Treasure chest

Midden in onze huiskamer staat een kast. De kast op zich is niet zo bijzonder (half Nederland heeft volgens mij dezelfde ;-) ) maar de inhoud wel. Het is mijn schatkamer; vol met kleine dingetjes die me aan het hart gaan.

Zoals een beschermengeltje dat mijn zus me gaf, op haar typische zus-manier: 'hier. Thuis pas openmaken. Doeg'.


En mijn thee, suiker en koffiepotten. Ik gebruik ze écht voor thee, koffie en suiker. Ze komen uit een klein interieurwinkeltje hier in het dorp. Ik had er maanden omheen gelopen (ze waren nogal een investering...) en toen ineens kwam P ermee aanzetten.



En, de kaarsjes van bijenwas die de jongens hebben gemaakt in het Archeon.



En dee kopjes en kandelaars die horen bij mijn servies. En het schaaltje op de achtergrond, uit het huis van mijn oma. Als het een bijzondere gelegenheid was, zette ze het optafel, met nootjes erin. Meestal cashewnoten, pinda's en suikerpinda's. Voor mijn Oma, in haar kleine Volendamse huisje, was dat het toppunt van luxe.

En, de gebaksbordjes die ik kreeg van een zus van mijn opa. Ze is oud, 89 inmiddels, en absoluut uniek. Onvervangbaar. Iemand die de wereld mooier maakt, alleen maar door er op rond te lopen. Ik spreek haar niet zovaak, maar deze oude gebaksbordjes, met hun verweerde gouden randjes en hun kleine ouderwetse bloemetjes zijn gewoon precíes zoals zij is.

En het Beatrix Potter bestekje, een kadootje van mijn zus voor Robin toen hij was geboren. En de zilveren mok en het bordje, en de rammelaar, waren kraamkadootjes voor Frank toen hij was geboren. Moeten nodig gepoetst, maar ik vergeet steeds zilverpoets mee te nemen.

Een kopje dat ik kreeg toen ik mijn 1e heilige Communie deed, van mijn tante A. Zij is in heel veel opzichten een soort tweede moeder, net zoals mijn zus nu voor mijn kinderen. Ik was nog maar 7, en ik vond het zo mooi, dat kopje. Zo mooi dat ik het niet durfde te gebruiken.

En dit doosje.Er zat een gouden armbandje in en een ringetje voor Marleentje. Gekregen toen ze geboren werd van mijn ouders. Het armbandje draagt ze nog. Het ringetje is te klein, en zit weer in het doosje. Het is een kleine, lieve heinnering aan die laatste baby-tijd. Het was zo'n leuke period, die kraamtijd. Het was geen makkelijke bevalling, en ik moest lang herstellen, maar ik zweefde op een grote roze wolk.

En dit dingetje; mijn broer heeft dit voor me gemaakt, tijdens zijn eerste frees-les op de MTS. Hij zal 16 zijn geweest. Mijn initialen, toen nog. Hij was er zo trots op.

De glazen op de voorgrond waren van mijn oma. Mijn oma was het type dat een 'daags' servies had en een 's zondags' servies. De kristallen geslepen glazen waren niet voor door de week. Ze stonden in een houten kast. Toen mijn oma allang overleden was en mijn opa dus alleen in het kleine huisje woonde, stonden ze er nog steeds. Hij heeft na haar dood nooit meer iets veranderd in huis. Als ik op zaterdag bij hem langs ging, toen ik nog studeerde, stond er altijd een fles port op tafel, naast de krant, die ik altijd las. Dan praatten we over de dingen in de wereld, hij vroeg hoe het ging met mijn studie, en hij mopperde over het feit dat ik doordeweeks in Amsterdam woonde. 'Zo'n meisje alleen'. Hij rekende op mijn komst. Hij verplichtte me nooit, maar waardeerde het des te meer. 'Pak zelf even een glaasje', zei hij dan zodra ik binnenstapte, met zijn stiekem opgeluchte lachende gezicht, terwijl hij met een zachte plop de kurk van de fles port trok. Dat deed ik dan, met dezelfde voorzichtheid die me van Oma herinnerde. Toen ik een keer zei hoe mooi ik ze vond, moest ik er een paar meenemen. 'Voor later'.

Ik mis hem nog iedere dag.

R als baby. De schelpen hebben we gevonden op het strand in Italie.

Deze bijbel was ooit, meer dan 120 jaar geleden van mijn schoonmoeders opa.

