Toen ik na een lang dag thuiskwam, al in de schemering en helemaal klam en koud van een geniepig motregentje dat me stiekem helemaal doorweekte tussen de auto en de keukendeur, trof ik daar dit:
Verrassing, zeidie.
Dát is pas lekker thuiskomen.
When I left for work P asked me what I'd like for dinner. 'Dunno', I said, because I was in a hurry. 'Something easy. Whatever. Baked beans or something'. He nodded, but didn't seem very convinced.
When I came home, in the almost-dark and kind of cold from a sneaky drizzly rain that managed to soak me as I ran from the car to the kitchen door, I walked into all this. Wine, freshly baked french bread, and clams (cooked with veggies and herbs, in white wine). And excited kids, who love eating clams, because they get to use the shell of one to pinch out the fish out of the other ones, and that's so much cooler then any type of cutlery.
Suprise, he said.
Well, that sure as heck beats coming home to baked beans. :-)
3 reacties:
wat ontzettend leuk en lief!! dat is echt een welkome verrassing :)
wat een lieverd. in jullie geval dan, hier zou ik gruwelen tot aan de achterdeur die we niet eens hebben hahaha maar mss wel een goed idee om ze Peuter eens te laten proeven !
btw... wij hadden bonen hahaha capucijners met uitgebakken ontbijtspek en ijsbergsla met tuinkruiden en appelmoes. behalve Peuter dan, want die 'lust' geen appelmoes... raar kiend ; )
Fijn :-))))
Een reactie plaatsen