Friday ramblings

Jeetje, wat een week - werk, werk, werk. Ik had het druk. Ik had het zo druk dat ik af en toe hoopte op een flinke file. Gewoon, om even bij te komen, niks te doen en de staren naar een zonsop- of ondergang.

Het is een raar verschijnsel, zo'n carriere. Ik zocht er nooit echt naar, het was nooit een doel - het gebeurde gewoon, en daar zit ik dan ineens. Ik reis de wereld over, ik mag werken met allerlei slimme, interessante mensen. De verbazing blijft; iedere keer als mijn baan zich weer verdiept, als me weer nieuwe mogelijkheden worden geboden, moet ik nog steeds de neiging onderdrukken om achter me te kijken om te zien of ze het eigelijk niet over iemand anders hebben.
Ik haal een hoop voldoening uit mijn baan. Ik denk dat het me als persoon heeft... verdiept. Het voegt een andere dimensie toe aan mijn karakter. Ik weet niet of ik het ooit nog zou kunnen missen. Maar in weken als deze is het om die zo noodzakelijke balans te vinden.


Nog één dagje, en het is weekend, en daar ben ik aan toe, na een week waarin mijn gedachten eigenlijk continu afdwalen naar rennen op de hei, in het bos of langs het strand met de kinderen, het naai-projectje waar ik mee bezig ben, de mooie papiertjes die op me liggen te wachten, mijn camera, al die warme hartige maaltijden die ik eigenlijk wil maken...

Zucht.

Gelukkig is het een mooie ochtend, een prachtige, frisse ochtend met blauwe luchten en schapenwolkjes. Nog één halfbakken veel te snel ontbijt, en dan ben ik de deur uit.



Misschien trakteer ik mezelf wel op een latte macchiato onderweg. En een wandeling tussen de middag. In de buitenlucht. Heb ik verdiend.


PS - nooit geweten dat er aan artisjokken paarse bloemen groeien als je ze in een vaas zet. Mooi he :-)



Man, what a week - work, work, work. I was so busy I caught myself hoping for a nice traffic jam at times. Just to be able to breathe, not do anything and stare at a sunset (or -rise).

It's a funny thing, a career. For me, it wasn't really ever a goal. I never really pursued one. It just crept up on me, and now, here I am. Traveling half the world, working with smart, interesting people. It's pretty amazing, actually. Every time my job expands, every time new possibilities show up on my path, I still have to suppress the tendency to look behind me to make sure they're not talking to someone else.
get a lot of gratification from my job, though. I don't think I could miss it anymore. I think it adds to my overall perspective in life. However, in weeks like this, it's really hard to juggle it all. To create that much needed balance.

One more day and it's weekend, and I'm so ready for that, after a week where my thoughts constantly drifted off to the sewing project I have going on, the pretty papers waiting for me, my camera, all the hearthy meals I've been planning to cook and to taking the kids to the woods or the beach to run, play and just blow off some steam.

Sigh.

Its a pretty day though, a beautiful, crisp morning with blue skies and white fluffly clouds. So here's to one more way-too-fast breakfast. Maybe I'll treat myself to a Latte Macchiato on my way to the office. And a nice long walk on my lunch break. Methinks I deserved that :-)

PS - who knew that artichokes grow purple flowers when you put them in a vase? Huh.