P's moeder heeft veel weggegooid, van het speelgoed uit zijn jeugd. Zoveel herinneringe, maar zo weinig tastbaars. Zijn grote trots, 5 Wicky de Viking mannetjes, zijn bewaard gebleven.

Een gouden miniatuur dwarsfluitje. Een kadootje van mijn broertje, helemaal zelf uitgezocht en van zijn eigen geld gekocht, op de laatste verjaardag die hij zou meemaken.

Ik zapte laatst langs een Oprah aflevering die ging over het creeeren van een prettige woonomgeving. 'They key is', zei ze, 'to surround yourslef with things you love'. Daar had ze helemaal gelijk in.

In the middle of our living room is a big cabinet. It's nothing special, I think about half of Holland has the exact same one ;-), but it;'s filled with things very dear to me.
Like, the little gold guardian angel my sister gave me, in her own typical way: 'here. Don't open it until you get home. Bye'.

And my tea, sugar and coffee jars. I really do use them for thee, sugar and coffee. They came from a little store here in town, where they were in the store window for ages - I swooned over them every time, but they were a bit of an.. investment. Then P one day just showed up with them :-)

And, The beeswax candles the boys made the other day at Archeon.

And the candle holders and cups that are part of my table wear set (can you call it China if it's not technically form China?). And the little bowl thing in the back, that belonged to my grandmother. I remember it from when I was very little; if we were there and it was a special occasion, she'd pull it out and filled it with 3 types of nuts she bought at the market, usually cashews, roasted peanuts and peanuts covered in a red layer of sugar. To my grandmother, in her tiny little fisherman's house, that was utter decadence :-).

And, the cake plates that were a gift from a sister of my grandfather. She is old, she's 89 now, and she is so very special. She makes the world a prettier place just by being on it, in that simple way some people seem to have mastered so effortlessly. I don't see her a lot anymore, but these little plates with their weathered gold edges and their happy little colorful flowers are just... exactly the way she is, somehow.

And the cutlery set, was a gift for Robbie from my sister, when he was born. The mug and plate and the rattle were all baby shower gifts I received when I was pg with Frank. They need polishing, I know, but I keep forgetting to buy new silver polish.

And a cup and saucer I got as a gift from my Aunt A., for my 1st holy Communion, when I was 7. Aunt A. is like a second mom to me, much like my sister is to my kids now. I thought it was the prettiest thing in the world, this cup. I've never used it - too afraid to break it.

And the little box with the blue ribbon. My parents gave me this box when M was born. In it were a tiny gold baby ring and a tiny gold baby bracelet. M still wears the bracelet, but the ring it too small. I put it back in the box and now it just stands there, reminding me of that last baby-era. It was such a happy time. Not the easiest delivery, physically, but although I was barely recovering, it was one big pink cloud I was floating on.

And that little thing that my brother made me, during his first iron-working lesson in technical school. My initials, well, back then they were. He was so proud of it.

And my grandmother's crystal glasses. My grandma was the type of person who had 'daily' glasses and 'Sunday' glasses. The crystal glasses were very much not for weekdays. They were in a wooden cabinet. When my grandma had long passed away and my grandfather lived alone, they were still in that same spot. He never changed anything in the house again after he lost her. Ever.
On Saturday I'd stop by, when I was in college. He'd have a bottle of ruby port on the table waiting for me, right next to the newspaper we'd read. We'd talk about the things that happened in the world, he'd ask me how college was going, and he's grump over the fact that I lived in Amsterdam throughout the week. 'A young girl alone'. He counted on these visits. It was never an obligation, ever, but he appreciated it all so much. 'Get yourself a glass', he'd say as soon as I got in, with a radiant, relieved smile, while he pulled the cork of the port bottle with a soft plopping noise. And I did, with the same care I remembered from my grandma. When I once commented on how pretty I thought they were, he made me take some home. 'For later i life'.

I still miss him every day.


And baby pictures, of course. like that one of R. The shells were all finds on an Italy beach.

And a bible that once belonged to my mother in law's grandfather over 120 years ago.

And 5 little vikings. My mother in law threw away most of P's toys from when he was little. So many memories, but hardly anything tangible. These 5 little Viking man, once his prized possession, made it through time.

And a gold miniature flute, a gift from my brother for my birthday, picked out and paid for by himself. It would be the last birthday he'd see.


I zapped by an Oprah show the other day about interior decorating. 'They key is', she said, 'to surround yourself with things you love'. She was so right.