Gisteren mocht hij naar het tweede bad, op zwemles. Het tweede bad van de drie. Een enorme overwinning op zijn kortademige zelf. Zo enorm dat alle andere kindjes voor hem gingen klappen. Hij was vèt trots, en wij ook, en daarom kreeg hij vandaag een klein kadootje.
Op zijn verlanglijstje (ja, die voor Sinterklaas, een epistel van 14 kantjes dat hij al drie weken klaar heeft liggen) stond een Cars-horloge, uitgeknipt uit een speelgoedfolder, en dat had ik vanavond voor hem meegenomen. Ik wist dat ie het graag wou hebben, maar mijn hemel, het kind was door het dolle van blijdschap. 'Een horloge! Een horloge! Mijn horloge! Oh ik hou van je horloge! Ik heb een horloge!' juichte hij door het huis. P zette het gelijk, en toen moest ie nog leren klokkijken. Ik probeerde het hem uit te leggen, en zoals met alles had ie het snel te pakken. Ik kon het kwartje bijna letterlijk zien vallen, in zijn hoofdje. Ineens zo'n aha -blik in zijn ogen: hij had het door! Hij wist hoe laat het was!
Hij kon er niet over uit. Hij was diep onder de indruk. Een klein stukje van de volwassen wereld, een klein beetje grip op de tijd. Ineens een beetje groter, en zelf verbaasd over hoeveel er plotseling op zijn plaats viel. Schooltijden. Dag en nacht. Zestig minuten in een uur. Hij stond er versteld van. Met grote ogen volgde hij De Ontwikkelingen. Iedere keer als de tijd op zijn beeldschermpje veranderde, kwam hij aangerend. Hij had iets te vertellen! Hij had een Mededeling! Het was zes uur zeventwintig!
ZES! UUR! ZEVENENTWINTIG! Mam, het is zesuurzevenentwíntig!
Er kwam werkelijk geen eind aan de opwinding. Mammie! Mammiemammiemammie, mama! Het is zeven! uur! veertien!
Mammiemammiemammiemammie, weet je wel dat de tijd iedere minuut verandert? Iedere minuut?
Mammie, kijk dan! Het is zeven! uur! VIJFTIEN!
Dit is precies wat zo leuk aan het hebben van kinderen. Dat het acht! uur! twee! is, en dat dat net zo bijzonder is als de uitvinding van het wiel of de bouw van de Eiffeltoren. Onbevangen pakken ze je bij je hand en leiden je langs de wonderen om je heen, die je eigenlijk al veel te lang niet meer waren opgevallen.
Ze geven het dagelijks leven een vleugje magie.
Yesterday he got promoted one level, at swim class. A major victory that was, for my out-of-breath dude. So major in fact, that his teacher made all the kids give him a round of applause. He was very very proud, and so were we, and therefore I got him a small gift.
In his letter to Saint Nicholas, a 14 page essay he's been working on for 4 weeks now, he mentioned a five bucks Cars watch. He even cut out the picture from a toy catalog. I got it for him. I knew he wanted it, obviously, but I didn't realize just how much. He danced through the house. 'A watch! A watch! My own watch! Oh I love you watch! I got a watch!'
P made just it was set to the right time, and then I tried to explain to him how to actually tell time. As usual, he caught on quickly. It was so cool to see; I could just see the light go on in his brain. There was that a-ha look in his eyes: he got it! He knew what time it was!
He just couldn't get over the magnitude of it all. He was so impressed. It was a little piece of the adult world clarified. A little bit of grip on time. By understanding this, he suddenly matured a little, and he was amazed at how many daily things seemed to fall into place. School schedules. Day and night. The whole 60 minutes in an hour logic. With wide eyes, he followed The Developments on his wrist. Every time the display changed, he came running. He had something to tell us! He had an Announcement! It was six twenty-seven!
SIX! HOURS! AND! TWENTY! SEVEN! MINUTES! Mom, it is six twenty seven!
There was no end to the excitement. Mommy! mommymommymommy, mama! It is seven! fourteen!
Mommymommymommy, did you know time changes every minute? Every one minute? Mommy, look! it's seven! hours! and! fifteen! minutes!
This is what I love about having kids. That it's eight! o! two! and that that fact is just as special as the invention of the wheel or the building of the Eiffel tower. Without any inhibitions, they take you by the hand and guide you along all the miracles that make up life, and that you've taken for granted for way too long.
They make daily life magical.
8 reacties:
I love your new header, very, very cute! And your gift to your son was sweet, what a great mommy.
Malcolm doesn't own a watch yet (that may well be a Christmas thing) but when he learned a year ago to tell time it was JUST as you described it. Now, the fact that a year later he still goes through phases where he records each minute as it passes does sometimes drive us all out of our minds, but he's so excited about it (and everything else) that we can't stay irritated for long.
Kudos to R for his great hard work on the swimming!!!
I couldn't agree more ... pure.magic!
:O)
Ja, het leven ís bijzonder, zeker als je het met (en door de ogen van) je kind bekijkt!!
Geweldig beschreven en geweldig knap van en leuk voor Robin, wat een schatje is hij toch!
Groetjes Angelique H
Ik hou nog steeds van de magie van bijzondere kloktijden zoals: 11.11 of 2.22 :-)....
Geweldig ..........wat een superreactie van Robin , maarre......de tijd dat je kon zeggen dat het bedtijd is omdat ze zelf niet wisten hoe olaat het eigenlijk werkelijk is , is nu voor bij mama ! Je houdt Rob niet meer voor de gek..........:))
Wat een mijlpaal! Gefeliciteerd! Prachtig cadeau met dito verhaal;)
Super banner!
Een reactie plaatsen