De Prinses van Pijpenla

Ze speelt, in haar kamertje. Ze speelt met zoveel overgave dat ze mijn aanwezigheid niet eens doorheeft. Ze danst op haar bed, zwierig en met gratie, haar armpjes in de lucht. Ze aait de poppen en beren op de commode en vertelt ze verhalen.

Het stelt niet veel voor, haar kamertje. Een pijpenlaatje. Maar als je de hekkesluiter bent, zoals zij, zijn er maar weinig dingen die je niet hoeft te delen in het leven. Haar kamer is helemaal van haar.

En dus zweeft ze er rond, zo af en toe, soms wel een hele middag, in haar eigen wereldje vol knappe prinsen, roze pony's en fladderende elfjes. Een wereld die niets te maken heeft met de échte wereld.


Of misschien juist wel.


Wat weten wij nou helemaal, uiteindelijk.




She's playing, in her room. She's playing with so much abandon, that she's doesn't even notice my presence. She dances on the bed, twirling, graceful, her arms up in the air. She leans over to the dolls and bears on her dresser and tells them stories.

Her room isn't much of a room. It's drawer-size, pretty much. But it you're the caboose of the family, like she is, there isn't much in life you don't have to share. Her room falls in that category: it's hers.

And so she flutters around in it, on her own, every now and then. For hours even. The Duchess of Drawer, in her own little world, full of handsome princes, pink ponies and fragile elves. A world that has nothing to do with real life.

Then again, maybe it does.

What do we know, really.