Spikkels

Rob is verlegen. Echt héél erg verlegen. Het is het coolste jochie dat je je kan voorstellen - leuk, gevat, gezellig, en zo praatgraag dat ik zijn stemmetje af en toe in mijn hoofd nog hoor als hij allang slaapt.

Maar niet als er mensen bij zijn.

Soms vind ik dat jammer. Hij komt wel eens stug over door zijn volhardende zwijgen als mensen hem vriendelijk benaderen. Zo zonde - ik ben zo trots op hem, en ik zou het af en toe zo leuk vinden als de rest van de wereld ziet wat wíj van hem zien. Maar, ik dwing hem tot niets. Ik was precies hetzelfde toen ik klein was, en ik weet zó goed hoe het voelt. De brandende wangen als iemand tegen me praatte, de stress die je voelt als je weet dat er van je verwacht wordt dat je antwoordt, terwijl je niet durft. De aandacht, altijd verergerd door de pogingen om juist géén aandacht te trekken, maar ja, dat kan je niet beredeneren als je klein bent.
Ik weet dus wat het is, en laat hem lekker. Komt allemaal vanzelf wel goed. Ik weet dat hij zijn best doet - hij is na twee jaar kleuteren een paar weken geleden zelfs helemaal spontaan een gesprekje aangegaan met zijn juf. Yay!

Gistermiddag; hij rommelt lekker om en in het huis. Zijn broer is aan het varen, Marleentje is bij Oma, en ik ben thuis. Hij blijft in mijn buurt, af en toe gezellig babbelend, soms weer even in zijn eigen wereld. Dan ineens, een bellend geluid - de IJscoman!
Zijn stemmetje wordt nog hoger dan normaal, van pure opwinding. Het is donderdag, de ijscoman is er! Hij wil een centje, hij wil erheen, hij wil dat ik meega. Maar ik kan even niet. Mijn handen zijn vol, ben aan het koken, ik kan heel even echt niet weglopen. Hij mag een centje pakken uit mijn portemonnee. 'Ga maar zelf Rob, mama komt achter je aan, toe maar, ga maar, je móet even zelf.' Zijn gezichtje betrekt.

Zelf?

Dan moet hij tegen de ijscoman praten... Hij aarzelt. Hij hoort de buurkindjes al rennen. Zal hij? Nerveus draait hij de euro om en om in zijn vingetjes, van de ene voet op de andere wiebelend. De bel rinkelt nog een keer. Dan draait hij zich om en rent. Hij gaat!

Hij is zo weer terug. Helemaal trots, een ijsje in zijn ene hand, de resterende twintig eurocent in zijn andere.
'Wat zei je tegen die meneer?' vraag ik later die dag.
Hij zwijgt.
'Zei je: een ijsje alstublieft?' vraag ik, hopend op in ieder geval die 'alstublieft' ;-).
'Zal ik voordoen hoe ik praatte?' biedt hij aan. Hij gaat heel stil achter me staan. Ik draai me naar hem om. Zijn ogen heeft hij neergeslagen. Zijn handje, met een denkbeeldig centje erin geklemd, steekt omhoog. Heel zachtjes, ik kan het nauwelijks verstaan, fluistert hij:


'Met spikkels'.


Mijn kleine held.
Ooit gaat hij begrijpen dat dapper zijn soms niks te maken heeft met bravoure en stoerheid en impulsiviteit. Soms heeft dapper zijn alleen maar te maken met dat je iets wat je heel moeilijk vindt, heel stilletjes iedere dag opnieuw probeert.

Rob is shy. Very very shy. He's the coolest kid ever - outgoing, witty, and so talkative that sometimes I can still hear his little voice in my head when he's upstairs, sound asleep.

But not when anyone is around.

Sometimes, I feel it's such a shame. He can appear to be somewhat stand off-ish at times, due to his stubborn silence when people just want to be friendly. I'm so proud of him, and sometimes I wish he'd show the world all the good stuff he keeps exclusively for us.
But, I never force him. I was exactly the same when I was little, so I know what it's like. The burning cheeks when someone talked to me. The stress you feel, when you know you are expected to answer but you're just so scared, of nothing in particular. The attention, always made worse by all your attempts not to attract any, but as a child, you just don't have that type of reasoning yet.

I know how he feels, so I let him be. I know he'll be allright. I also know he tries real hard - at the very end of kindergarten, a few weeks ago, he even initiated a conversation with his teacher for the very first time. Yay!

Thursday afternoon, and he's messing about in and around the house. His brother is off boating, Marly is with grandma and I'm home. He stays around me, chatting away one moment, in his own little world the next. Then, suddenly, the sound of a bell: the ice cream truck!
His voice is even higher pitched then usual, of pure excitement. It's thursday, the ice cream truck is here! He wants some change, he wants to rush oiver, he wants me to come with him. But I can't. My hands are full, I'm cooking, I just can't walk away right now. I tell him he can take a euro from my wallet. 'Go on Robbie, mommy will be right there, go on, it's ok. Just walk over, I'll be here, but you have to go by yourself, baby'.
His smile fades away.

By himself?

But then he'll have to talk to the ice cream man... He hesitates. He really wants to. We can hear the neighborhood kids outside already. Nervously, he flips the coin back and forth in his little hands, hopping from one foot onto the other.
The bell rings again. He turns around and runs. He's off!

He's back before I know it. All proud, a big fat icecream cone in one hand, the remaining twenty cents in the other.

'What did you say to the ice cream man?' I ask him later that day.
He just sighs in response.
'Did you say: once ice cream cone please?' I try, secretly hoping for at least that 'please'. ;-)

'Shall I show you how I talked?' he offers.

He stands still behind me. I look at him, his eyes staring at the floor, his hand raised towards me, holding an imaginary coin. Very softly, I can barely hear it, he whispers:



'with sprinkles'.




My little hero.

One day he will understand that being brave isn't always about being tough and loud and impulsive. Sometimes, being brave is all about trying something that is real hard for you, every day, all over again.