fresh air would do me good, I figured. I was wrong. Man, I thought I'd never stop trembling again. Then, neighbourfriend came in.

Neighbourfriend knows how to cook. She really knows how to cook. Not like me, the lets-throw-some-ingredients-together-and-if-no-one-dies-we'll-call-it-a-success type of way, but that way in which people actually know what they're doing. Every once in a while she makes cooked pears. (A very traditional Dutch thing, I think).
I never make cooked pears. I buy them at the deli shop. Cooked pears intimidate me. There are some recipes you should just stay away from: beef and onion stew, hand-minced meat balls, cooked pears. That type of thing should be left to moms, grandmothers and neighbourfriends.


Anyway. When neighbourfriend cooks pears, she always brings me a bowl. A Tupperware bowl, because people who know how to cook like that always have Tupperware bowls. She brought me a Tupperware bowl of burgundy colored goodness. She cooks her pears with sugar and cinnamon and lots and lots of cherry gin. No matter how long they've been on the stove, they always remain just a tad bit alcoholic.

There.

That does make a person feel better.