Little dude

Het schooljaar is goed en wel een maand bezig, en hij heeft zijn eerste ziektedagen alweer te pakken. Het begon vrijdag met wat hangerig gedrag - niet spelen, geen honger, niet eten, gewoon niet helemaal lekker. Zaterdag ging het wel weer. Zaterdagavond begon het hoesten, en werd zijn stem schor. We begonnen wel met het voorzichtig opvoeren van zijn cortico-steroidendosering, en dat hielp: zondagochtend was hij zo fris als een hoentje. De hele dag buiten, lekker spelen, niks aan de hand.
Maandag zakte hij alsnog in. Zijn stem gaf het op, hij klonk als een mini versie van Rod Stewart na een paar nachten feesten :p, en hij werd bleek en moe. Dinsdag hebben we hem thuisgehouden. Op dinsdag heeft hij twee keer zwemles, een keer met school en een keer na schooltijd, en ik wist zeker dat hij de overgang van koude naar warme lucht, het vocht van het zwembad en de vermoeidheid na zo'n dag niet aan zou kunnen.

Hij slaapt op de bank, zodat we hem in de gaten kunnen houden. We leggen hem pas in bed als we zelf naar bed gaan. Hij speelt lief, maar blijft hangen in een hoestbui bij de minste of geringste inspanning. Hij krijgt twee extra 'puffen' op een dag, en hij houdt zich wijselijk rustig. Dat hoef ik hem niet te vertellen. Dat voelt hij aan als geen ander.
Vooralsnog staat het een-nul, voor Robbie, in de strijd tegen de op de loer liggende asthma aanval die hem als sinds vrijdag de keel probeert dicht te knijpen. De herfst en de lente zijn doorgaans de moeilijkste tijd - als we dit seizoen doorkomen zonder acute verschijnselen, zou dat een enorme overwinning zijn. Misschien is dat dan het begin van dat veelbelovende 'eroverheen groeien' waar iedereen het altijd maar over heeft.

Misschien is dat dan het begin van het einde van een constant gevecht tussen een jongetje van zes en een onzichtbare tegenstander die ervoor zorgt dat iedere ademhaling moeite kost.




The school year is barely a month old and he's had his first sick days already. It started on friday with a change in his behavior: no playing, didn't want to eat, wasn't hungry, cried over everything. On Saturday he seemed fine. On Saturday evening the coughing started, and his voice got hoarse. We decided to up his steroid dose, and it helped: on Sunday, he was back to his normal self. On Monday, things went downhill. His voice gave up, he sounded like a miniature version of Rod Steward after spending a few nights in Amsterdam :P, and he was pale and tired. On Tuesday, we kept him home. He has two 45 minute swim classes on Tuesdays, and I knew for sure that the constant transitions from cold to warm air, the humidity in the pool and the exhaustion after a day like that would do him in.

He now sleeps on the sofa so we can keep and eye on him. We carry him to his bed when we go to bed. He plays during the day, but gets caught in a coughing-frenzy every time he strains himself. He gets two extra breathing treatments a day, and he tries to stay calm and distribute his energy evenly. We don't have to tell him this.

He knows exactly what he's up against.

For now, he's winning, my R man. Outlasting the asthma attack that has been trying to squeeze his throat since Friday. Fall and spring are always hard on him. If we make it through this season without any acute episode, it would be a major victory. Maybe that's the start of that 'growing out of it' thing that people keep telling us about.

Maybe that will be the beginning of the end of a constant struggle between a six year old boy and an invisible opponent hell bent on making every sigh a struggle.