Date

Vriendin Maaike bood zomaar aan om op te passen, een tijdje terug, en dus hadden en P en ik gisteren een date. De kinderen vonden het fantastisch. Maaike had kadootjes voor ze meegenomen, en een Harry Potter film. Alleen Marleentje was wat skeptisch. 'Je moet wel mijn echte moeder nadoen', instrueerde ze streng, 'anders gaat dit niet werken'. Dat kon Maaike wel, een echte moeder nadoen, en dus kwam alles goed.

We zijn naar de Noordzeekust gereden. We hebben heerlijk Argentijns gegeten en ontzettend gelachen. Dat is een van die dingen die ons echt óns maakt - dat we helemaal in een deuk kunnen liggen om dingen die niemand echt begrijpt. Inside jokes.
Vijftien jaar samen geeft je een gezamenlijk gevoel voor humor, voortkomend uit de herinneringen die je hebt, gecombineerd met het feit dat je elkaar door- en door kent. Het is een ander soort humor dan wanneer de kinderen erbij zijn. We hebben het leuk samen, met zijn vijven, eigenlijk altijd wel; maar zodra we even weg zijn, P en ik, is er ineens een ander soort relatie. Het is dat moment waarop hij me aankijkt, een twinkeling in zijn ogen. Een eerste grap, een halve seconde stilte - een schaterlach. Ineens zijn we niet meer 'de ouders van', maar gewoon Peter en Fransie, dezelfde als vijftien jaar geleden, maar dichter bij elkaar.

Na het eten zijn we de pier opgewandeld, die pier helemaal aan de niet-toeristische kan van de boulevard. Het was koud. Het was heel, heel donker. Een kilometer liepen we de zee in. Weggedoken in onze jassen. Zijn hand in de mijne. Niemand om ons heen. We wandelden naar het einde van de pier. Daar stonden we een tijdje. De vuurtoren op het land verlichtte onze gezichten heel even, iedere paar seconden. We keken naar de lichtjes van Scheveningen, in de verte. Een meeuw protesteerde boven onze hoofden klaaglijk tegen onze aanwezigheid.

Terug in de auto dommelde ik weg. Ik kon het niet helpen; de verwarming ineens, het gezoem van de motor, de zachte muziek. Een gevoel van totale ontspanning.

Dank je wel, Maaike. Je bent geweldig. {{{SMAK}}






My friend Maaike offered to baby sit for us if we wanted her to, and so P and I had a date, yesterday. The kids loved it - she bought them a little gift, and she brought over a Harry Potter movie. Only M was a wee bit skeptical. 'You do have to imitate my real mom', she firmly instructed, 'otherwise this is never gonna work'. Maaike can imitate real moms like no other, though, so all was well in the end.

We went to the North Sea coast. We had a wonderful dinner at an Argentinian restaurant. We laughed so hard. That's something that really seems to define us - that we can crack up over stuff that no one else really understands. Inside jokes.

Fifteen years together gives you a shared sense of humor, based upon shared memories and the fact that you know each other so very well. It's a different kind of humor then when the kids are around. I mean, we have fun together, the five of us; but as soon as we are out, O and I, there's a different kind of relationship. It's that moment where he looks at me, a twinkle in his eyes. A first joke, half a second of silence - and then we laugh until we cry. Suddenly we're no longer only 'the parents of', but just Peter and Fransie, the same ones as fifteen years ago, but so much closer.

After dinner we walked onto the peer. A lonely kind of pier (peer?how is that spelled?), far removed from the touristic part of the Boulevard. It was cold. It was really, really dark. We walked on, surrounded by the ocean, for about half a mile. Faces hidden in our coats. His hand in mine. No one around us. We walked all the way to the end, and just stood there for a while. The light house on the shore lit up our faces every few seconds. We watched the city lights in the distance. A sea gull flew over our heads, loudly protested against our presence.

Back in the car, I dozed off. I couldn't help it; the heating, the buzz of the engine, the soft music. A feeling of total relaxation.

Thank you so, so much Maaike. You are the best. (((HUG)))