En zo...

En zo veranderde de blije vrolijke boender van een paar weken geleden ineens weer in een zielig, verdrietig, grauw-bleek hoopje jongens-misère.

Het begon zo rond Sint Maarten. Toen veranderde het weer van stabiel en droog naar winderig, regenachtig en onbestendig. Zijn longen gaan niet goed om met weersveranderingen. Het verkoudsheidsvirusje dat door ons huis waarde deed hem de das om.

Van de afgelopen acht nachten heb ik hem vijf keer 's nachts moeten bij-pufffen met ventolin. Overdag houdt het hoesten eigenlijk niet meer echt op. P en ik troosten, puffen, kalmeren en letten op: fiets hij niet te hard? kan hij zwemles vandaag wel aan? Kan hij naar school? Hoor je dat? Nee, luister eens goed? Is dat gierende geluid nou Robbie of de wasmachine? Snel, rennen, naar zijn kamer!

Gisteren waren we bij mijn ouders, want daar kwam Sint. Ineens kwam hij naar me toe, 'K-k-koud', wist hij nog net uit te brengen, piepend van benauwdheid. De overgang van het warme huis van oma naar de koude buitenlucht was te veel. Ik gaf Marleentje aan P, trok mijn jas uit, wikkelde die om hem heen en tilde hem op, dicht tegen me aan. Ik wilde naar huis emt hem. Maar dat wilde hij niet. Hij wilde zijn mama, en hij wilde óók naar Sint kijken, net als alle andere kinderen op de kade.

Ik gun hem alle Sinten van de hele wereld, dus ik tilde hem. Pas thuis merkte ik hoe koud ik zelf was geworden en hoe mijn schouders pijn deden van zijn gewicht.

Vandaag moest hij het ontgelden. Hij was wel naar school, maar Juf Saskia belde naar huis, halvewege de ochtend, of we hem konden komen halen. Het ging niet meer. Hij had het te benauwd.

En nee, ik ben niet een of andere gemene heks die zielige benauwde kindjes fotografeert - hij vroeg het zelf. Hij voelt een zweer aankomen, op zijn kin, van de rand van de voorzetkamer waardoor hij zijn medicijnen krijgt, en hij wilde zien hoe het eruit zag. Hij was te lamlendig om naar de spiegel te lopen. De tranen drukten achter mijn ogen toen ik de foto zag.

Het breekt mijn hart, dit. Net op het moment dat we van plan waren een afspraak te maken met de astma verpleegkundige om te zien of we minder seretide kunnen geven, gebeurt dit. Zo gaat het iedere keer. Als je denkt dat je het achter je hebt gelaten grijpt het ineens je been en laat je struikelen. Astma is gemeen.

Lief klein jongetje van mij. Als ik het van je over kon nemen, deed ik het meteen.



And so, the happy, active little dude of a few weeks ago morphed into a sad, pale-gray little pile of boy-misery.

It started around Saint Martin's day. The weather changed from stable and dry to windy, unpredictable and rainy. His lungs do not deal well with weather changes. The cold virus that went through our house did him in.

Five of the past 8 nights, I had to give him extra medication to nip an asthma attack in the bud. During the day, the coughing doesn't really ever stop. P and I have comforted, medicated, cared and paid attention: isn't he biking too hard? Can he deal with swim class today? Can he go to school? Listen, did you hear that? No, listen - that wheezing noise, is that the washing machine? Run! Run to his room!

Yesterday we were at my parents' place, because Saint Nicholas was visiting their town. Suddenly he walked up to me. 'C-c-cold', he managed to utter, gasping for breath. The transition from Grandma's warm house to the cold air outside was too much. I handed Marlena to P, took off my coat, wrapped it around him, picked him up and held him. I offered to take him back to the house. He didn't want that. He wanted his mommy and he wanted to see Saint, just like all the other kids waiting at the dock.

I'd give him every Saint in the whole freakin' world if he wanted it, and so I carried him. It wasn't until we got home that I noticed how cold I actually was and how my arms hurt from his weight.

He had a tough day today. He did go to school, but halfway through the morning Miss Saskia called and asked us to pick him up, because he just could not breathe well.

And no, I'm not some sort of evil with photographing sad little kiddo's; he asked me to. He can feel a sore coming up on his chin from the air chamber we use to give him his meds, and he wanted to see what it looked like. He felt too lousy to walk to the mirror. I pretty much wanted to cry with him when I saw that picture.

It breaks my heart, this stuff. We were just about to schedule an appointment with his doctor to see if we could lessen his seretide dose, and then this happens. That's how it goes every time. Just when you think you left it behind you, it grabs your ankles and tackles you.

My sweet, sweet little boy. I so hope you know, deep down within, that if I could take over, I'd do it in a heartbeat.