Parels

Jaren geleden kreeg ik deze parelketting van P's moeder. Hij was van háár oma geweest. Oma Anne, uit Friesland.

Ze zijn vuil. Heel erg zelfs, maar ik durf ze niet meer in een sopje te zetten, want ik ben bang dat het touwtje het begeeft. Ze zijn ook nep. Hier en daar bladdert de verf eraf. Ze zijn me er niet minder om. Ze zijn prachtig; ze zijn ongetwijfeld het beste wat Oma Anne of iemand die veel om haar gaf, zich kon veroorloven, volgens mijn schatting ergens waarschijnlijk tussen 1910 en 1920.

Ik weet weinig tot niets van Oma Anne, de overgrootmoeder van P. Ik weet dat ze de man van haar dromen had ontmoet en zich met hem had verloofd. Dat hij toen verongelukte. Dat ze alsnog is getrouwd, daarna, en kinderen heeft gekregen waarvan er eentje de opa van mijn man was. De overgrootvader van míjn kinderen.

Ze stierf toen P heel klein was. Hij kan zich vage flarden van haar herinneren. Ze heeft nooit kunnen weten, nooit kunnen vermoeden dat haar leven en dat van mij zich ooit, in een verre toekomst die ze niet zou meemaken, zouden kruisen door de parelketting die ik van haar kleindochter kreeg.

Ik weet niet wanneer ze de ketting heeft gekregen. Of waarom, of van wie. Van haar verloofde? Van haar man? Va haar kinderen? Was ze er blij mee? Droeg ze hem vaak? Wat was ze voor vrouw? Wat waren haar dromen, haar ambities, wat maakte haar gelukkig? Haar leven moet zo anders geweest zijn als dat van mij, maar ook weer niet, want we hebben allebei kinderen op de wereld gezet, en dat schept een universeel begrip tusssen vrouwen van alle tijden.

Ik draag haar parels af en toe. Bij mijn zwarte jasje soms, als ik naar mijn werk moet.

Zij en ik. Verschillende eeuwen. Twee levens die elkaar volledig zijn misgelopen. Verbonden door een parelketting van bijna honderd jaar oud.




Years ago, my mother in law gave me this pearl necklace. It belonged to her grandmother. Oma Anne, from Friesland, a province way up on the north of Holland.

They're dirty, these pearls. Very much so. But I'm afraid to clean them. I think the string would not survive.
They're fake, too. Little bits of paint have chipped off here and there. I don't like them any less for it; they're beautiful, and they are without a doubt the best that Oma Anne, or someone who loved her, could afford back in the day, somewhere between 1910 and 1920, according to my best guesstimate.

I know little to nothing about Oma Anne, P's great-grandmother. I know she met the man of her dreams, and got engaged to him. He then died from an accident. I know she did marry, after that, and had children, one of which was P's grandfather. The great grandfather of my children.

She died when P was very little. He remembers a few vague images of her. She never knew, she never could have suspected that her life and mine would cross, some day, in a distant future she would not see, through the string of pearls her granddaughter gave me.

I don't know exactly when she got the necklace. Or why, or who gave it to her. he fiancé? her husband? one of her children? Was she happy when she got it? Did she wear it a lot? What kind of woman was she? What were her dreams, her ambitions, what made her happy? Her life must have been so different from mine. And in another way, so the same - we both put children in the world, and that creates a deep, common understanding between women of all times.

I wear her pearls regularly. Like with my black suit, to work.

She and I. Different centuries. Two lives that completely missed each other... connected by an almost 100 year old pearl necklace.