Dear Cat,

Weet je, ik dacht altijd dat dieren niet echt konden denken of redeneren, maar de blik in je ogen als ik je af en toe zie staren doet me vaak vermoeden dat je wel degelijk iets in je schild voert, dus ik gok het er maar op. Jij en ik moeten eens praten.

Wij hebben elkaar nu drie jaar. Op zich best verbazingwekkend. Wat ik ben niet zo'n dieren-mens. Nou ja, da's eigenlijk niet waar, want ik ben dol op dieren; vooral uit de wok, met een beetje sojasaus en wat groenten.
Wat ik eigenlijk bedoel, is dat ik geen huisdierenmens ben. Wat je overigens niet zou zeggen als je de kinderboerderij ziet die zich zoal om ons heen verzamelt, maar goed.

De reden waarom wij elkaar hebben is dat mijn buurvrouw een nestje kittens had. 'Je moet echt even komen kijken', zei ze, 'er zit een heel schattig katertje bij, lichtgrijs, met blauwe ogen'. Ik liet me meelokken naar haar zolder, en daar stond een doos met een mama-poes, 6 ondefinieerbare wurmende wezentjes, en jij. Een kleine zilverkleurige pluizebol die op mijn hand klom en me aankeek. Ik was verkocht. Note aan mij: nooit.meer.naar.kittens.kijken.

Toen je bij ons kwam wonen, gedroeg je je bepaald niet als de kleine perfecte woonaccessoire die ik voor ogen had. Je kroop onder de bank en bleef daar, blazend naar iedereen die in je buurt kwam, behalve mij. Een paar maanden later was je niet meer zilverkleurig, je ogen waren geel geworden, en de buurvrouw was naar Purmerend verhuisd. Ik wil er niks mee zeggen, maar ik zeg het toch maar even.

Hoe dan ook. Ik denk dat wij een goeie deal gaande hebben, jij en ik. Ik geef je eten, ik riskeer mijn leven als ik je in een kattenkooi stop om je naar de dierenarts te vervoeren, en ik verleen onderdak. jij vermaakt de kinderen door zo nu en dan achter een touwtje aan te rennen. Een prettige, vreedzame coexistentie.
Met dat alles in gedachten, waarom is het dan toch dat je je van niemand iets aantrkt, behalve van mij? Waarom negeer je over het algemeen alle anderen om je heen (nou ja, behalve oudste zoon, wiens bed je nodig hebt om op te tukken), maar loop je als een hondje achter mij aan? Als ik binnenkom begin je voor mijn voeten te lopen. Als ik een of ander creatief projectje begin, ga je op mijn spullen liggen. Als ik achter de computer zit, plaats je jezelf strategisch tussen mij en het scherm en probeer je het muispijltje te vangen. Als ik je niet op tijd voorzie van eten of aandacht, bijt je in mijn arm. Als ik lees, ga je op mijn boek zitten. Als ik slaap, wil je het liefste op het bed liggen, waar ik op zich mee zou kunnen leven, ware het niet dat je mijn voeten vol ovegave aanvalt iedere keer als ik ze beweeg. Als ik aan het bellen ben, volg je me en meng je je in de conversatie met klaaglijke, luide miauwen en een begripvolle blik. Als ik een foto probeer te maken, steek je je knar in de lens. Je hebt de gewoonte om op mijn rug te springen, iets waar ik me iedere keer scheel van schrik, en dan op mijn schouder te gaan liggen. Ik krijg er een nogal knibbelknabbelknuisje-achtig voorkomen door.

Waarom doe je dat? Vanwaar die vasthoudendheid? Probeer je me te bekeren? Dude, het wordt een beetje veel. Laten we het rustig aan doen. Ik ben je langzamerhand gaan tolereren. Ik wil zelfs zo ver gaan om toe te geven dat ik me zorgen maak als je 's ochtends niet op het raam klopt omdat je naar binnen wilt. Ik heb wel eens buiten gestaan en je naam geroepen. Soms, als ik op de bank zit en een deken pak, mis ik het warempel als je niet onmiddelijk naast me springt. Er is een bepaald soort, nou ja, je weet wel, genegenheid.

Maar ik wil een ding duidelijk stellen.

Als je nog EEN keer een dooie mol voor mijn voeten legt, verkoop ik je aan de lokale chinees.

You know, I always thought animals couldn't really think and/or reason, but the look in your eyes when I see you stare often makes me wonder if you are contemplating something. So I'm taking my chances here. You and I need to talk.

We've had each other for 3 years now. Which is actually kind of amazing. Because I am not an animal person.
No, that's not true, I am an animal person. I love animals. Especially stir fried with a bit of soy sauce and some veggies tossed in. I guess I'm just not a pet person (whihc you would't think, given the zoo that is gathering around me, but that aside).

The reason why we have each other is because my neighbour had a litter of kittens. 'You should come take a look', she said, 'there's an adorable light grey male one, with big blue eyes'. I went to her attic, where there was a big box with a momma cat, 6 unidentifiable creatures squirming around her, and you. You were adorable. A little ball of silver colored fluff, that climbed on my hand and stared at me. I was sold. We adopted you. Note to self: do. not. ever. look. at. kittens. again.

When you came to live with us, you didn't behave like the perfect little home decoration accessory I'd planned you to be. You crawled under the sofa and stayed there, hissing at everyone who came near you but me. A few months later, you were no longer silver colored, your eyes had turned yellow, and the neighbour had moved to another city. I'm just sayin'.

Anyway, I think we have a pretty good deal going here. I feed you, risk my life getting you in the d@mned basket to get you to the vet for your shots, and provide shelter. You entertain the kids by running after bits of string. It's a nice, peaceful coexistence we've got.
So, with all that in mind, why do you not seem to like anyone, but me? Why do you usually completely ignore the rest of the household (well, except for the oldest boy, whose bed you like to nap on), but follow me around like a puppy? Once I walk in the door, you get in my way, running between my legs. If I start any type of creative project, you sit on it. If I am at the computer, you place yourself between me and the screen and try to catch the mouse pointer. If I don't feed you quick enough or do not pay sufficient attention to you, you bite my legs. If I read, you sit on my book. If I sleep, you want to be there on the bed, whihc in itself I could deal with, if it weren't for the fact that you viciously attack my feet every time they move. If I am on the phone, you follow me and try to add to the conversation by endless meowing accompanied by an insightful look on your face. If I try to take a picture, you stick your head in the lens. You have a tendency to jump on my back, something that still scares the shit out of me every time, and settle on my shoulder, giving my fashion style a macabre, halloween-ish twist.

Why do you do all this? What's with the persistence? Are you trying to convert me? Dude, it's all just to much. We need to take it slow. I've come to tolerate you. I'll go as far as to admit that sometimes, when you are not tapping on the window for me to let you in in the morning, I am actually worried about you. I've stood out in the back yard calling your name. Sometimes, when I'm on the couch and I grab a blanket, I actually look around to see where you are, if you don't immediately jump on my lap. I guess there is some sort of, well, you know... affection.

But let's get this straight once and for all:

I solemnly swear, on the existence of chocolate, that if you put a dead mole at my feet ONE MORE TIME, I am selling you to the local Chinese restaurant.