Ondertussen stroomt onze brievenbus, of Rob's brievenbus beter gezegd, vol met lieve dingen.
Lieve kaartjes. Lieve woorden.
Deze kaboutertjes kwamen van Patricia:
Er zat een kaartje bij, het kaartje hierboven, waarin ze schreef dat ze ze voor hem had gemaakt, en dat ze ze opstuurde zodat ze voor hem konden zorgen, en dat er allemaal liefde en kusjes inzaten, die ze dan door konden geven.
Rob was gefascineerd door dit idee. De kaboutertjes werden de hele dag meegedragen, en gisteravond moesten ze voor zijn bed staan. Want, dan kon 'niemand mijn adem weghalen, mam, want zíj staan ervoor, want ze zijn wel klein, maar ze zijn teovallig wél magisch'.
De hel nacht sliep hij door. Hij hoestte een beetje, maar ik hoorde het op tijd en met wat extra ventolin werd hij er niet eens wakker van. Vanochtend kwam ie trots naar beneden, met zijn kabouters: 'Ik zei het toch. Het werkt!'.
Ja.
Dat denk ik ook :-)
R's doing better. He's visibly lost weight, again, but his breathing is improving, He even went to school. That was very exhausting, but there were so many fun Saint Nicholas things going on... we didn't want to withhold that, you know?
In the mean time, all sort of sweet things are entering our mail box. R's mail box, i should say. Sweet cards. Sweet words. Sweet gestured.
The gnomes above were made by Patricia. She wrote a card with it that said she made them especially for R, filled them them love and kisses, and sent them to him so they could take care of him. R was fascinated by this idea. He carried them around all day, and in the evening, he put them in front of his bed. 'No one can steal my breath now. Because, these are little, but they are also magical.'.
He slept like a baby. He coughed a little, but I heard it in time and gave him some ventolin and he didn't even wake up from it. This morning he came downstairs, holding his gnomes: 'they work. I told you they'd work'.
Why, I think they do.
7 reacties:
Oh gut, wat lief zeg! Ik zit het met tranen in mijn ogen te lezen. En ja, natuurlijk werkt het :-)
Je bent een topper Robin!
Ik voel me wel vereerd dat je er een heel logje over hebt gemaakt hoor *bloos*
Oh, dat is lief van Patricia! En wat fijn dat het zo'n goed gevolg heeft gehad! Super!
Wat een prachtige kaboutertjes! Heb je daar een handleiding voor, Patricia?
En natuurlijk wens ook ik Robin heel veel beterschap. Wat een dapper kind heb je toch! Al kan ik me niet zoveel bij astma-aanvallen voorstellen, ik heb het (gelukkig) nooit van dichtbij meegemaakt.
Maar hij boft toch maar met zulke lieve ouders als jullie hoor!
Very sweet. Friends are the best, aren't they? Here's to magical little fellows who keep away the nasties...
Wat superlief van Patricia (ik ken haar niet, maar ik vind het echt geweldig!) en wat is het toch heerlijk dat vertrouwen van kinderen dat dan ook waarheid wordt.
Hopelijk duren de wonderen van de kabouters voort.
Groetjes Angelique H.
Als je er zelf in geloofd, en ook vooral 'in jezelf' gelooft, scheelt dat al de helft!
I'm so glad he's feeling a little better. Poor thing. You're all in my thoughts.
Een reactie plaatsen